Bij deze...komt men vaders besef wel laat?

Door Smosmojef gepubliceerd op Saturday 29 November 19:42

        Er werd me al enkele maanden links en rechts gemeld dat het niet te best ging met men vader...dat was wel iets wat ik al langer wist mede dit en feit was welk men  zag aankomen,en dit omdat we hier spreken  over en man spreken van 81 jaar  zwaar hart patient en ondanks dit nog steeds rookt.... Ik keek de man welke me was komen vragen om tot bij men vader te komen boos aan en maakte hem het verwijt ''HIJ'' zeker niet goed op de hoogte was van de slechte relatie welke er was tussen emezelf en men vader en zodoende men argument snel afsloot met de woorden,IK DAAR NIET ERG VEEL ZIN IN HAD.

       Eventjes stond de man vreemd te kijken van men nogal onvriendelijk antwoord , toch toe deze had gedacht dit de eenige woede was welke diep in mezelf ontrend men vader lag verscholen...begon ik weer en vulde aan men vader niet een keer tot bij mij was geweest ten tijde ik in het ziekenhuis lag na men zwaar ongeval,en dat men vader best wist ik sedert men onslag uit het ziekenhuis op de straat leefde ,hier al en paar keer aan de brug was voorbij gekomen waar ik onder de bloote hemel sliep,hij men vader het toen belangerijker vond om te gaan vissen dan met zen zoon en deftig gesprek te hebben?       Dat weet ik wel onderbrak de man mij welke me op men vader's vraag was komen opzoeken,maar weet dat u vader niet meer zolang te leven heeft en dat hij nu met u wil praten,sory antwoorde ik nu nog bozer,HET IS NIET ALS MEN GAAT STERVEN MEN MOET DENKEN OVER PRATEN,MAAR DIT WEL MOET DOEN TIJDENS DE PERIODE DAT MEN LEEFT EN DIT IN DE HOOP DAT ALS ER EEN CONFLICKT IS DIT DOOR TE PRATEN OP TE LOSSEN,,waarop ik de man de rug toedraaide ...hem bedankte voor de boodschap en men weg vervolgde langs het pad waarop ik voorheen liep.

        Ik had nog wel en tijdje kunnen doorgaan met het vernoemen van wat er zoal verkeerd is gegaan tussen mezelf en men vader,toch vond dit niet zo erg verstandig dit te doen tegenover en man welke me in opdracht van men vader een boodschap kwam overbrengen,toch was op dat moment niet bij machte om door de opborelende fustraties en betere handeling te treffen dan de man de rug te keren. Wat ik al na en half uur na het gesprek met de man vermoede werd waarheid ? waarheid die ik en zwakte van mezelf noem ? namelijk dat het feit het niet goed ging met men vader begonnen door men hoofd te spelen en ik met of tegenzin er niet onderuit kon men vader te moeten gaan opzoeken in het huis welk zowel het leven van men overleden broer als dat van mezelf zo moeilijk heeft gemaakt.

     Afgelopen nacht begon ik op de koop toe nog van dit alles te dromen,zodat ik deze morgen met en alles behalve goed gevoel van tussen de struiken ben komen gekropen...vloekende zocht ik naar en oplossing om van de beelden welke steeds sterker werden en welke met men vader samengingen te verdrijven,maar hoe ik ook probeerde ik kon het maar niet uit men hoofd zetten zodat ik deze middag mezelf voornam om men vader thuis te gaan opzoeken en de feiten aldaar onder ogen te gaan zien....word vervolgdt

       

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Knap dat je alles zelf geleerd hebt een echte autodidact . Ja ik denk dat hier op plazilla heel veel mensen een hoop shit hebben meegemaakt in hun leven en hier mee ook hebben leren dealen.
In mijn geval moet ik mezelf aansluiten bij Cadice...deze man heeft mij maar een keer het gevoel gegeven er hoop was? door mij te verlochenen als zijn zoon zijnde.
Hij maakte er zelf grappen over als of en kind van 12 zoiets grappig vind hij mischien wel en andere vader heeft dan deze welke hij dacht te hebben.
Toen hij me dat vertelde zorgde dit voor en heel slecht gevoel,toch bracht het me een soort van oplossing? in de vorm van de talloze hersenspinsels ik had over wie ik dan wel was,ik leek trouwen niet op men broer en vader ,zij hadden andere intrese en als ik dan al niet deze intrese deelde werd me dat door gestoken op en wijze van dat niet zijn kind was.
Blijkbaar heeft me hier niet veel gelezen over hoe dat er men leven ten tijde uitzag wat ik deelde op Plazilla.
Ik vind het heel jammer dat men relaas niet echt werd gelezen en dit omdat het altijd men bedoeling is geweest om via dat relaas en de antwoorden op Plazilla er achter te komen wie ik in feite was.
Ik heb zowat alle soorten van mishandeling meegamaakt en ben daardoor getekent voor het leven...weet dat ik daar niet heb voor gekozen en dat ik ondanks alles dit leven diende te leven.
Men kan het de mensen niet kwalijk nemen dat zij liever ander artikelen lezen dan deze welke over mizerie gaan,toch is voor mezelf de keuze beperktin de vorm van schrijven,en dit aangezien ik dat doe vanuit en bestaan waar enkel lijken liggen,lijken als dit van men broer welke in de hoogste vorm van de mogelijkheden werd misbruikt,dit zijn gebeurtenissen welke men heel het leven met zich meedraagt. ..het is zelf zo dat als er morgen en mogelijkheid mocht bestaan om deze gegeven te wissen van men harde schijf ?ik dit niet zou willen ? omdat ik dan het gevoel heb de verandwoordelijkheid tegenover men broer te willen ontlopen.
Ik voel mezelf verplicht om met de harde feiten waaruit men leven is opgebouwd te blijven leven,er is dan ook geen plaats voor vergeving ? het verhaal moet blijvend verteld worden in de hoop het eenmaal door iemand zal opgemerkt worden, '' een iemand '' met mogelijkheden ? bvb en schrijver welke in men verhaal graden ziet en het in boekvorm giet...zodat meerdere het kunnen lezen en eruit leren zodat dit nooit meer kan gebeuren...pas dan zal men opdracht geslaagd zijn.
Mischien ben ik hier op Plazilla niet op het goede adres...de vraag is dan wel waar ik men relaas wel had moeten neerschrijven om de reackties te ontvangen waarvan ik droomde en welke als voedsel voor me zijn om te kunnen doorgaan.
Beste lezers...ik ben niet echt en schrijver,weet dat ik amper naar de school be geweest,dat ik bijna alles aan mezelf heb aangeleerd en dit na men veertiende levensjaar...voorheen heb ik nooit de school gezien,of toch niet voor wat en school bedoelt was,ik hoop alsnog dat ik lezers krijg,en dat men mij wat wil helpen met het verpreiden van of het aan de man brengen van men verhalen,dit omdat ik nog steeds niet veel afweet van de mogelijkheden van het internet...afbeeldingen plaatsen>of tags zodat men verhelen beter terug vind.
Ik zoek ook nog zo iemand als wat men noemd en vriend...iemand waarmee ik kan comeniseren over ,maar ja hedendaags is bijna elkeen op zichzelf gericht en blijft er zo weinig plaats over om iemand anders en dienst te bewijzen.
Bedankt voor jullie reackties
Ja, en toch zou ik wel afscheid gaan nemen en..... om misschien toch een woord van je vader te horen, die je een stukje milder maakt. Ik heb dat ook bij mijn moeder gedaan en dat voelde na afloop heel goed. Ik ben zo blij, dat ik ondanks alle pijn en verdriet mijn moeder alles heb kunnen vergeven. Zij kon niet anders! En toen ik dat ging begrijpen werd mijn leven een stuk lichter en voelde ik me gelukkiger:-)
Ik heb geen afscheid genomen van die vent die mij gemaakt heeft en pieker er ook niet over om naar zijn graf te gaan en als zij sterf zal me dat net zo weinig boeien.
tegen Candice
1
Ja, dat kan ik van jou ergens wel begrijpen. Zeker toen je er eens een artikel aan had gewijd; schrok ik enorm van alles wat jij hebt meegemaakt. Te erg voor woorden:-)