Hartsvriendinnen

Door Elly2 gepubliceerd op Thursday 27 November 17:51

"Mam, mam, mag Monique bij ons komen spelen?"
Ik sta op het schoolplein op mijn dochter Kim te wachten. Rennend komt ze de deur uit met Monique er vlak achteraan.
"Ja, mam?"
"Ja, hoor", zeg ik lachend, "maar krijg ik niet eerst een kus?"
Ik krijg een lekkere dikke pakkerd van d'r en we lopen naar de fietsen toe.
Onderweg naar huis kwebbelen die twee honderduit.
Ze zijn acht en al vriendinnen sinds ze heel klein zijn. Monique woont tegenover ons en ze lopen de deur plat bij elkaar.
Thuis aangekomen rennen ze meteen naar boven.
"Willen jullie niet even iets drinken en eten?", vraag ik.
"Oh ja", roepen ze allebei, "lekker!"
Ik schenk voor allebei een glaasje fris in en geef ze een plakje cake, die ik die ochtend gebakken heb.
Ze zitten het lekker op te peuzelen, maar intussen staan die kwebbels niet stil.
Ik moet er altijd om lachen, waar halen ze het toch altijd weer vandaan.
"Nou, mam, we gaan naar boven hoor, muziek luisteren".
"Is goed hoor meiden, hoe laat moet je thuis zijn, Monique?"
"Om half zes", roept Monique terwijl ze al halverwege de trap is.
Het is een heerlijke zonnige dag en ik bedenk dat ik nog wel even een wasje op kan hangen buiten; droogt vast nog wel.
Ik haal de was uit de machine en loop ermee naar buiten. Ik pak de droogmolen uit de schuur en begin de was op te hangen.
Ineens hoor ik een hoop kabaal binnen. Voordat ik me af kan vragen wat er aan de hand is, komt er een schooltas de deur uit zeilen. Binnen tien seconden komt Monique er met een noodgang achteraan. Ik hoor Kim roepen: "En nou wegwezen, en ik wil je nooit meer zien!"
"Wat is er…," probeer ik ertussen te komen, maar Monique is al op haar fiets gesprongen en de deur is met een harde klap dicht geslagen.
Ik ga naar binnen en hoor Kim stampvoetend naar boven gaan. Ik ga haar achterna.
"Jeetje zeg, wat is er nou toch aan de hand?"
"Nou", zegt Kim, "ze is gewoon stom!"
"Maar waarom dan?"
"Ja, weet ik veel, gewoon stom! En laat nou maar, want daar snap jij toch niets van!"
Echt hè, kinderen! Maar ik ken mijn dochter. Laat maar even uitrazen, komt straks wel.
Een half uurtje later komt ze naar beneden en gaat stilletjes in de bank zitten.
"Wat was er nou?", probeer ik nog een keer.
"Nou gewoon", zegt ze.
Altijd prettig om van die uitvoerige gesprekken met je kinderen je voeren.
"Maar waarom zit je nu dan met zo'n sip gezicht?"
"Nou gewoon", zegt ze weer.
"Ben je een beetje verdrietig dat jullie ruzie hebben?" Je moet er ook alles uittrekken, hè.
"Ja, best wel", zegt ze. Ah, we komen ergens.
"Maar meissie, dan ga je toch gewoon naar haar toe en dan maak je het toch weer goed", stel ik voor.
Ze kijkt me aan en zegt met een zielig piepstemmetje: "denk je?"
"Tuurlijk", zeg ik, "jullie zijn toch vriendinnen, dan heb je ook weleens ruzie en dat geeft niks".
"Nou ok, dat ga ik dan maar doen".
Een beetje ineengedoken zie ik haar naar de overkant lopen.
Een kwartier later loopt het stel buiten; armen om elkaar heen, alsof er helemaal niets gebeurd is.

5a5bcd20fb59fb1504ad01ce732b807e_medium.

Hartsvriendinnen: ze kunnen soms niet met elkaar, maar zeer zeker nooit zonder elkaar!

 

                                                 -ELLY-

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel verhelderend zo'n gesprek. Wordt je echt wijzer van. En natuurlijk maken hartsvriendinnen het altijd weer goed. :-)
Natuurlijk, daar zijn het hartsvriendinnen voor :)
Ach, zo´n meidenruzie hihi, heel wat anders als wanneer jongens bonje hebben..., leuk geschreven!
Ja inderdaad :)
Dank je.
Bij kinderen gaat dat nog zo ja, leuk stukje!
Wat een liefdevol meedenkende reactie van je, heel mooi geschreven
Elly2 tegen Yneke
1
Dank je Yneke, tsja je kinderen zijn alles, toch?
Wat een leuk geschreven artikel. Ik kan het me zo goed herinneren, de vele hartsvriendinnen van de dochters:-)
Dank je. Ja, je maakt wat mee hè :)
Gelukkig hebben ze het vlug weer bijgelegd
Ja, ik hou altijd wel van een goede afloop :)
Zo onherkenbaar! ;-)
Ja, begreep ik al van je zus :)