Een uitzondelijke gave

Door NC-Klopedy gepubliceerd op Thursday 27 November 15:10

Een uitzondelijke gave.

“If I'm alive and well, will you be there holding my hand
I'll keep you by my side with my superhuman might
Kryptonite”
  schalt er uit de luidspreker van de wekkerradio!

 

Herman schiet wakker! Shit het is al kwart voor zeven.

 

“Goede morgen dit is Evers staat op, met Kryponite van Three Doo….”

Door een doffe klap maakt Hermans vuist een einde aan al die herrie die uit de wekkerradio komt.

 

Met een fikse zwaai gooit hij het donzen dekbed opzij en springt uit bed. Hij gaat op zoek naar wat schoon ondergoed en twee badhanddoeken en verdwijnt snel de badkamer in. Hij heeft er al lang spijt van dat hij z’n wekker niet een kwartiertje eerder af heeft laten gaan. Nu moet hij zich ontzettend haasten. In de email die hij had ontvangen stond immers: U wordt om half acht door onze chauffeur op uw huisadres opgehaald.

 

Een kleine twintig minuten later staat Herman beneden in de keuken, nog net op tijd om een broodje met rosbief naar binnen te werken en een kopje zwarte koffie gaat er ook nog wel in.

Herman controleert of hij alles wat hij mee moet nemen wel bij zich heeft, het compleet ingevuld vragenformulier, kopietje van de email met de uitnodiging en zijn paspoort. Gelukkig alles zit in zijn rugzak. Met een zekere mate van ongeduld wacht hij op de taxi en loopt een beetje zenuwachtig een paar keer op en neer door de kamer. Het lijkt hem verstandig om nog maar even naar het toilet te gaan, de reis kan wel een uurtje duren, je weet maar nooit of er onderweg  nog een gelegenheid komt om te stoppen.

Herman is door alle hectiek  helemaal vergeten om deze morgen ook maar iets tegen zijn vrouw te zeggen en net als hij onderaan de trap naar boven roept: “Mieke, schatje ik ben zo weg he” hoort hij een auto stoppen. Met zijn rugzak in zijn hand maakt hij de voordeur open. Tijdens het buitengaan hoort hij nog met een slaperig “is goed, veel succes en tot vanavond” vanaf de bovenverdieping.

 

Potverdomme, dat is niet zomaar een taxi die er voor de deur staat, dat is een heuse limousine.

Herman kijkt even op de achterkant van het slagschip, het blijkt een Chrysler 300C Tuxedo te zijn.

Dat is wel even wat anders dan de Citroën Berlingo Multispace,  waar hij zelf in rijdt.  

Het voorportier van de limo zwaait open en een rondborstige blonde dame stapt uit en loopt in de richting van Herman.

“Hallo bent u meneer van de Akker?” vraagt de chauffeuse met een zwoele stem.

“Ja dat klopt, Herman van de Akker, zeg maar gewoon Herman” is het antwoord.

“Ok, gewoon Herman, stapt u dan maar in” grapt de blondine terwijl ze aan de achterzijde een van de gigantische autodeuren opent.

Ze steekt haar hand uit en zegt;  ”ik ben Kim en vandaag ben ik uw chauffeur, Ik breng u zo meteen naar Amsterdam en als alles volgens de planning verloopt, breng ik u vanavond tussen tien en elf weer thuis” Ze kijkt hem lachend aan en knipoogt, Herman stapt een beetje blozend in.

Nondeknetter wat een luxe bak, een grote pluche bank, een TV scherm en een bar met koelkast. Hoe gek kun je het hebben.

De limo zet zich schokkend in beweging en bijzonder onrustig rijdt hij de straat uit. Ze rijden een kort stukje over de dorpsstraat en na twee keer dezelfde rotonde te zijn gepasseerd draaien ze de A2 op. Een glazen afscherming tussen het passagiersgedeelte en de chauffeursstoel zakt langzaam naar beneden. “Alles naar wens Herman” klinkt het vanuit de voorkant van de limo.

“Ja prima hoor, ik pak net een colaatje uit de koeling, wil jij misschien ook wat drinken en wat een mooi ding is deze wagen, ik vind het echt geweldig” antwoord Herman. “rijd jij hier iedere dag mee rond Kim?”

“Twee keer nee”, is de lacherige reactie van Kim, ”Nee, ik hoef geen cola, ik heb net een beker koffie gehad en nee, ik rijd niet iedere dag in deze Limo, ik word hooguit een paar keer per jaar ingehuurd om mensen op te halen en naar de Testotheek van de Vrije Universiteit van Amsterdam te brengen”, “ik werk op de universiteit als onderzoekpsycholoog en ik vind het gewoon leuk om dit te doen.”

Dit had Herman natuurlijk aan moeten voelen komen, maar door de schoonheid van Kim was hij op het verkeerde been gezet, hij krijgt een kleur en vraagt: “Dus als ik het goed begrijp is de test waarvoor ik vandaag in Amsterdam uitgenodigd ben al begonnen, je bent me gewoonweg al de hele tijd aan het testen?”.

 

“Je hebt het door Herman, eerlijk gezegd al wel een klein beetje, vind je dat vervelend, nee toch zeker?” zegt Kim vriendelijk.

“Ik had het kunnen weten, ik had het kunnen weten Kim. Maar je hebt me toch wel een beetje verrast. Het is niet erg hoor”. Maar in werkelijkheid voelt Herman zich toch wel een beetje ongemakkelijk en denkt bij zichzelf: Jeminee, “ik had het moeten weten”.

Als er iets is waar Herman een hekel aan heeft, is het wel om in een kat- en muisspel met een vrouw te geraken. En in dit geval zeker niet, wat een vrouw!  Hij is er een tijdje stil van.

Gelukkig is het redelijk rustig op de weg en schiet de rit aardig op, maar mede door het vrachtverkeer heeft Kim haar aandacht op de weg nodig, met twee handen stevig aan het stuur brengt ze Herman naar het onderzoekgebouw van de universiteit.

Ze parkeren in de kelder en nadat Kim als een volleerd chauffeur gedienstlijk de limodeur voor Herman openhoudt, stapt hij uit.

“We moeten op veertien hoog zijn. Daar achter in die hoek is een lift die ons naar boven zal brengen”. Herman loopt achter Kim aan. (Nu hij haar zo voor zich ziet lopen, spoken er allerlei gedachten door zijn hoofd die niet  binnen het bestek van dit verhaal passen.)

De deur van de lift staat uitnodigend open, samen stappen ze naar binnen. Herman wil op het knopje voor de veertiende etage drukken, maar ziet tot zijn verbazing, dat nummer twaalf het hoogste getal is. “Veertien was het toch” hij kijkt Kim vragend aan.

“Ja klopt hoor, we moeten naar veertien, we kunnen tot twaalf met de lift, etage dertien is er in verband met bijgeloof niet, dus we moeten zo meteen nog één etage met de trap.”

Herman kiest voor etage twaalf en kijkt wat ongemakkelijk in het rond. In de spiegelende deur van de lift ziet hij de rode kleur van zijn wangen. Kim lijkt zich best te vermaken tijdens de korte lift reis.

Inmiddels zijn ze op etage twaalf aangekomen. Ze stappen de lift uit. Meteen er tegenover is een smalle open trap en een bordje laat weten, dat ze die trap moeten nemen om op de gewenste verdieping te komen.

Herman wil eigenlijk vlug de trap opgaan, maar Kim is sneller. Achter een dame de trap op is eigenlijk niet zo netjes, maar ja Herman heeft zijn best gedaan en het loopt net even anders dan dat hij had gepland.

Herman is een man en of hij nu wil of niet, zijn natuur dwingt hem om naar boven te kijken. Daar loopt Kim, net een trede of vijf voor hem.

Hij schrikt van wat hij ziet, is dat niet mijn moeders lingerie ?  Nee, natuurlijk niet, spint het door z’n hoofd. Het is zelfs maar goed dat Kim voorop loopt, Hermans hoofd is als een boei.

Herman probeert zijn hoofd af te wenden, maar dat lukt maar gedeeltelijk.

Gelukkig komen ze snel boven aan. Kim gaat nog steeds voorop. Ze lopen een gang door en komen in een grote ruimte. Links en rechts staan er TV camera’s. Herman meent te zien dat er een hele boel mensen zitten. Zelf heeft hij even het idee dat hij zijn vrouw Mieke vooraan op een stoel ziet zitten, maar echt duidelijk kan hij het niet zien, het licht dat op hem schijnt doet pijn in z’n ogen. Het lijkt wel of die spots hem tijdens zijn tochtje door de zaal volgen. Ze lopen naar een tafel die in het midden van de ruimte staat.
Daar zit een man waarvan Herman zich afvraagt wie dat ventje toch is, hij kent hem ergens van.

De man steekt zijn hand uit. “Humberto ” zegt hij met een brede glimlach  ,”Jij moet Herman zijn!” Herman knikt instemmend. “Ja, dat klopt” meer komt er niet uit zijn mond.

Wel denkt hij nog even, die is in het echt veel kleiner dan op TV.

 

“Ja, beste mensen ik zal even uitleggen wat er aan de hand is, Herman jij denkt dat je nog aan een onderzoek mee zou doen vandaag, maar dat is niet helemaal de waarheid. Eerder wetenschappelijke onderzoeken hebben het al aangetoond en wij willen jou vandaag dan ook bijzonder graag in het zonnetje zetten. Dames en heren, hier in de Studio vijf en kijkers in Nederland; Dit is Herman, Herman heeft het afgelopen jaar al diverse zware test ondergaan en wat iedereen tot nu toe voor onmogelijk heeft gehouden blijkt toch bewaarheid, Herman is de enige man op aarde, waarbij onomstotelijk  is vastgesteld dat hij over deze uiterst unieke gave beschikt:

Herman begrijpt vrouwen!

 Er volgt een oorverdovend daverend applaus. Vrouwen beginnen te juichen, mannen kijken vol ongeloof toe. Een oud vrouwtje barst in tranen uit.  Een pastoor in het publiek fluistert, “godsallemachtig hier gebeurt een wonder”  

 

NC-Klopedy november 2014

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Zeer zeldzaam, deze gave. Dus absoluut een pluim waard.
Hahahaha.........prachtig! Heel sterk.
Wat een rakker, die van den Akker
Gelezen en beoordeeld!
Hahaha, schitterend!
prachtig verhaal, mooie gave