Een verdoofd leven in verval (8)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 27 November 00:32

Het volgende fragment uit een roman in wording. Fragmentarisch maar wel chronologisch. De ochtend na de crematie, de nachtelijke wandeling, de ontmoeting en het ontwaken uit een nachtmerrie.  

 

Vorig deel gemist? Hier is deel zeven.
Beginnen bij het begin? Hier is deel één.

 

Achtste deel

Can you give me sanctuary?
I must find a place to hide
A place for me to hide

Can you find me soft asylum?
I can't make it anymore
The man is at the door

(The Doors - The Soft Parade)


"Ik kan wel merken dat jullie student zijn en nog niet lang in de horeca werken!", ik zie het hem zo zeggen alsof het gisteren gebeurde. "Het is echt een fabeltje dat gasten de voorkeur geven aan honderd procent vers geperste jus d'orange. Wat wij doen is een mengsel maken van vijftig procent vers en de rest uit een pak. Het is gewoon veel minder dik, het ligt beter in je mond en de gasten vinden het echt veel lekkerder. Daarom geloven ze gewoon dat het volledig vers geperst is. Omdat het zo goed smaakt." Gert en ik proeven beide varianten en we geven hem gelijk. Typisch Gert om daar dan heel ernstig op in te gaan.
"Maar de jus d' orange bij het ontbijt, dat is dan weer een hele andere. Hoe zit dat dan?" De hotelmanager, de heer Halfmaat, die zijn naam eer aandoet op een manier die hem zelf in hoge mate moet frustreren, geniet van het college dat hij ons geeft. 
"Dat klopt. Dat is geconcentreerd sap dat we aanlengen met water en jus d' orange in poedervorm. Dat laatste voor de extra smaak." 

En ook dat laatste klopt. Ik proef het zelf. In al die jaren is hier niet zo heel veel veranderd. De details wel. Tafelkleden en servies zijn aangepast aan de smaak van de eenentwintigste eeuw. Maar de koffie ruikt hetzelfde en ook de weeïg metalige lucht van roerei dat net iets te lang in een roestvrijstalen bak ligt, herken ik met mijn ogen dicht. Ik hoor het geroezemoes van rustig ontbijtende zakenlieden, het getik van hun bestek op het aardewerk van hun borden, lichte of overdreven slurpgeluiden, kuchen, hoesten en het ophalen van een enkele neus. Ergens, een tafel of vijf verderop, lacht een dame om het grapje van haar tafelgenoot. Jonge jongens en meisjes, burgerlui en studenten, gekleed in die vreselijke bedieningsuniformpjes en shirts vol polyester die maar één functie hebben: zorgen dat je er correct en netjes, maar ook lulliger uitziet dan welke gast dan ook, kijken net ietsje te dienstbaar, onnatuurlijk verlegen en terughoudend om zich heen, ruimen tafels af en bedienen de gasten die écht te slecht ter been zijn. Wezenloos schuif ik mijn ontbijt naar binnen. Ik heb nauwelijks door wat ik eet. Mijn aandacht is niet voor het heden.

1e9f46d2abdbd88aaba6ef84dacf11e3_medium.

Ik ruik het weer, de geur van industrieel afwasmiddel, vermengd met zweet en de lucht van een pas chemisch gereinigde en zelfs licht gesteven overall. De rubberen laarzen, altijd met scheuren in de zool, zodat je elke keer met natte sokken moest werken. Ik aan de bedieningskant, Gert in de keuken. Of andersom. Wij, de studentjes van Tempo Team, waren nog populair ook. We werkten hard en namen nogal wat vrijheden met het bedienend personeel, vooral de vrouwelijke kant uiteraard.  Gert rotzooide wat aan met Clarissa, een heerlijk wulpse Surinaamse meid en ik kreeg een korte relatie met Anneke, een mooie vrouw, iets ouder dan ik. Zij viel voor mijn zachte kant, zei ze. Mijn vrouwelijke kant. Dat het na drie weken afgelopen was, dat had ik wel vaker meegemaakt. De eerstvolgende werkdag was even onwennig, maar ze bleek opgelucht toen ik gewoon mijn oude gedrag bleef vertonen. Toen ik een half jaar later zag waarom ze mijn vrouwelijke kant zo aantrekkelijk vond en ik me realiseerde dat ik in feite nooit vrouwelijk genoeg kon zijn, had ik er vrede mee. Zij en haar vriendin zagen er gelukkig uit en konden niet van elkaar afblijven. Dat jaar waren ze beiden onze galadames. Zij bewezen dat je niet hoeft te studeren of uit een "hoger" milieu hoeft te komen om er geweldig uit te zien in een galajurk.
Onze hoogtijdagen daar, bij Holiday Inn, dat ik Holadiejee blijf noemen, vielen altijd samen met de Ramadan. Op Achmed na was dan het voltallige schoonmaakpersoneel ziek, de hele maand. Dat was voor ons goed pegels verdienen. Achmed was een prachtvent. Ik weet het nog, dat ik hem de calvinistische moslim noemde. De kerel had een arbeidsethos zoals je maar zelden ziet. Kneiterhard werken en je helemaal de pleuris zweten, dat was voor hem iets heel normaals. Hij genoot er gewoon van. Hij dronk zelf niet, maar vond het een eer om de koks van biertjes te voorzien. Ik vraag me af of hij nog steeds in de keuken staat, na al die jaren. 

Mijn telefoon gaat. Ik zie dat Lisa belt. Ik betrap mezelf er op dat ik geen zin heb om op te nemen, maar uiteindelijk doe ik het toch. Het is fijn om haar stem even te horen.
"Alles goed thuis? Mist Kirsten papa?", zeg ik teder.
"Ja, ze vindt het niet leuk dat je haar niet kwam voorlezen. Maar ik nam die taak graag van je over hoor!", lacht ze. Ik hoor haar diep zuchten, er valt een vreemde stilte en dan hoor ik haar weifelende stem.
"Henk, ik moet je wat bekennen." Van mijn kant is het even stil. 
"Ik zei dat je in je eentje moest gaan, omdat het toch jouw verleden is. Maar dat klopt natuurlijk niet. Ik heb Gert toch ook gekend."
"Jawel, maar niet zoals...", onderbreek ik haar.
"Laat me uitpraten Henk", klinkt het geïrriteerd. "Het is al moeilijk genoeg om dit toe te geven. Het klopt dat ik niet kan herinneren wat er die ene avond is gebeurd. Nog steeds niet. Maar ik weet wel ongeveer wát er gebeurd is en dat dit voor jou alles heeft veranderd. Ik durfde gewoon niet te gaan, net zoals ik er ook nooit over durf te praten. Ik weet ook niet hoe ik moet reageren."

Alsof er een misthoorn afgaat naast mijn hoofd. Alsof iemand met een fietssleutel over een schoolbord krast. Ik voel een onmiddellijke en afschuwelijk misselijkmakende koppijn opkomen, het zweet breekt me aan alle kanten uit. In een flits zie ik een beeld van mijn kerkerdeuren die open vliegen, terwijl alle muren afbrokkelen met het geluid van glasgerinkel en een regen van scherven. Weer zie ik stromend bloed op asfalt en ergens in mijn achterhoofd fluistert een stem dat dit er niks mee te maken heeft. Meteen berg ik dat beeld mentaal op, een plotseling beukende doodsangst verstikt me. Achter slot en grendel en er niet meer aan denken. Elke seconde dat ik daaraan denk sleurt me een diepe afgrond in. Een afgrond zonder een greintje licht, zonder een greintje houvast. Ik voel de schim van Gert naar me kijken als ik val. Hoe ik het voor elkaar krijg weet ik niet, maar ik krijg controle over mijn stem en zeg sussend dat ik haar begrijp en dat er niks aan de hand is. Ik hang op en voel de tranen over mijn trillende wangen. Het volgende moment, zo lijkt het, sta ik buiten. De frisse ochtendlucht en het aroma van motregen brengt me een beetje tot rust. Ik weet niet hoe lang ik bewegingloos blijf staan, onder de luifel van het hotel. Mijn ringtone ontwaakt me uit die trance. Het is Karin. Ik realiseer me dat ik Lisa's groeten aan haar niet heb overgebracht. Ik vraag me niet eens af waarom ik dat vergeten ben.

 

Het vervolg? Dat vind je in deel negen

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moest lachen om Holadiejee, omdat wij op Ibis gekscherend de variant Gribus kennen. Meeslepend vervolg, op naar deel negen! ;)
Ibis? Heb jij daar gewerkt? (wij...)
Ik dus ook. Daar heb ik die twee overvallen meegemaakt.

Gezellig om je hier te zien trouwens! ;-)
Niet gewerkt, wel de nodige reiservaring ;) De kamers zijn prima, maar de sfeer is er meestal niet alles.

Ja, lang geleden alweer ;)
Kijk eens aan! Behalve de overvallen ga ik nog wel een paar Ibis-herinneringen in het verhaal stoppen. :-)

Je bent geen spat veranderd! :-D
Leuk, benieuwd of het nog meer herkenbaar wordt. ;)

Geen spat veranderd? Kijk je wel goed? ;)
Je weet ons wel geïnteresseerd te houden. Ik hoop dat het volgende deel snelbkomt.
Mooi! Daar doe ik het voor.
Het begin van deel 9 is af. Nu de rest nog.
Zo gemakkelijk is het ook niet om een vervolgverhaal te schrijven.
Mooi en heel beeldend geschreven, graag gelezen ;-)
Fijn om te horen; dan ga ik nog een tijdje door. :-)
Echt lekker dit, ontspannen na een uurtje alleen maar zakelijk en administratief bezig te zijn geweest.
Nu weer braaf worden (ik dan)
Je beschrijvingen zijn weer ijzer sterk. Ik voel, proef, hoor, ruik met je mee.
Dan kan je je lol weer op, want de volgende aflevering is ook in de horeca. ;-)
Ja , het is weer zeer intrigerende, mooi afgewisseld met herkenbare geuren, herrie, geluid, en gevoelens...je kunt iemand zo goed met een soort van ingeleefde liefde beschrijven. En dat van die Jus d'Orange , zo intrigerend, wist er niets van...
Ik moet natuurlijk wel terug naar het vorige deel. Tot straks
(Ik moet nog heel veel leren op het gebied van verhalen schrijven, merk ik. )

Zo'n verhaal op de hele vroege ochtend lezen is pittig wakker worden. Weer onwijs van genoten. De hele stijl van vertellen, neemt je gewoon mee in het verhaal.