Vaarwel

Door Schweiz gepubliceerd op Wednesday 26 November 17:22

- Alsjeblieft, doe het niet!
- Ik moet.
- Dat is niet waar, dat weet je toch!
- Ik moet.  

23f84397ef339a092dc4820430ed6bfb_medium.

De woeste golven onder me wachten schuimbekkend op een nieuw slachtoffer. Ik word gelokt door het geruis. Het geruis van zeewater dat op de krijtrotsen inbeukt, maar eveneens dat van de kortsluiting die mijn hersenen sinds lang teistert. Het baande de weg naar mijn ondergang.

Men zegt dat alle wegen naar Rome leiden, maar hoe ben ik hier dan geraakt? Er is geen weg meer terug, laat staan een tweesprong die me een keuze biedt. Ik heb dan ook nooit een keuze gehad. Zelfs als kind niet. Ik kreeg wat de anderen lieten staan. Niet meer, niet minder - moest dan mogelijk geweest zijn. De in de hemel geprezen kinderlach heeft nooit mijn aangezicht mogen sieren. Men vond dat raar. Men vond mij raar. Ik was een raar kind. Het jongetje dat nooit lachte. Het jongetje dat nooit eens blij was. Dat jongetje was ik.

Maar ik ben een man nu, die op zijn eigen benen staat. En die benen brachten me naar een klif. Als ik een architect was geworden, had ik kunnen schatten dat de klif ongeveer even hoog was als een appartementsgebouw van veertien hoog. Maar ik ben geen architect, dus kan ik niet inschatten hoe hoog kliffen zijn. Ik weet dat het levensgevaarlijk is hier te staan, en daar ben ik tevreden mee.

U vraagt zich misschien af waarom ik dat dan toch doe. En dat is uw volste recht. Dacht u dat ik hier kom voor het mooie uitzicht, dan is het mijn volste recht u nogal naïef te vinden. Dacht u iets minder rooskleurig, dan heeft u het waarschijnlijk bij het rechte eind.
Als het enkel van mij afhangt, dan lig ik nog voor het einde van deze tekst in die zee onder me. Met een beetje geluk wordt mijn relatief fragiele schedel verbrijzeld door de rotsen. Papier wint van steen en steen van schedel. Maar we moeten rekening houden met exogene prikkels. Zo zou het kunnen dat mijn hoofd in een citroen verandert, of dat plots mijn vader komt aangelopen, al dan niet in mijn moeders lingerie. Een iets realistischere invloed op mijn levensloop is Werther. Hij noemt zich mijn vriend.

Ik noem hem ook mijn vriend, maar het bestaan van een band tussen onze twee individuen zal ik evenwel moeten ontkennen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat hij mijn vriend was. Voor mij is Werther niet meer dan een toevallige passant die zich - om voor mij onbekende redenen - aan mij heeft vastgeklampt en me nooit meer heeft losgelaten.
Begrijp me nu niet verkeerd, ik stel zijn vriendschap zeker op prijs. Het is een stuk makkelijker om een einzelgänger te zijn als je een vriend hebt. Geen vervelende vragen meer over mijn levensstijl en of ik niet wat gezelschap wel, of misschien wil ik wel eens komen eten?
Dat wil ik niet. En dat hoeft ook niet meer. Dankzij Werther.

En al heb ik nu wel een vriend, ik blijf dat kleine jongetje dat niet lachte met de grappen van zijn vader, of niet verdrietig was toen zijn oma stierf. Het jongetje dat geen emoties heeft. Ik beschouwde het altijd als mijn gave. Mijn unieke gave. Toen God zijn buideltje met talenten bovenhaalde en kwistig verdeelde onder de pasgeborenen, stonden sommigen achteraan in de rij. Ik was daar gewoonweg niet aanwezig. Door de mazen van het net geglipt, misschien. Mijn hele leven heb ik lusteloos rondgedwaald in een wereld vol emoties. Je zou verwachten dat ik het op zijn minst probeerde, om eens te lachen met de dwaze moppen van een komiek, of om een keertje te huilen bij een trieste film, maar dat deed ik niet. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets miste. Ik heb nooit een gevoel gehad.

En toen kwam Werther - die momenteel mij probeert om te praten met argumenten die hij als geldig bestempelt. Ik luister niet. Dat kan ik niet, gezien ik hier mijn verhaal aan het vertellen ben. En tot slot heb ik ook nooit de gave van het multitasken gehad.
Toen Werther zich tot mijn vriend benoemde, gaf hij zichzelf ook het recht om te vragen hoe ik me voelde en 'of ik het misschien leuk vond samen een reisje te maken'. U begrijpt dat ik op die momenten zo snel mogelijk van onderwerp veranderde. Ik speelde een soort kat-en-muisspel met hem en zijn vragen, om het niet over mijn gave te moeten hebben. Want wat moest ik antwoorden? Dat ik niets kon voelen? Dan zou hij me vast proberen te helpen en kon ik weer een instelling in. Nee, bedankt.

Daarom buig ik de vragen om, zodat hij degene is die moet antwoorden. En terwijl ik dan zwijg, vertelt hij. Over de wereld, over ons land, over welke 'leuke' dingen je allemaal kan doen. En op die manier, zonder dat hij het besefte, vermoordde hij mij. Hij liet me niet enkel beseffen dat ik hier niet thuishoor, hij drukt me ook nog eens elke dag met de neus op de feiten. Ik pas gewoon niet in het plaatje, dus vermoed ik dat ik beter kan gaan.

En wat dan met Werther?, hoor ik u denken. Ach, hij zal het wel te bovenkomen, hij is tenslotte nog jong. Maar dat hij onder mijn vertrek zal lijden, is zeker. Jammer voor hem dat ik niet hem kan meeleven, maar het is nu eenmaal zo.

In de verte banen de hulpdiensten zich al een weg naar de klif. Werther heeft werkelijk aan alles gedacht. Jullie vinden hem vast een goede vriend.
Terwijl ik nog wat naar voren schuifel, drijft hij zijn stemvolume nog een paar decibel op.

- Alsjeblieft, doe het niet!
- Ik moet.
- Dat is niet waar, dat weet je toch!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Spannend drama en de arme lezer heeft het nakijken.
Sommige schrijvers zijn zo wreed. ; )
Ikke? Wreed? Ik doe geen vlieg kwaad :)
Prachtig psychologisch drama
Dank je.
Spannend! Mooi geschreven.
Dank je
Gelezen.
Mooi verhaal hoor! :)
Dank je
Wow! Heftig verhaal, maar zeker boeiend van begin tot het eind.
Blijf ik wel met de vraag zitten of de hulptroepen nog in actie zijn gekomen of heeft Werther je weer bij zinnen gebracht?
Ik vrees dat het de bedoeling is van de schrijver dat je met die vraag blijft zitten. Ik wens je nog vele slapeloze nachten toe ;)
Heb ik dat!? Dankje :-)
Gelezen.