De gave van het avondland

Door -Lyra- gepubliceerd op Wednesday 26 November 12:46

Lyra laat haar enige cliënte van vandaag binnen. Eigenlijk heeft ze een vrije dag, maar Christelle komt reeds lang en ze wil haar niet teleurstellen. De dame gaat met kleren en al op de behandeltafel liggen. Lyra staat aan het hoofdeind en sluit even haar ogen. Ze neemt even de tijd om zich volledig op haar cliënte te concentreren. De aura van de vrouw is erg dun, ze is ook erg ziek. Lyra beseft dat ze niet meer kan doen dan er voor haar te zijn. Ze legt haar handen op de schouders van de vrouw en laat de warmte en energie van haar handen naar de dame stromen. Ze verandert om de vijf minuten van positie en het is pas tegen het einde van de behandeling dat Christelle ontspant en er een glimlach rond haar lippen verschijnt. Daarvoor doet ze het.

Sommige mensen denken dat energiewerk te maken heeft met paranormale gaven maar dat is het niet. Lyra is er helemaal voor de cliënte en geeft al haar aandacht, compassie en liefde. Iedereen kan dat. Voor Lyra is het gewoon haar werk.

Haar echte gave ligt op een ander vlak en zal in de vooravond op de proef worden gesteld. Haar gevoelens spelen een kat en muisspel met haar: ze is doodsbang en dolblij tegelijk. Al haar hele leven kijkt ze uit naar deze dag, maar zal het haar wel lukken?

f4b22ad4546f48d8b466050bc28e70b6_medium.

Lyra sluit haar praktijk op veertien hoog af en neemt de lift naar de garage. Ze gooit haar rugzak in de kofferbak en start de auto. Op de autosnelweg richting Oostende gaat het vlot, er is niet veel verkeer. Ze heeft nog ruim tijd om van de frisse zeelucht te genieten voordat de ferry vertrekt. De overvaart naar Engeland duurt anderhalf uur. Lyra wil deze tijd goed besteden en doet een dutje, voor zover de schommelende boot dat toelaat, zodat ze fris haar reis kan verder zetten. Ze moet immers nog zeker drie uur rijden door het groene Zuid-Engelse landschap. Door de aanwijzingen op de oude kaart zou ze het gemakkelijk moeten vinden. Voor de zekerheid schakelt ze Esmeralda, de GPS in om bij te sturen waar nodig.

bceed7e64d1fd709af11360bd10151c2_medium.

Na een lange rit ziet ze eindelijk een wegwijzer richting Glastonbury-centrum. Ze zou dolgraag in het pittoreske stadje stoppen en de leuke winkeltjes bekijken, maar ze rijdt wijselijk door. Als haar missie mislukt, kan ze als troostprijs het plaatsje bezoeken. Het kan nu niet ver meer zijn. De mist begint al op te komen. Hopelijk kan ze het herkenningspunt nog vinden.

Op haar kaart stond de volgende aanwijzing vermeld:

Links drie oude linden

Die twee werelden verbinden

Ineens ziet ze de drie linden! Haar hart slaat een slag over. Het is het uur van de waarheid. Lyra besterft het bijna. Ze doet haar ademoefeningen zoals ze dat heeft geleerd. Nu moet ze echt rustig zijn.

Na vijf minuten gaat het beter, ze stapt uit, doet haar rugzak om en sluit de wagen af.

Al heel haar leven wil Lyra naar Avalon, maar het eiland is alleen maar zichtbaar voor mensen van het Oude Geloof en als je er wilt komen moet je zelf de gave hebben om de boot op te roepen die je naar het Eiland van de Priesteressen kan brengen.

De mist is nu erg dicht. Ze schuifelt in de richting van het Meer. Ze moet goed uitkijken dat ze niet in het water duikelt. Een afgeplatte boomstronk doet dienst als geïmproviseerde aanlegsteiger. Ze gaat erop staan en sluit haar ogen. Ze zet haar voeten stevig op het hout en heft haar arm op. Ze zegt:'Lieve Godin, ik wil zo graag naar jouw eiland komen. Als het jouw wil is dat ik kom, kan je dan de boot sturen? Dank je wel.' Ze stelt zich een boot voor met alle mentale kracht waarover ze beschikt. Na een paar minuten opent ze haar ogen. De sluier is opgetrokken! Ze is in Avalon! Het is haar gelukt!

417b216d74f1f3346c642281b56807b2_medium.

Sierlijk komt er een klein bootje aan. Het klotst tegen de rand als wil het haar begroeten. Lyra voelt zich wat wankel als ze instapt, maar ze herstelt zich snel en als een volleerde Venetiaanse gondellier glijdt ze door het water. Ze kijkt wat rond. Het is natuurlijk prachtig en ongerept. De wilde klaprozen op de oever wuiven zachtjes heen en weer alsof ze haar willen verwelkomen. Ze hoort een vlucht watervogels kwetteren alsof ze het beste nieuws in jaren verspreiden.

 

8edabb9fa2ea8b7a7bf60704ed23ada3_medium.

Ze ziet de heuvel met de Tor al. Lyra kan niet wachten om hem te beklimmen.

982072f4cd9e3822aae89a3d3cdb4f26_medium.

Als ze het eiland nadert, ziet ze dat een knappe vrouw van middelbare leeftijd haar opwacht. Het is de Vrouwe van het Meer. Ze helpt Lyra met uitstappen.

‘Dag Lyra’, zegt ze zacht, ‘Wees welkom, meisje. Het is zeer uitzonderlijk dat iemand van de Andere Wereld de weg vindt.’ Ze sluit Lyra in haar armen. Dan ziet Lyra de meisjes. Met hun witte jurk en gouden haar lijken ze wel engelen. Ze strooien rozenblaadjes over haar. Het lied dat ze zingen maakt het plaatje rond. 

Lyra krijgt tranen in haar ogen van dit feeërieke tafereel. Ze wordt hier duidelijk verwacht.

‘Weten ze dan al dat ik er ben?’ stamelt Lyra.
‘Lyra, ik weet al heel lang dat je het verlangen hebt om bij ons te zijn en tevens de gave om erin te slagen. Het was een kwestie van tijd.’

Samen gaan ze naar een open plek. De meisjes gaan in een kring staan. Eén meisje helpt Lyra om haar rugzak af te doen en begeleidt haar naar het midden van de cirkel. Er wordt een ander lied ingezet. De meisjes maken er eenvoudige bewegingen bij. Eén voor één komen ze naar voren om haar te verwelkomen en een geschenk aan te bieden. Bij de eerste strofe krijgt ze een witte jurk over haar heen. Bij de tweede krijgt ze een amulet om haar hals. Vervolgens doen ze een lint in haar haar. Hoe verder het lied vordert, hoe meer ze begint te lijken op de andere priesteressen. Zo wordt ze opgenomen in de groep.

Na dit mooie inwijdingsritueel wandelen ze samen naar het leerlingenkwartier. Het is stil, maar iedereen stapt in hetzelfde ritme en de verbondenheid is groot.  Ze gaan binnen in een houten gebouw. Het lijkt wel een chalet in de Ardennen. Op de verweerde houten tafel staat een grote schaal te dampen. Het ruikt heerlijk naar verse munt en citroen. Ze rammelt van de honger en beseft dat ze de hele dag bijna nog niets achter de kiezen heeft gehad. Er wordt een tekst opgezegd ter ere van de Godin en dan kan ze haar buikje rond eten. Het is heerlijk. Na het eten valt Lyra bijna om van vermoeidheid. Eén van de priesteressen brengt haar naar de slaapvertrekken en borstelt haar haar. 'Ik ben Bridei', zegt ze. Ze zouden zeker goede vriendinnen worden.

De volgende dag begint de eerste les al vroeg. Lyra moet in een kom met water kijken en vertellen wat ze ziet. Het oefenen van Het Zicht is een dagelijkse bezigheid van een priesteres. Ze tuurt en tuurt en ineens zegt ze naar waarheid: ‘Ik zie mijn moeders lingerie.’ ‘Lyra, concentreer je, je kunt het best’, zegt Bridei niet onvriendelijk. ‘Kijk in het water.’ Er verschijnt eindelijk iets: een gouden medaille en een pen. Wat kan dat betekenen? ‘Misschien ga je winnen met een schrijfwedstrijd of zo?’. ‘Dat bestaat niet’, zegt Lyra, ‘daar heb ik niet genoeg talent voor. Ik schrijf wel eens wat, maar dat is uitsluitend voor mijn eigen plezier. Wacht er komt nog iets. Het is het portret van… Candice. Wint Candice de schrijfopdracht?’ Het is haar van harte gegund.

De dagen vliegen voorbij op het vredige eiland. Lyra heeft de tijd van haar leven. Alles is precies zoals ze zich het altijd heeft voorgesteld. Ze leert wol verven en geneeskrachtige planten plukken. Ze leert rituelen uitvoeren en met de natuur communiceren. Het eenvoudige leven doet haar deugd. Toch merkt ze dat ze af en toe haar oude leven mist. Ze heeft heimwee naar het comfort van de 21e eeuw. Ze zou nu wel graag onder haar hete regendouche staan om al het vuil weg te spoelen en ondertussen haar pyama warmen op de centrale verwarming zodat hij lekker warm is als ze hem aantrekt. En dat ze een moord zou plegen voor een pizzapunt is ook een gedachte die niet erg past in deze liefelijke omgeving. Ze heeft nog nooit zo veel vriendinnen gehad als hier, maar ze mist haar privacy. Het is toch altijd wat.

Ze moet haar dagdromen staken als de Vrouwe bij haar komt zitten. ‘Lyra, ik wil even met je praten. Volgende week gaat de echte priesteressenopleiding van start. Je moet beslissen of je hier blijft of dat je teruggaat naar huis. Je hebt zeker voldoende talent om een goede priesteres te worden, maar de opleiding is lang en hard. Je bent vrij om te kiezen wat je wilt, maar als je het eiland verlaat, kan je nooit meer terugkomen. Je kunt slechts één keer de boot oproepen. Je kunt wel nog communiceren met de meisjes via het Zicht en we kunnen je op afstand ondersteunen in je werk. Want, Lyra, je beseft het misschien niet, maar in jouw andere leven ben je ook een priesteres.’

Lyra moet er nog een nachtje over slapen, want gemakkelijk kunnen kiezen is een gave die ze niet bezit.

4f1d910bb3e0d74459fd0fdbcfe9a8fa_medium.

Lyra

Afbeeldingen van Google afbeeldingen

Dit verhaal is van ver geïnspireerd op het onderstaande boek dat ik ondertussen bijna twintig jaar geleden las.

 

feb9fb0f69d0e083b89c2c75f99ed54d_medium.

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Mooi geschreven :)
dank je wel
Gelezen.
Heel mooi verhaal! Mooie gave. Wie wil er nu niet naar Avalon!?
Boeiend geschreven, dus zeker genoeg talent om in de prijzen te vallen. Zou zo maar eens kunnen gebeuren. :)
Wil je ook eens proberen om de boot op te roepen? Lukt vast :-)
Dankje. Ik ga straks zeker een poging wagen. ;)
Leuk te lezen en daarmee goed geschreven!
Gelezen en beoordeeld!
Die Candice, echt hoor ... ik ga haar bannen -))
Zo'n vervelend kreng.

Ik hoop dat jij wint, want vind het een hele sterke van je.
Candice is zo een lieverd
:-)