Wat een nederlaag dat zoveel mensen in Nederland getraumatiseerd zijn

Door gepubliceerd op Monday 24 November 08:54

Wat een nederlaag

dat zoveel mensen in Nederland

getraumatiseerd zijn

Ik ben aan het nadenken geweest over de mensen in ons land die getraumatiseerd rondlopen en die niks meer interesseert. We leven in een crisis periode met een gruwelijke nasleep die er nog aan moet komen, want het ergste moet nog komen.

Ik lees en zie dat de democratie weg is en dat ons Nederlandse staatsburgerschap weg is, we hebben geen rechten meer en geen vrijheden. Onze stem wordt niet gehoord hoe graag we dat ook zouden willen. We worden bewaakt door camera´s op elke hoek en de nadruk van overheden en gemeenten ligt op intimidatie en controle.

Onschuldige mensen worden bespied door overheden via labtops en telefoons, ze houden zelfs ons slaapritme bij, ons belgedrag, onze boodschappen die wij doen en zien ons als roofdieren en  ze maaien ons neer wanneer hun dat willen.

De jongeren in ons land hebben bijna geen toekomst meer omdat zij beladen worden met schulden als zij kiezen om verder te leren. De ouderen worden de dupe van verminderde ouderdomspensioen en ze worden weggestopt in verlaten oorden of achtergelaten om te sterven in hun eigen huis.  Indien je ziek wordt raak je in dit land failliet door de torenhoge rekeningen die op je af komen en je kan bijna niet veroorloven om een kind op de wereld te zetten. Hoe zal mijn toekomst er uit zien als dit zo door gaat, weg AOW, weg bejaardentehuis, weg zorg, weg vrijheid.

Overheden proberen je af te leiden van wat werkelijk gaande is en wij richten onze energie daarom ook op de verkeerde dingen. Het is en machteloze woede die ons voortdrijft daar ben ik vast van overtuigd. Ons land leeft op de pijnstillers en antidepressiva, voedingssupplementen om ons gezond te houden omdat het voedsel wat in de winkel ligt niet meer te vertrouwen is.  

De wereld wordt bezaaid met oorlogen, financiële ondergang en wordt verplet door ons overheidsbeleid. In elke crisis stellen de mensen aan de top hun positie veilig ook in ons land het is nog nooit anders geweest.  Ons land gaat gepaard met veel bruut seksueel geweld waardoor mensen getraumatiseerd zijn en rondlopen als een zombie. De kinderen van deze getraumatiseerde mensen voelend e pijn en erven die pijn in zijn geheel.  Mensen leven in dit land depressief, ziek, verslaafd en zijn gewend aan elke vorm van geweld.  Het is normaal geworden dat ouders hun baan verliezen, mensen het huis kwijt raken, kinderen verkracht worden, het schokt niet meer.

                            

  • Veel kinderen leven getraumatiseerd in dit land is het door ziekte zoals autisme, astma, obesitas of is het door psychische problemen
  •  Steeds meer mensen plegen zelfmoord omdat ze het leven niet meer aankunnen
  • Gezinnen die getraumatiseerd zijn omdat zij niet meer kunnen overleven
  • Families worden uit elkaar gerukt door deze verschrikkingen

Het volk in Nederland wil vechten tegen onrechtvaardigheden maar waar te beginnen. Je voelt je hulpeloos en je trekt je als je getraumatiseerd bent terug in isolement. Toch is het mogelijk om door gezamenlijke inspanning en saamhorigheid de zaak om te keren. Je kan iets normaals gaan doen zoals iemand in nood helpen, je kan een vreemde aankijken met vriendelijkheid, je kan iemand eens een glimlach schenken om dat trauma wat te verlichten. Het gaat om het helen van de wonden die aangebracht zijn door de elitaire overheid. We moeten elkaar helpen, steunen. We horen bij elkaar.

Zelfs in donkere tijden die ik zelf heb meegemaakt en nu nog beleef ben ik nooit de compassie, d empathie en mijn eigen ik kwijt geraakt. De overheid kan me alles afpakken maar ik zal er altijd voor zorg dragen dat ik ben wei ik ben.  Wat de elite ons niet af kan nemen is de band die wij als mensen hebben en die hun allang verloren zijn.

Connectiviteit is het enigste wat ons nog kan helpen

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi en duidelijk geschreven, schrijnend het verlies van compassie en empathie in je zelf te voelen verdwijnen, daarin zit toch het meest menselijke waardevolle en veilige gevoel, ben onder de indruk van hoe je het hier zo mooi verwoord.

Heel langzaam door nieuwe goede ervaringen is het mogelijk een kleine fractie van beiden met een hoop reserves weer lichtjes toe te laten en te geven in je leven, breekbaar zal je na een trauma altijd blijven en dat is zelfbescherming om je dan ook minder gevoelig op te stellen een noodzaak, helaas.
Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben.
klopt berto jouw stijl maar wel een goede