Mijn gave: poezenmens of mensenpoes

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Saturday 22 November 17:09

Hoi plazillianen, jullie hebben lang niks van me gehoord hè? Ik dacht kom laat ik weer eens mee doen. Deze opdracht is namelijk niet moeilijk, ik hoef maar gewoon de waarheid te vertellen. Simpel zat dus!

Jullie denken allemaal dat ik Nicolette heet, maar dat is niet altijd zo. Mijn naam is ook vaak Minet, tegenwoordig zelfs vaker dan Nicolette!  Maar dat durfde ik nooit te vertellen, want welke kat schrijft er nou verhalen? Ik dus. Het volgende verhaal hebben enkele van jullie al gelezen, maar voor een duidelijk beeld mag het niet ontbreken.

Het kat en muis spel.

Hallo, mag ik me even voorstellen? Ik ben Minet, ik woon op nummer éénenzestig samen met Ab en Ineke. Zij houden mijn huis schoon, zorgen voor mijn eten en schoteltjes melk. Ook zetten zij de kachel hoog als het buiten koud is want ik kan absoluut niet tegen kou! Verder verzorgen zij de tuin, want als het zonnetje schijnt mag ik daar graag  liggen, liefst in de vensterbank. Als Ab en Ineke eens een paar dagen vrij zijn komt de buurvrouw mijn eten en melk neer zetten, maar dan doe ik de rest zelf want ik wil liever geen vreemden in m’n huis.

Sinds kort hebben we nieuwe buren op nummer negenenvijftig. Het schijnen wel aardige mensen te zijn als ik Ab en Ineke mag geloven. Maar ze hebben een zwart beest bij zich wonen zeg: groot, veel haar en ontzettend lawaaierig! Tsjonge wat kan dat beest een herrie maken, erg storend als ik lekker lig te spinnen. Het schijnt een ‘boef’ te zijn want dat hoorde ik Ab zeggen toen Ineke vroeg of hij wist wat voor ras dat beest was. Hij heeft een naam: Appie! Ooit zo iets geks gehoord? Heel verwarrend als de buurvrouw : ‘Appie hier’ roept en mijn Ab op kijkt.

Minstens één maal per dag moet ik mijn pootjes strekken en sinds die Appie hier naast woont doe ik dat het liefst zó dat hij me ziet. Want hij is zo dom dat-ie denkt dat hij me kan pakken….. mooi niet natuurlijk. Ik doe het namelijk zo: tussen onze tuinen in staan houten planken op elkaar, de hoogste schijnt éénmetertachtig te zijn. Over het randje kan ik precies lopen. Ik spring erop, maak m’n rug mooi krom en m’n staart omhoog en dan doe ik net of ik die sukkel niet zie. Daar kan-ie blijkbaar niet tegen. En het werkt altijd want zodra hij me ziet gaat-ie te keer zeg, niet normaal. Ik loop gewoon door, van voor naar achter en soms ook terug. En hij rent dan aan zijn kant van die planken met me mee. Leuk joh, hij wil me zo graag pakken maar kan er niet bij, veel te hoog voor hem!

Trouwens laatst ging het een keer bijna mis. We waren rustig met ons spel bezig sprong hij ineens omhoog en stortte zich tegen de planken aan. Alles ging wiebelen en ik vergat van de schrik vooruit te blijven kijken, dus ik stond ineens niet stevig meer! De planken bogen heen en weer en toen ze naar zijn kant gingen zag ik zo zijn grote, witte tanden op me af komen. Ik dacht echt even dat ik  in z’n bek zou vallen, dom natuurlijk want ik weet dat ik snel ben. Ik nam een sprong de kant van mijn tuin op en kwam neer tussen de struiken….. pffff, gelukkig maar. Het duurde tot de volgende dag voor ik weer zin had in dit spelletje, maar toen was het ook weer hartstikke leuk.

Lollig hè? Zeker als je weet dat het echt gebeurd is!

 Ik was een jaar of acht / negen toen ik het boekje Minoes van Annie M.G.Schmidt las. In die tijd was ik gek van toneelspelen en ik speelde dat hele boekje na, samen met m’n vriendin Ineke. Op een dag waren we de hele middag al aan het spelen toen Ineke me ineens stomverbaasd aan keek.

‘Wat doe jij nou?’ vroeg ze. Ik had niks door, zat in m’n rol  en speelde verder ‘miauw, miauw ik ben Minoes de poes’ riep ik terwijl ik m’n klauwtjes naar haar uitstak.

‘Hè get Nicolette, je bent echt in een poes veranderd’ zei Ineke, met angst in haar ogen.

Ik zag haar blik en keek eens goed naar mezelf en verdraaid: ik had vier pootjes op de plaats waar ik m’n armen en benen verwachtte, ik kon m’n nageltjes intrekken en er hard mee krabben en ineens had ik ontzettende trek in melk. Ik was zo aan het spelen geweest dat ik écht een poes was geworden. Eerlijk is eerlijk, ik vond het wel een beetje eng, maar toen ik in de spiegel keek moest ik zo verschrikkelijk lachen toen ik zag dat ik een kattensnorretje had en toen was ik ineens weer gewoon Nicolette! Later ontdekte ik dat lachen maakt dat ik weer terug verander, handig om te weten!

Een andere keer speelden we dat we een lingerie- winkel hadden. Ineke en ik hadden allebei een lingeriesetje van mijn moeder aangetrokken en deden alsof we een modeshow gaven in onze zaak. Ik had mijn moeders setje van poezenvel uitgezocht en op het moment dat ik dat aantrok en voor de lol miauwde: poef daar stond weer een poes naar Ineke te kijken.

‘Stop daar mee, joh, ik schrik me iedere keer gek van jou’ mopperde ze. Ik lachte en hup ik was weer een gewoon meisje.

Door de jaren heen heb ik deze gave van veranderen geperfectioneerd. Ik kan wanneer ik maar wil als poes verschijnen. Ineke en ik hebben haar Minet genoemd. Heb ik zin in een gewoon leven als vrouw dan verander ik weer terug. Een goeie lachbui maakt dat het zo gepiept is.

 Het leukste is dat we het nooit aan iemand verteld hebben, zelfs niet aan Ab, de man van Ineke. Die denkt dat hij een gewone, weliswaar eigenwijze, poes in huis heeft! Want ik bemerk dat ik steeds vaker en langer als Minet door het leven wil gaan. Dat is zo gezellig met die Appie van hiernaast. En Nicolette woont in een flatgebouw, veertien hoog, niks te beleven daar boven. Ik kan wel goed springen, maar van die hoogte dat durf ik toch niet zo! En bovendien is zij gek op kip met citroen, nou geef mij maar een lekker schoteltje melk!

Zo, nu weten jullie wie ik echt ben! Het is een hele opluchting het eens een keer te vertellen, maar ik zou het wel waarderen als we het onderons kunnen houden. Want ik wil echt niet dat Ab het te weten komt. Dan moet ik misschien verhuizen en raak ik die leuke boef van hiernaast kwijt,  die kan ik echt niet missen!

 

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Originele gave waar volgens mij prima mee te leven valt :)
Lijkt me een heerlijke gave. als kat door het leven te kunnen gaan. Gewoon ongegeneerd tuintje in, tuintje uit, bij de buren naar binnen gluren. Hondje pesten en muizen jagen. Geen zorgen voor morgen. Geen werk, geen geld, maar je gewoon lekker laten verwennen door je geliefde personeel.

Heel leuk verhaal!
heerlijk hè? Was het maar waar!
kun je nog flink aan verdienen! Kattenfluitsteraars zijn erg gewild geloof ik
Je geheim is veilig bij mij. :)
dank je, hele geruststelling!
Dat is nog eens een bijzondere invulling van 'Catwoman" :)