Rose_love en het geheim van de Rechtvaardige Rechters (deel 2 en slot)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Saturday 22 November 16:59

Ik geef de voorzet en kop hem zelf ook maar in. Een schrijfopdracht voor Plazillianen over Plazillianen. Hoofdpersoon deze keer is Rose_love. Maar ik doe het wel in twee delen. Ik ben lang van stof tenslotte. 

Deel één gemist? Die vind je hier

 

edd6fba6fc3f696940e67106406ca797_medium.

De terugkeer van de Rechtvaardige Rechters

Ze wist even niet waarvan ze wakker was geworden. Het voorzichtige maar aanhoudende kloppen op haar deur, of de warme zonnestralen op haar kussen, dat zijdezacht aanvoelde. Rose opende haar ogen en voelde zich behaaglijk en gekoesterd onder de luxueuze zijden lakens in een extreem groot hemelbed. Kon ze prima aan wennen. Ze rekte zich uit, zuchtte van tevredenheid en zei met heldere stem:     “Binnen!”
Neerpenner en Schweiz kwamen de kamer binnen. Haar virtuele broertje droeg heel plichtsgetrouw een dienblad met croissantjes, pain au chocolat, een schaaltje fruit en een pot geurige thee. Rose kon een lachje niet onderdrukken. Ze had hem toch goed opgevoed en dat betaalde zich nu uit. Schweiz heette haar nogmaals welkom in zijn safehouse. Gisterenavond hadden ze al kennis gemaakt, maar hij zweeg toen zij het doel van haar bezoek wilde weten. Eerst een toetje, een borreltje bij de open haard en dan vroeg naar bed.
   “Eet rustig je ontbijt, Rose. Over een uur in de rozentuin? Dan ga ik jullie vertellen wat er allemaal op het spel staat en wat wij eraan kunnen doen.”

e2e95e3778e34264d448629662d2b3e2_medium.

De zon scheen voluit, vlinders fladderden, bijen zoemden toen Schweiz het woord nam. Rose en Neerpenner luisterden geboeid naar de warme bariton van onze privédetective.
   “Jullie weten wat een aantal maanden geleden gebeurde toen ik met wat hulp de Orde van de Zwarte Swastika ontmaskerde en onschadelijk maakte. De kop van de slang leek afgehakt, maar ik ben er inmiddels achter, wat ik uiteraard vermoedde, dat het lijf nog steeds voortleeft. Sterker nog, een nieuwe sterke man is opgestaan. De Orde probeert nog steeds haar doelen te verwezenlijken, nu met internationale kunstsmokkel, dat immers uiterst lucratief is. Ik kwam ze op het spoor door een andere bekende Plazilliaanse, Yneke. Zij dacht een echte Picasso gevonden te hebben en ze had het gevoel dat ze achtervolgd werd. Dat was ook zo, maar haar stuurmanskunsten waren goed genoeg om haar achtervolgers af te schudden. Het spoor leidde naar een zeker baron Philippe de Rousillon-Vermaes (en weer terug), een typisch voorbeeld van een lid van het ‘good old boys’-netwerk en francofone Belgische adel, dat al decennia banden onderhoudt met zowel Europees ultrarechts als het wreed conservatief-katholieke Opus Dei. Dat is gekend, mag ik veronderstellen? Zo niet, lees je Jef Geeraerts er maar op na. Neerpenner knikte, Rose haalde haar schouders licht op. Ze wilde dat die Zwitser even ter zake kwam.
   “Deze baron Philippe heeft hier in de buurt een mooi buitenverblijf. Sterker nog, rechts van jullie kunnen jullie de vier torens van zijn kasteeltje zien. Ik heb dit safehouse niet voor niets uitgezocht, ik ben gewoon slim bezig. Welnu, voor de probleemstelling waarmee wij ons geconfronteerd zien, moeten we even terug in de tijd, naar het jaar 1934. Rose, jij als kerkenexpert, je kent de Gentse Sint-Baafskathedraal?"
Rose zuchtte even diep. Alsof zij die kathedraal niet zou kennen! Ze was toch veel meer dan een prachtig jong ding; het werd de hoogste tijd dat men haar wat serieuzer nam.

8677bf683354538ff2a1282827875e1f_medium.

   “Deze schitterende kathedraal is internationaal vermaard vanwege het kunstwerk van onschatbare waarde dat zich daar bevindt. Ik heb het uiteraard over het polyptiek Het Lam Gods van de gebroeders van Eyck, dat voltooid werd in 1432. Ga maar na, een schilderij van bijna zeshonderd jaar oud!”
   “Agnus Dei qui tollis peccata mundi (Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt)”, reciteerde Neerpenner theatraal. Hij had immers een aardig woordje Latijn geleerd uit zijn Asterix-albums. Rose gaf hem een neustikje. Hij moest wel bij de les blijven tenslotte. Schweiz was inmiddels verder gegaan met zijn uitleg.
   “In 1934 vond de grootste kunstroof uit de Belgische geschiedenis plaats. Twee panelen van Het Lam Gods werden ontvreemd. Eén paneel, dat van St. Jan de Doper, werd later teruggevonden. Het andere paneel, De Rechtvaardige Rechters, is tot op de dag van vandaag spoorloos. Maar niet lang meer...!”

d303dc5142ae7718ffdeef4e7eff1e95_medium.

Rose en Neerpenner vielen stil en keken Schweiz diep in de ogen. De blik op zijn gelaat was veelbetekenend.
   “Het meesterbrein achter de diefstal was de grootvader van baron Philippe. Het paneel heeft hij verborgen hier in Zwitserland, in zijn buitenverblijf daarachter. Echter, in 1942 had hij slaande ruzie gekregen met zijn butler Jacob de Meyere. Deze persoon heeft de antieke sleutels van zijn kluis ontvreemd. Baron Philippe en diens vader hebben decennia lang onverrichterzake gezocht naar die sleutels.” Schweiz haalde twee marmeren balletjes uit zijn broekzak.
   “En dit zijn ze dan, de antieke sleutels. Op zijn sterfbed heeft de butler ze nagelaten aan zijn zoon Jochem, zonder hem te vertellen waarvoor ze dienden. Ik heb ze hem afgetroggeld tijdens een potje klaverjassen. Maar baron Philippe is mij op het spoor. Hij was het die je per ongeluk fotografeerde in die kerk, Rose. Hij en zijn voornaamste handlangers. We moeten ze voor zijn. Vanavond breken wij in, openen we de kluis en rechten wij een historisch onrecht. De Rechtvaardige Rechters moeten weer terug naar Gent! Dit kunstwerk behoort toe aan de hele wereld.”

7708a771e8dfb1d24e11e0f474a3cc95_medium.

Die nacht stonden ze met zijn drietjes voor de loopbrug over de slotgracht van Baron Philippe’s kasteel.
   “Hoe moeten we dit nou onopvallend doen?, vroeg Rose. “Ik ben niet groot, maar zelfs iemand van mijn lengte valt op.”
   “En daar weet ik wel wat op”, hoorde ze ineens een heldere vrouwenstem zeggen. Uit de schaduwen stapte een vrouw van ongeveer middelbare leeftijd. Ze knipoogde naar Schweiz, die haar blijkbaar had verwacht en welkom heette.
   “Deze dame, jullie kennen haar allemaal, is de Chosen One in een magisch rijk, nietwaar, Karazmin? Rose en Neerpenner waren stomverbaasd.
   “Leuk jullie eens te zien!”, zei Karazmin. “Ik ga jullie helpen. Kijk, hier heb ik mijn camera die Pang doet. Daarmee kan ik jullie voor een uur van gedaante laten veranderen. Zelf ga ik niet met jullie mee, ik blijf liever de Stille Kracht op de achtergrond.” Ze drukte op het knopje, een groene lichtflits verscheen en een gedecideerd ‘pangetje’ was te horen. Het volgende moment waren Schweiz, Neerpenner en Rose veranderd in muizen.
   “Kreun, zucht, steun!”, piepte Neerpenner. “Moet ik nou ook weer dat stomme helmpje op en in dat skeltertje rondtuffen?”
   “Ja hoor, heb ik weer”, mopperde Rose. “Zal je straks zien dat die muisgenoot met zijn zes kindertjes ook weer komt opdraven. Zit ik echt op te wachten!” Toch snapten ze de wijsheid van Karazmin’s daad. Niemand lette op drie kleine muisjes die op topsnelheid de brug overstaken en het kasteel binnendrongen. Na een lange en gevaarlijke tocht door de onderkrochten van het kasteel, waarbij ze wel drie katers moesten ontwijken, bereikten ze hun bestemming. Een grote eikenhouten deur met op (menselijke) ooghoogte twee gaten waar de balletjes perfect in leken te passen. Als ze er bij konden, tenminste. Dat duurde niet lang; Karazmin had gelijk. Exact na een uur kregen ze hun menselijke gestalte weer terug. Schweiz nam de balletjes, deed ze in de gaten en gaf een ruk aan de deurklink. Krakend en piepend ging de deur open.

9cd1cbe0e16b29064ce2710fc564e1c4_medium.

De kluisruimte was een ware schatkist. Het was ongelooflijk wat ze hier aantroffen. De armen van de Venus van Milo, de neus van de Sfinx, een Mona Lisa die haar tong uitstak, de partituur van de tiende symfonie van Beethoven. En het paneel van de Rechtvaardige Rechters. Deze verpakten Rose en Neerpenner uiterst secuur. Schweiz stond op de uitkijk.
   “Dit gaat me wel erg makkelijk”, zei Rose. Haar voelsprietjes maakten haar duidelijk dat er wat stond te gebeuren. Irritant genoeg kregen ze gelijk. Het licht ging aan en daar stond baron Philippe, gewapend en in gezelschap van drie bodyguards in de deuropening. Woorden waren overbodig, de aanval volgde onmiddellijk. Schweiz was gewikkeld in gevecht met twee bodyguards. Zijn karatetechnieken kwamen nu goed van pas. Neerpenner ging de baron te lijf met een van de armen van de Venus. Rose stond ook haar mannetje. Op bijzonder pijnlijke manier kwam haar opponent er achter dat stilettohakjes irritant scherp zijn, zeker als je er vakkundig mee mept. Zijn kreten waren ijselijk en ergens ook meelijwekkend. Binnen een minuut waren de bodyguards buiten gevecht. Maar baron Philippe had weten te ontsnappen en richtte zijn pistool op Rose, die met haar rug tegen de muur stond en geen kant uit kon. Neerpenner en Schweiz hadden geen keus, ze moesten zich overgeven.

Wat is een “over the top”-verhaal zonder een echte deus ex machina? Zo’n onverwachte oplossing die ineens zomaar uit het niets opduikt? Niets toch? En dus vraagt dit verhaal er ook om eentje. En welke dat is...

Drie rake klappen met een flink eind stok. Dat was wat er met de baron gebeurde. Bewusteloos stortte hij ter aarde.
   “Ik wist het wel, dat die toverstok nog eens van pas zou komen”, hoorden ze een stem uit het duister.
Rose keek en zag twee hele grote ogen in de schaduwen.
   “Dankjewel, mama Spook!”, zei ze en gaf een duimomhooggebaar.
   “Graag gedaan”, klonk het en de ogen verwijderden zich.

6871c4c46147c2f728b29cfa550c5b58_medium.

Een dag later maakte Rose zich op om terug naar huis te gaan. Neerpenner wilde haar wel wegbrengen in de supersnelle sportwagen.
   “Jullie weten het zeker?”, vroeg Schweiz bij het afscheid. “Jullie willen niet in de krant met jullie aandeel in deze historische heldendaad? Geen gefotografeer, geen interviews?”
   “Nee, nog even geen behoefte”, zei Neerpenner. “Anders ga ik alleen maar naast mijn schoenen lopen.”
   “We hebben het goede gedaan en dat geeft voldoening genoeg”, zei Rose heel wijs.
   “Goed”, besloot Schweiz. “Ik ga er voor zorgen dat die Jochem het is die het paneel mag aanbieden. Voor hem ook leuk, een familiegeschiedenis met een mooi einde. Ik zorg wel dat ik de publicatie- en filmrechten krijg.”

3853e8509063193f0dd728b371281ff5_medium.

Rose en Neerpenner reden over de Autobahn, richting Nederland. Ze keken elkaar vrolijk aan. Ze hadden net van plaats gewisseld want Rose wilde ook wel eens in een Lamborghini rondtuffen.
   “Wie had dit ooit gedacht?”, zei Neerpenner. “Wij saampjes en meteen een bizar avontuur. En weer die muizen!”
   “Moeten we eigenlijk vieren”, mijmerde Rose. “Zeg, zal ik die muisgenoot van me bellen? Wedden dat hij meteen komt? Gezellig toch, met zijn drietjes? Je weet wat voor maffigheid er dan kan onstaan. Dan rijden we nu door naar Den Bosch. Ik trakteer jullie op Bossche bollen. En als jullie lief zijn, krijg je er ook Bossche kusjes bij.
   “Zeg Roosje, worden we nu niet té familiair?”, lachte Neerpenner met een knipoog. Een ferm neustikje bracht hem tot de orde.
   “Bossche kusjes zijn bonbons”, zei Rose gespeeld nuffig. “Of pralines, zoals jullie dat noemen.”
   “Aha”, zei Neerpenner. “Klinkt ook goed. Moeten we toch vaker doen. Avonturen beleven of verzinnen en dan afsluiten met lekkernijen. Willen we daarvan meer? Of minder? Meer, meer, meer!”
   “Dat gaan wij regelen”, grinnikte Rose en trapte het gaspedaal vol in.

114e2f5c107017cd8fc4da2d0a197c1c_medium.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Middelbaar? Moi? Ik ben in de bloei van mijn leven, meneer. En zo niet dan is het nog done om ook maar een hint van een dame haar leeftijd te verraden.
Of was de uitverkorene in vermomming? *vraagt ze hoopvol!*
O jee dat beloofd wat. Gelukkig heb ik de camera die pang doet verstopt. Hoe haalt ze het in haar hoofd avonturen beleven zonder mij daar in het kennen.
Ik heb het echt schaterlachend gelezen. Rose is de echte heldin en Neerpenner is een schatje zoals hij denkt aan ontbijt op bed. En Schweiz? Die is gewoon die verduveld goede detective die hij altijd al was.

Ik kan niet wachten tot jullie weer wat muizen grappen en grollen gaan uithalen.
Wat heb je dit mooie gedaan, ik had echt zoiets van oja dat was waar ook, leuk dit is dat leuke herenigen en herinneren, prachtig gedaan
Er van alles bijgehaald en samengevoegd, echt heel goed gedaan!
Fenomenaal. Echt fenomenaal.
Heerlijk (vooral het einde ;)
Knap hoe je alles, de muizen, de ballen, het latijn, de personages en niet te vergeten de humor in elkaar hebt geweven, erg leuk!