Rose_love en het geheim van de Rechtvaardige Rechters (deel 1)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 20 November 20:33

Ik geef de voorzet en kop hem zelf ook maar in. Een schrijfopdracht voor Plazillianen over Plazillianen. Hoofdpersoon deze keer is Rose_love. Maar ik doe het wel in twee delen. Ik ben lang van stof tenslotte.

 

21345452081072f48f178b8a25895db7_medium.

De voelsprietjes van Rose_love

Rose kon hier wel uren rondlopen. Alleen de wetenschap, ergens in haar achterhoofd, dat ze deze middag nog geen ijs had gegeten, zorgde voor iets van tijdsbesef. De glas-in-loodramen in de eeuwenoude kathedraal waren inderdaad adembenemend. Ze kon haar ogen er niet van afhouden. Ze herkende ook alle taferelen. Zowel uit het Oude als het Nieuwe Testament. De Latijnse teksten kon ze gedeeltelijk lezen. Het had toch wel wat weg van Frans tenslotte.
“Dit wordt weer een prachtig artikel”, glimlachte ze. Ze was erg blij dat je hier gewoon foto’s mocht nemen.
Ze liep richting het majestueuze orgel. Ze herkende de houtsoort waaruit alle schitterend gedetailleerde ornamenten gesneden waren. Dat was toch écht ebbenhout. Ze had ontzag voor het meesterschap van de houtsnijders en de liefde voor God die uit hun werk sprak. Haar camera legde het mooi vast.
Heel even schrok ze. Met een van haar dameshakjes was ze in een spleet in de vloer terechtgekomen. Bijna had ze haar enkel verzwikt, maar haar reactievermogen bleek
nog dik in orde. De spleet liep langs een mooi versierde grafsteen uit de 14e Eeuw, in de vloer van de kathedraal. Rose vroeg zich af wie de man geweest kon zijn die hier zijn laatste rustplaats had gevonden. Een foto en dan straks op internet wat onderzoek doen, besloot ze.
Ze nam nog een paar mooie overzichtshots, maar ineens overviel haar een vreemd gevoel. Als ze nekharen had gehad, stonden ze nu overeind. Ze had het idee dat ze gadegeslagen werd, op een vervelende manier. Dat gevoel was ineens als bij toverslag over haar heen gekomen. Ze wist dat ze heel goed op haar voelsprietjes kon vertrouwen; die lieten haar zelden in de steek. Met een gevoel van spijt besloot ze om het zekere voor het onzekere te nemen en naar buiten te gaan. De kathedraal kon ze morgen nog opnieuw bezoeken en het leek haar verstandig om in een vreemde stad in een vreemd land geen onnodige risico’s te nemen.

6bc44686c7404dff7b3452323c158922_medium.

Kordaat trippelde ze op haar hakjes naar buiten, sloeg linksaf richting het oude centrum met zijn donkere steegjes en de drukke mensenmenigte. Weer voelde ze zich niet op haar gemak. Eén blik in een autospiegel zei haar genoeg. Vijf mannen in lange zwarte jassen achtervolgden haar. Ze liepen in een halvemaanvorm, wat betekende dat de buitenste twee haar binnen een minuut zouden insluiten als ze niet nu de boulevard zou oversteken in een hoger tempo dan ze gewend was. Maar nog voordat ze ook maar één stap op de straat kon zetten stopte een grijze auto met piepende remmen vlak voor haar neus. De passagiersdeur vloog open. Achter het stuur zat een man met een zonnebril. Hij kwam haar bekend voor.
“Rose, vlug, stap in, je bent in gevaar!”, riep hij snel. “Ik breng je in veiligheid!” Ze was even besluiteloos. Hij kwam haar bekend voor en voelde op het eerste gezicht sympathiek, maar om zo maar bij een volkomen onbekende in de auto te springen, was dat niet erg “out of character”? De weerspiegeling in een van de autoruiten leerde haar dat haar achtervolgers nu in looppas aan kwamen snellen. Rose nam een besluit...

c25f88b4117fcd28afd33bcc18f5e9a8_medium.

...maar voordat ze haar besluit kon openbaren greep de bestuurder haar resoluut bij de pols, trok haar kordaat de auto in en vertrok met luid piepende banden. Rose wilde nog protesteren, maar verstandig als ze is, trok ze de deur dicht, wrong zich in de autogordel, deed even een hand door haar weelderige lokken en keek om zich heen. Haar achtervolgers leken in te zien dat ze rennend niet bij te benen was; ze snelden nu terug richting kathedraal, waar hoogstwaarschijnlijk hun eigen wagens geparkeerd stonden. Haar auto, en dan natuurlijk door toedoen van haar bestuurder, liet een spoor van verwarring, ravage en chaos achter. Met een noodgang waren ze over drie rotondes gescheurd; een vrachtwagen met tomaten was omgekieperd, had zijn lading verloren, die natuurlijk binnen drie seconden tot puree, pulp en sap was gereden. De omstanders zaten van top tot teen onder het tomatensap en zagen er nu uit als figuranten in een zombie-B-film. Het was dan wel niet helemaal “classy”, maar Rose kon niet anders dan even **proest** doen.

a5d3d57351cbdbf32cff0b8319951e2c_medium.

De bestuurder zong een vrolijk wijsje, terwijl hij op topsnelheid bussen, auto’s, voetgangers en fietsen ontweek. Zijn zonnebril was afgevallen en Rose bekeek hem eens goed. Mooie blauwe ogen, een jeugdig gelaat, skinny spijkerbroek en een strak wit t-shirt. De gespierde en licht gebronsde bovenarmen met biceps als staalkabels glommen in het schijnsel van de namiddagzon. Rose gaf toe dat ze het heel wat slechter kon treffen met zo’n redder. Maar toch irriteerde de hele situatie haar. Ze wilde nu eindelijk wel eens weten wat er aan de hand was en waar zij aan toe was. Haar voelsprietjes werkten op volle toeren.
“OK, wordt het niet tijd dat jij je eens netjes voorstelt, me vertelt wat er aan de hand is, wie die achtervolgers zijn, wat ze van me willen en hoe jij precies op het juiste moment arriveerde om mij zogenaamd te redden?” Ze probeerde zo ongeduldig en snibbig mogelijk te klinken. Het antwoord was een vriendelijke schaterlach. Vrolijke pretoogjes keken haar aan.
“Alles op zijn tijd, Roosje”, lachte hij met een duidelijk Vlaamse tongval. “Laat ik je dit zeggen: we kennen elkaar al jaren maar vandaag is het voor het eerst live. Heb je al een vermoeden?”Hij lachte zijn parelwitte tanden bloot.
“En nu neem je me mee naar je mooie kasteel, uiteraard met slotgracht?”, prikte ze. “Een aparte manier voor een eerste ontmoeting, misschien maar eens een Poll voor organiseren? Zo van 'hoe om te gaan met dames bij een eerste ontmoeting'?” Rose voelde zich aardig slim nu ze zo overduidelijk “de onbekende bestuurder” in één keer goed had geraden.
“Volgens mij haal je me door de war met iemand anders”, klonk het triomfantelijk. “Ik snap dat wel. Ik zag je wel kijken. Zeg nou zelf, als je mij zo ziet, dan past de term “ukkerig broertje” daar toch niet bij?”
Rose’s mond viel open van verbijstering. Ze moest even slikken en stamelde: “Neerpenner? Ben JIJ Neerpennert?"
“The one and only and sometimes one and lonely! Had je niet gedacht, hè?” Rose kon geen woord uitbrengen. Neerpenner lachte haar sussend toe.
“Maar je voelsprietjes deden het nog lang niet zo slecht hoor. Ik handel namelijk in opdracht. Ik ben op een missie namens detective Schweiz. Weet je nog, hoe hij een paar maanden geleden samen met de Wasbeer de twee kopstukken van de Orde van de Zwarte Swastika buiten gevecht stelde? Die zaak die hem wereldberoemd maakte? Rose knikte, een beetje beduusd. Dat verhaal was inderdaad heel bekend, maar wat het met haar te maken had, ze snapte er niets van.

6871c4c46147c2f728b29cfa550c5b58_medium.

“Welnu, die zaak heeft nog een staartje. Een hele flinke, al zeg ik het zelf. Jij was zo onfortuinlijk om deze middag de voornaamste samenzweerders te fotograferen in de kathedraal. Dat bracht jou in levensgevaar. Schweiz had geen keus, we moesten jou wel redden, maar daar staat wat tegenover. Jij bent nu ongewild betrokken geraakt bij ons levensgevaarlijke werk. Dus hij verwacht dat jij je steentje bij gaat dragen. Jij bent toch niet bang voor een beetje avontuur?”
“Geef een vrouw de juiste schoenen en ze kan de hele wereld aan!”, zei Rose vol zelfvertrouwen. “Wat staat er allemaal op het spel?”
“Moord, doodslag, samenzwering, internationale handel in gestolen kunstvoorwerpen, diefstal, het Grote Geld en een groot historisch onrecht. Mét een mooi religieus, maar wel katholiek tintje. Interessant genoeg? Schweiz legt het je allemaal uit als we in zijn safe house zijn. Een oud kasteeltje in de Alpen.”
“Met slotgracht?”, glimlachte Rose.
“Met slotgracht. En ijs. Staat al voor je klaar. Met een toefje slagroom, chocoladesaus, frambozen en een kletskoekje. Alleen nog even een aantal honderd kilometers over de Autobahn.”

“Zeg eh, broertje Neerpennert. Hoe hard mocht je ook alweer op die Autobahn?”, vroeg Rose met een subtiel ondertoontje. Neerpenner begreep de hint en trapte het gaspedaal vol in. De auto schoot vooruit, richting deel twee van dit avontuur.

114e2f5c107017cd8fc4da2d0a197c1c_medium.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ga snel door naar deel 2, knap verhaal!!
Natuursmurf heeft volgens mij ook al meegedaan.
Ik zit me af te vragen of ik iets gemist heb in opdrachtenland
want dit verhaal van Rose las ik al eens eerder, zaten er ander foto's bij (de mentalist, gleuf ik)
en het tweede deel liep anders. Er komt nog een deel twee, begrijp ik?
Ja, waar zit Neerpenner eigenlijk... Oh, in de Alpen, zeg je?
dit is een opdracht waar je het verhaal af moet maken. Het eerste stuk is van Gildor, en bij deze versie de rest ook. Maar Candice heeft er ook één gemaakt. Dit loopt alleen niet zo goed als die van Doortje
Zoals Karazmin al zegt...

Bij een jonge avonturier als Neerpenner is dat altijd de vraag, waar hij nu weer uithangt.
Neerpennert met blauwe ogen? Laat Roosje zich niet in de luren leggen? Mijn voelsprieten zeggen dat onze jonge vriend iets donkerder van aard en uiterlijk is ;)
Geen flauw idee hoe Neerpennert er live uitziet. Volgens mij heb ik bij een heel oud artikel een stuk van zijn hoofd gezien. Daar leek hij donkerblond.
Roosje die zich in de luren laat leggen? Beetje 'out of character'. :-)
Er was een Colombiaanse connectie volgens mij.
Het was kiezen tussen twee kwaden volgens mij en het is makkelijker om met één fouterik af te rekenen dan met vijf figuren die zo de bühne op kunnen als overjarig jongensgroepje ;)
Steengoed verhaal! Ik ben benieuwd naar het vervolg...
Dankjewel! Vandaag of morgen komt deel twee. :-)
Van genoten!
Rijd maar hard door, dan kan ik verder lezen.

Maar.. toch altijd weer die Neerpennert hè? Waar is hij trouwens?

“Geef een vrouw de juiste schoenen en ze kan de hele wereld aan!”, zei Rose vol zelfvertrouwen. “ :-))
Neerpenner weet het gaspedaal goed te vinden en anders neemt Rose het wel van hem over.
Deel twee wordt echt bizar... :-)
En je overtreft gewoon weer alles en iedereen en dan is dit pas deel 1 -))
Op een of andere manier ben ik geïnspireerd. :-)