Balls of confusion

Door NC-Klopedy gepubliceerd op Wednesday 19 November 19:51

Ball(s) of confusion 

 932c6dfd285fa001b366e655fe1f19fb_medium.

Jochem loopt schoorvoetend de grote slaapkamer binnen, hij voelt zich een beetje misselijk. Een koude rilling loopt over zijn rug. Hij kijkt in de richting van het grote slaapkamerraam. De gordijnen zijn dicht, maar door de slechte kwaliteit laten ze nog behoorlijk wat licht door. Daar staat het oude tweepersoons senioren-bed met elektrische verstelbare lattenbodem, in het midden ligt Klaas.

Bewegingloos, levenloos zelfs, maar met een lange grijswitte baard en een grauwgrijze kleur op zijn gelaat, Klaas is dood, morsdood!

Jochem heeft al jaren geen contact meer gehad met zijn vader Klaas. Er was in het verleden teveel gebeurd. Het agressieve gedrag, zijn racistische uitlatingen en het feit, dat Klaas dagelijks twee flessen rode Spaanse wijn en daarbovenop nog enkele borrels jonge jenever nodig had, nog voordat het middaguur was aangebroken, waren bijna 40 jaar geleden de reden geweest, dat Fatima de moeder van Jochem, samen met haar zeven zonen het ouderlijk huis verlaten hadden.

Het was in het begin wel erg wennen geweest. Het huis van Klaas was een groot huis aan het water in het Friese dorpje Lenten met een eigen aanlegsteiger. Vooral de twee jongste broers van Jochem, de tweeling Sietse en Hielke hadden er in eerste instantie veel moeite mee gehad. Daar lag hun eigen boot en die moesten ze natuurlijk gaan missen toen ze besloten om te verhuizen naar een bovenwoning in het Brabantse plaatsje Geeneind, wat onderdeel uitmaakt van de gemeente Helmond.

De boot hadden ze toendertijd weggeven aan buurjongen Louw. De afspraak was dat ze ten aller tijde met de boot mochten komen varen. Maar de tweeling is na hun vertrek nooit meer teruggekeerd naar Lenten.

Er was in al die jaren die volgden geen enkele vorm van communicatie meer geweest tussen Klaas, zijn ex Fatima en zijn zeven zonen. Alleen Piet de oudste broer van Jochem had aan het eind van het jaar nog wel eens contact opgenomen. Jochem wist dat broer Piet en de oude Klaas samen in een of ander handeltje zaten, maar het fijne heeft hij er nooit van geweten. Tussen Piet en de overige broers liep het contact niet echt soepel,  Piet is altijd een beetje een aparte geweest. Je zou wel kunnen stellen dat hij “het zwarte schaap” van de familie was.

Maar daar stond hij nu, in één ruimte met het levenloze lichaam van de oude grijsaard. Jochem mompelde in zichzelf: “Zo ouwe zak, mooi dat je eindelijk de pijp uit bent. Je hebt ons meer dan genoeg ellende gebracht. Met je handtastelijkheden, je gezuip en je boute uitspraken over mijn buitenlandse vrienden”. Want hoe goed hij het ook probeerde om het verleden te vergeten, één voorval van zijn vader was hem altijd bijgebleven en dit had de haatgevoelens richting Klaas altijd in stand gehouden. Jochem was een jaar of acht toen hij een keer na schooltijd zijn vriendje Prem mee naar huis bracht om samen met nog wat andere jongens uit de straat, het spel “Landje Pik” te gaan spelen. Toen Klaas de twee jongens zag, zei hij kijkend in de richting van Prem: “Zat laatst in de trein en opeens ontspoort de trein en rijdt recht een weiland in. Dus ik loop naar de machinist en vraag: Gast, wat is er allemaal aan de hand? Zegt de machinist: Ja, er stond een Surinamer op het spoor! Ik zeg, wat is dan het probleem, had gewoon doorgereden! Ja, ja zegt die machinist, maar hij rende het weiland in!”   Hahahaha.

Met een grote grijns op zijn gezicht had Klaas zich omgedraaid en was weer terug het schuurtje in gelopen waar hij een paar ogenbikken eerder met een norse blik uitgekomen was. Jochem schaamde zich voor zijn vader, maar Prem trok zich er klaarblijkelijk verder niets van aan. Achter een van de ramen van het schuurtje stond ook broer Piet te lachen, hij vond het blijkbaar ook wel grappig en maakte met twee handen een lange neus-gebaar naar Prem.

Jochem loopt nu weer in de richting van het oude senioren-bed en herinnert zich de woorden van het telefoongesprek dat hij eerder op de dag met Notaris Cor Steyn heeft gevoerd. “Ik ben belast met de uitvoering en verantwoordelijk voor de correcte afhandeling inzake de nalatenschap van je vader, hij heeft jullie weliswaar niets nagelaten, het enige wat er is vind je op het nachtkastje. Er ligt ook een briefje bij”. Jochem kijkt en ziet inderdaad een enveloppe liggen met daarop twee ronde balletjes. Die balletjes hebben ongeveer het formaat van een paar knikkers. Hij neemt één van twee balletjes in zijn hand en voelt dat het een beetje een plakkerig goedje is. Er zit ook een apart luchtje aan. Hij herkent de geur van kamfer. Met een voorzichtige beweging legt hij het balletje weer naast de andere en pakt de enveloppe. Hij scheurt hem open en haalt  er een dubbelgevouwen brief uit. Hij vouwt de brief open en begint te lezen.

Beste zoon,

Als je dit leest heb ik inmiddels mijn laatste adem uitgeblazen. Je vind bij dit schrijven een paar ballen waarvan ik graag de herkomst wil verklaren. Let wel: deze twee ballen is alles wat ik nalaat. Al mijn andere bezittingen heb ik reeds weggegeven.

Niemand met uitzondering van mijn oudste zoon Piet weet wat ik met mijn bezittingen gedaan heb. Maar kortgezegd, Ik heb al mijn geld gebruikt om prullaria te kopen bij winkelketens als “Bart Smit” en de “Media Markt” (nooit kocht ik iets bij de Bijenkorf, want “ik ben toch niet gek!”)  ik heb jarenlang allerlei zooi in zakken gedaan en zo tegen het eind van het jaar flikkerde ik die zakken dan tegen de voordeur van Fatima en de kinderen. Ramde vervolgens een paar keer op de raam en was dan weer snel vertrokken.          

Maar nu verder over de ballen. Ik heb deze twee ballen in 1956 gestolen uit een oude jas van een medestudent van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ik had zo’n hekel aan die student (die Tom Manders heette.) Die Tom zat de hele dag een liedje te zingen van Poesie mauw, Poesie mauw, dat ik er kotsmisselijk van werd.  Ik vond dan ook dat ik hem een loer moest draaien, dus ik heb die twee ballen  uit zijn zakken gehaald, meegenomen en nooit meer teruggegeven. Later heb ik hem nog wel eens in een interview op TV gezien. Hij gebruikte toen een andere naam en zat maar te zeiken dat ie last had van een paar motten in zijn jas. Nou hij heeft waarschijnlijk nooit geweten waarom die motten in zijn jas zijn gekropen.

Ik besef me terdege dat ik mijn fouten nooit meer goed zal kunnen maken, heilig verklaard zal ik nooit worden. Hoewel er zijn in het christendom wel vreemdere dingen gebeurd.

Jochem pakt de twee mottenballen en draait zich om, hij loopt de kamer uit en gaat naar het schuurtje waar Klaas en Piet hem eens uit stonden te lachen. Hij pakt een vijl en schraapt eens flink over een van de mottenballen. Zijn vermoeden blijkt waar. Die ballen waren veel te zwaar om enkel uit kamfer te bestaan. Er zit een keiharde kern in die ballen. Hij schat dat het gewicht zo’n 30 gram per bal is. Even met zijn Samsung smartphone op Google kijken. Een snelle speurtocht wijst uit dat diamant 55.000 dollar per gram oplevert. Hij neemt zijn telefoon nog een keer ter hand en tikt een nummer in: “Hallo mam, ik ben over een uur of drie thuis. Nee, je hoeft niet voor me te koken. Pak maar een paar koffers in, we vertrekken vanavond nog naar de Bahama’s. Zijn moeder stelt verder geen vragen. Als Jochem het zegt, zal het wel goed zijn.   

Tijdens het verlaten van het huis zingt hij zachtjes het nummer van Duran Duran:

People moving out

People moving in

Why?

Because of the color of their skin

Run, Run, Run, but you sure can't hide

 

A ball of confusion

Oh yeah, that's what the world is today

Just a ball of confusion

Oh yeah, that's what the world is today

https://www.youtube.com/watch?v=DnSHY0Ua3xk

0fbc70ab827029f0cfe46dcffacceb0f_medium.

NC-Klopedy November 2014

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Orgineel verhaal. Poesie mauw, het bootje, Leuk al die verwijzingen naar Kameleon, Prem, Dorus. :-)
Dankje Dipper :)
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Leuk verhaal! :)
dank je :)
Ah, de Klinkhamertjes. Ik vroeg me al af wat er van hun geworden was.
Leuk verhaal.
Wel grappig dat het voor Plazillianen herkenbaar is, m'n zoon van 26 heeft het gisteren gelezen, vond het wel grappig maar had nog nooit gehoord van de Kameleon, Tom/Dorus, Cor Steyn :)
conclusie?? :)
Tja, was die deur al open?
Meneer Cor Steyn wist ook van niets?
Notaris, beroepsgeheim he :)
Leuk gedaan.
Dank je :)