Ik zie je

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 16 November 14:19

“Goedemorgen Jochem, heb je goed geslapen?”

Een licht gekreun is hoorbaar vanonder het dekbed en protesterend draait hij zich nog een keer om. Ik laat hem nog heel even gaan maar ik heb het besluit genomen om hem vanaf vandaag weer op de been te krijgen, desnoods met harde hand.

Het is nogal wat, wat hij allemaal heeft meegemaakt. Eerst overlijdt zijn vader en meteen daarna werd hun dorp getroffen door een verschrikkelijke storm. Eigenlijk was het geen storm, meer een heel vreemde natuurramp. Ik kan het nog niet bevatten; de aarde bewoog en het bliksemde vreselijk. Zijn ouderlijk huis is met de grond gelijk gemaakt maar ook de kerk en de school hebben grote schade opgelopen. Een heel apart gevoel; de gedachte dat het te maken had met de dood van zijn vader heeft me sindsdien niet losgelaten, en Jochem ook niet. Natuurlijk kan ik mezelf voorstellen dat hij hierdoor in een depressie kwam en sindsdien enorm klaagt over pijn in zijn hoofd en gezicht, maar daar moet nu, zes weken later, een eind aan komen, voor zijn eigen bestwil.

Ik kijk naar hem, terwijl hij nog rustig bijkomt uit zijn slaap. In zijn hand houdt hij de twee balletjes vast die hij van zijn vader heeft gekregen. Ook daar moeten we uitgebreid over praten.
Eindelijk woont de liefde van mijn leven bij me, al had ik de reden van zijn verhuizen liever anders gezien.

“Kom Jochem, vandaag gaan we het anders doen. Ik heb de koffie al klaar staan, kom je?” Het is geen vraag; hij hoort de ondertoon in mijn stem duidelijk.

“Wil je nog een kop koffie?”
“Ja, graag.”
“Weet je Els, ik wil het vandaag ook anders gaan doen. Ik ga me al een beetje beter voelen en ik snak ernaar om antwoorden te krijgen op mijn vragen. Vragen, die mijn hoofd helemaal dol maken omdat ik er helemaal niets van begrijp. Ik heb je nog niet alles verteld namelijk.”

Terwijl ik de tweede kop koffie voor hem neerzet, kijk ik hem vragend aan maar ik zeg niets.

“Mijn moeder is alweer tien jaar geleden overleden, zoals je weet. Toen zij overleed, had het dorp te kampen met een overstroming. Ik heb dat nooit gekoppeld aan haar overlijden, maar nu wel. Het is wel heel toevallig toch? Ik bedoel, nu mijn vader overleden is, en het dorp getroffen werd door… tja, wat was het eigenlijk? Mijn moeder ging nergens naar toe zonder het balletje en mijn vader had er ook één, die hij nooit uit het oog verloor. Na haar dood ontfermde hij zich over beide balletjes. Elke avond ging hij naar de zolderkamer. Hij zei dat hij daar ging werken en dan liet ik hem met rust. Eén keer kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, toen ben ik stilletjes naar boven gegaan om te zien waar hij mee bezig was. Het was heel vreemd, want ik kon hem nergens vinden.”

“Was er dan een geheime kamer of zo? Een dubbele muur?”
“Nee, ik heb alles onderzocht en de blauwprint van het huis erbij gehaald. Niets van dat al. Hij was gewoon weg.”

Stilzwijgend drinken we onze koffie en ik zie aan Jochem dat hij twijfelt om verder te praten. Blijkbaar moet hij het eerst verwerken eer hij mij in vertrouwen kan nemen.

 “Maar dat is niet het enige, Els… “
“Jochem, laten we alsjeblieft samen het raadsel oplossen, ik ben er voor je, dat weet je toch?”
“Weet je… mag ik nog een kop koffie?”
Ik sta op en schenk nogmaals koffie in. Ik voel dat ik hem niet moet pushen. Het moet van hemzelf komen.

“Weet je, er is iets met mij gebeurd.” Terwijl hij de balletjes in zijn hand laat circuleren kijkt hij me doordringend aan.
“Ik kan jou zien.”
“Jawel Jochem, ik zie jou ook. Wat bedoel je daar mee?”
“Ik kijk door jou heen. Ik zie een heldere gedaante met hier en daar een lichte vlek. Ik kan zien aan jou dat je een goed mens bent maar dat je wat fouten hebt gemaakt in je leven. Ik kan ook zien dat dit niet zo bedoeld was en dat je het terug zou willen draaien als je dat kon.
Steeds vaker heb ik die beelden… dat is toch raar?”

“Tjee Jochem!"
"Ja, ik heb een paar dingen gedaan waar ik achteraf niet trots op ben…
Heb je hier zelf een verklaring voor?”

“Nee… het maakt me gek. Ik heb pijn in mijn hoofd en in mijn gezicht. Gelukkig wordt die pijn draaglijker maar ik kijk steeds vaker door mensen heen. Toen pa die balletjes aan mij gaf op zijn sterfbed, zag ik hem voor het eerst. Ik zag een heel heldere gedaante, zonder ook maar één vlekje.
Els, wat gebeurt er met me?”

Ik zie de paniek in zijn ogen. Een panische angst.
“We laten het even rusten Jochem. Kom eerst maar eens op krachten, dan praten we over een paar dagen verder, oké?”

De dagen verstrijken en we zien aan elkaar dat we er constant mee bezig zijn. Elke keer als hij naar mij kijkt, vraag ik mij af wat hij ziet. Ja, ik heb fouten gemaakt en hierdoor een ander onnodig gekwetst. Zou hij dat allemaal zien? Mijn hele geschiedenis? Het zijn geen vreselijke dingen maar ze zijn ook niet echt ‘netjes’ te noemen. Jawel, als ik iets kon terugdraaien, alsof het niet gebeurd zou zijn, dan zou ik het wel weten. Ik zou mijn moeder eindelijk willen vertellen dat ik van haar houd… maar helaas, ook zij is overleden. Ze heeft het nooit geweten want ik hield altijd teveel afstand. Ik was toen nog maar een puber, nu zie ik het allemaal anders.

“Zullen we even gaan zitten?” hoor ik Jochem vragen.
Ik ga zitten en weet dat we het onderwerp weer aan zullen snijden.
“Ik wil dat jij een balletje in je hand neemt, dan gaan we er samen achter komen wat het mysterie is omtrent deze balletjes. Ik ben er namelijk van overtuigd dat zij de sleutel zijn van dit raadsel.”

Gedwee neem ik een balletje in mijn hand.
“Het zijn gewoon balletjes Jochem, al moet ik zeggen dat ze lichter aanvoelen dan ik dacht. Wat voor materiaal is het eigenlijk? Het voelt aan als kurk.”
“Ja, die gedachte heb ik ook gehad. Toch is het geen kurk. Het is iets anders; iets wat wij niet kennen.”
Nauwkeurig onderzoeken we de balletjes. Eenmaal gewend aan het vreemde materiaal, ga ik op zoek naar een oneffenheid. Het balletje is egaal grijs, toch kan ik een plekje vinden dat iets fletser is.
“Is je dat ook opgevallen? Dat er een lichtere plek in zit?”
Ik druk zacht op de fletse plek en het balletje springt open!

Jochem kijkt me verbaasd aan.
Nu gaat hij gaat op zoek naar een fletse plek, drukt erop, en ook dat balletje opent zich.
“En nu? Wat moeten we hiermee Jochem?”
“Stil… we moeten erachter komen… we zijn dichtbij, dat voel ik.”
Zijn vinger beweegt langzaam naar de binnenkant, die er zacht uitziet. Hij drukt erop en … Hij is weg!!
 “Jochem!”
Verbouwereerd kijk ik naar de lege stoel. Mijn hartslag neemt een ongekende run naar een snelheid die me laat duizelen. Even twijfel ik aan mijn eigen waarnemingsvermogen. Nogmaals roep ik zijn naam, echter, zonder resultaat.
Ik moet hem volgen! Met trillende vingers druk ik op de zachte substantie…
 

 

Een serene rust overvalt me.
Ik ben bij Jochem, maar dat is het niet. Het is de wereld, waar ik opeens in verkeer.
Het is prachtig! Adembenemend!
Een extreem warm gevoel van geluk spoelt door mijn aderen.
Hier is geen stress, ik ervaar een totaal gevoel van onmetelijke vrijheid. De geluiden om ons heen vormen een compositie van het mooiste muziekspektakel aller tijden. En toch, het is geen muziek. Voor mij zie ik verblijven, die een vreemde overeenkomst hebben met de balletjes, die we beiden nog steeds in onze hand hebben. Er is leven… we zien het niet maar voelen het wel. We zijn niet alleen.

Uit het niets vormt zich, uit die geluiden, een stem.
We zijn niet verbaasd, integendeel. Het is alsof het allemaal logisch is.

“Welkom, nieuwe leiders van het Xyloptum.”
En we voelen ons welkom!

“Jochem… voel jij wat ik voel?”
Hij kijk me aan en ik zie aan zijn ontspannen gezicht dat dit zo is. Voor het eerst, na het overlijden van zijn vader, zie ik een warme blik in zijn ogen.

“Lieve Jochem en Els, hier zullen jullie de leiders zijn, tot jullie dood. Tijdens jullie leven zullen jullie Aards blijven en hier binnen kunnen komen om jullie werkzaamheden te verrichten. Els, jij bent nog niet zover als Jochem, maar dat zal een kwestie zijn van tijd. Jochem bezit inmiddels de gave, die hij heeft geërfd van zijn vader, de vorige leider van het Xyloptum. Het betreurt ons zeer dat wij hem in de hoedanigheid van de overgang, de laatste keer mochten begroeten. Hij is nu verder, en voor ons niet meer bereikbaar. Xyloptum is slechts een tussenstation, zoals jullie binnenkort zullen begrijpen.”

“Mijn vader was de leider? Hij is hier geweest? … Voor de laatste keer? Waarom?”
“Jochem… laat het allemaal bezinken… Ik zal je het nodige vertellen, daarna gaan jullie terug om je voor te bereiden op jullie taak. Jij komt uit het Xylops geslacht. Jij bent de tiende generatie. Je naam begint dan ook met een ‘J’; je vader heette Isaac, en jullie zoon zal ‘Kaïn’ gaan heten. Alles is voorbestemd. Jullie zullen de Aardse mensen hier niets over vertellen omdat dit alles zal verstoren. Jullie functie hier is van levensbelang Jochem. “


Daar, waar de stem klinkt, verstomt de ‘muziek’. Nu de stem weer stilvalt, worden we weer omgeven door de heerlijke klanken, die ons de rust geven, die we nodig hebben.
We kijken elkaar aan en we weten dat het zo moet zijn.

“Wat zal mijn… onze taak hier zijn… en wat gebeurde er toen mijn vader hier voor het laatst was? Ik moet dit weten, heer.”
“Jochem en Els, alles zal op zijn plaats vallen, maar hier wil ik nog wel uitleg bij geven. Isaac is het ons verschuldigd om je dit te vertellen. Je vader heeft ons heel lang gediend in het selecteren van mensen, die na hun dood in dit tussenstation kwamen. De goede mensen mogen hier een laatste wens doen. Zij mogen iets ongedaan maken, wat zij niet goed hebben gedaan tijdens hun leven op Aarde. Alleen je vader kon door de mensen heenkijken en zodoende bepalen dat zij een zuiver hart hadden. Wij, entiteiten van het Xylops, kunnen hiervoor zorgen. Toen je vader zijn laatste bezoek aan ons bracht, had hij voor zichzelf een wens; en die betrof jou, Jochem. Toen jij nog maar één jaar was, zat je op een betreurenswaardige dag in je wipstoeltje, naast de keukentafel. Je vader keek niet goed uit, waardoor je een hete pot verse thee over je gezicht kreeg. Je levenlang, tot je 23e jaar, heb je te kampen gehad met operaties, doch, je gezicht is nooit meer glad geworden. Je zou de rest van je leven met een verbrand gezicht door moeten leven. Je vaders wens was dan ook, dat die pot thee nooit op je gezicht was beland. Wij, entiteiten van het Xylops, hebben deze wens gerespecteerd. Helaas moest hier veel voor gebeuren, immers, men kende je niet anders dan die jongen met het aangetaste gezicht. Mensen in de kerk, van je school, eenieder die jou kende, moest het vergeten. Foto’s van jou moesten gecorrigeerd worden, medische dossiers moesten gewijzigd worden, en dat alles binnen drie Aardse seconden. Je begrijpt, dat er dan een Paradox kan ontstaan, iets wat wij altijd proberen te voorkomen. Helaas is hier schade uit voortgekomen, maar heeft uiteraard geen nieuwe slachtoffers gemaakt, enkel materialistisch.”

“Maar ik heb nooit een pot thee…”
“Jawel Jochem, wij werken goed. Ga nu terug, samen met je aanstaande vrouw. Neem de tijd, en keer terug wanneer jullie er klaar voor zijn. Niet te lang; er zijn veel mensen met laatste wensen, die op jullie beoordeling wachten.”
“En mijn moeder? Wat voor wens had zij dan? Er was toen een overstroming..-“
“Nee Jochem, niet nu. Ga nu!”

Spontaan openen de Xylopsballetjes in onze handen. We weten dat we inderdaad terug moeten gaan om ons voor te bereiden. Met een druk van een vinger in het balletje…

En daar zitten we dan, aan de ontbijttafel, in de keuken.
Onze ogen maken een constant contact, terwijl we weten wat er allemaal in ons hoofd rondspookt. Ik kijk naar Jochem en ik zie hem…

“Nog maar een kop koffie schat? Broodje erbij?”


 

 

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat 'n pracht fantasie verhaal! En wat 'n heerlijk oord heb je uitgekozen als tussen station. Die foto en zoals jij die beschrijft, zou ik me zeker ook thuis kunnen voelen in het Xyloptum. ;)
Wat een leuke reactie! Dank je wel meis!
Gelezen.
Hou van dit soort verhalen :) en van de koffie natuurlijk! We houden de ballen erin, erg goed.
Dank je wel Infomaatje
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Heerlijk fantasierijk.
Er zit een compleet nieuwe wereld in die bolletjes.
Jaja.. het zijn niet zomaar balletjes :)
Ben benieuwd naar jouw verhaal
Ik ook. ; )
Dat waren met recht toverballen. Leuk verhaal.
Net een beetje anders dan jouw versie :)
Dank je wel Marinus
tegen LadyDi
1
Een beetje??? Het lijkt er gelukkig voor jou en mij niet op!