Geduld is een schone zaak, zegt men

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 11 November 22:08

Zaterdag en zondag is Desiré weer paraat en maandagmorgen zal Xander me weer ‘verplegen’. Ondanks het grote leeftijdsverschil smelt ik voor zijn vrolijke kijkers, dat korte glanzende pikzwarte haar op de meer dan mooi gevormde schedel. Het staat me altijd een beetje tegen als iemand een plat achterhoofd heeft, maar het zijne is in een perfecte vorm gegoten. Had ik maar zo’n zoon gehad, dacht ik afgelopen week regelmatig. Dan was het met mijn dochter waarschijnlijk soepeler en, wie weet, ook gezonder verlopen, want kinderen hebben meestal wel invloed op elkaar.

Hij is lekker vroeg na zijn vakantieweek. Het is meteen als vanouds. Er waart iets van ondeugende scherts door mijn huisje zodra hij binnen stapt, alsof hij het echt leuk vindt om ons weer te zien. Missy laat het uit haar hoofd te blaffen. Zij voelt het ook. In plaats van waaks lawaai te schoppen loopt  ze zenuwachtig kwispelend door de gang, want ze moet hem immers snel begroeten.

8196efaf446d22b0ce2aa615c894848a_medium.

Xan en ik kennen de gang van zaken op ons duimpje. Al sta ik in de badkamer onder het onflatteuze felle TLlicht redelijk voor gek in mijn oude afgewassen badjas op half zeven, het deert me niets. Dat komt eenvoudig doordat hij het verwonde lijf professioneel onderzoekt en doet alsof dat broddelwerk de normaalste zaak is. Het slurpt en borrelt daarbinnen vertrouwd, zoals alleen hij dat kan. Terwijl hij met het slangetje voorzichtig aan het manoeuvreren is levert hij er meestal wat genoeglijk commentaar bij. Vandaag ook, maar dit inkoppertje kan ik onmogelijk negeren. “Nou Syl, ik krijg hem er toch veel minder makkelijk in, hoor,” Hij constateert het droog. Het is te leuk voor woorden en schmierend als een goedkope actrice van het theater met de lach proest ik het uit zodat hij zijn heerlijke hoofd even verbaasd naar me op heft.

“Je bedoelt toch wel de katheter, neem ik aan? Mag ik hopen?” zeg ik kwasie serieus. Ook hij schiet in de lach. Ik wist het wel, hij en ik, dat voelt alsof het er altijd is geweest, die klik. Misschien komt dat ook wel omdat we alle twee weten dat het onschuldig bij grappen en grollen blijft. Stoïcijns stopt hij het gaatje dicht met één van de laatste gaasjes die op voorraad is.

“We zijn bijna door de kathetertjes heen, je moet wel op tijd nieuwe bestellen.”

“Ik zal straks in Rijnstate een recept vragen,” beloof ik als we naar de woonkamer lopen waar hij de laatste ontwikkelingen in mijn dossier kan schrijven

“Moet je vandaag weer voor controle naar de mama-care?”
“Ja, straks om half tien.”

“Ze zullen wel tevreden zijn,” zegt hij en ik knik met enige spijt, want… als dat zo is ben ik straks dit stoute ochtendverzetje helaas kwijt. Jammer.

8120b94eed0844eda13355fdaba4b116_medium.

Nikita van de mama-care knikt inderdaad goedkeurend en zegt dat de wond niet meer hoeft te worden gespoeld, “want het vocht is licht rood. Dat is bloed en als we door gaan met spoelen houdt het prikken met die katheter de genezing tegen. De thuiszorg kan worden gestopt,” is ze opgewekt in de waan mij daarmee een plezier te doen.

“Oh nee hè?”  Ze schiet in de lach omdat ik beslist iets te overdreven doe.

“Niet meteen vandaag al hoor! Dat kan echt niet” speel ik met verve de verontruste patiënt en ze vraagt verbaasd of de thuiszorg me dan toch zo goed bevallen is.

“Nou, ik had het liever niet nodig gehad natuurlijk, maar ik moet wel normaal afscheid kunnen nemen van Xander, dat is mijn ultieme opkikkertje van de dag.” Nikita vindt het onderhand minstens zo leuk als ik en neemt weer plaats achter het bureau om onze volgende afspraak in de computer te plannen.

“Dat zie je anders niet vaak, een jongeman in de verpleging. Jammer hoor. Vind je het niet vervelend dat een man je helpt? Er zijn genoeg vrouwen die in dit geval niet door een mijnheer willen worden geholpen.” zegt Nikita zoekend naar een gaatje in de agenda van volgende week

“Nou, ik heb er geen enkele moeite mee. De coördinator was ook een leukerd. Ik heb het uitzonderlijk goed getroffen, hahah, ondanks dat ik er niet meer uitzie. Niet alleen is het me goed bevallen. Ze zijn allemaal heel deskundig, maar Xander... mjammie, dat is echt een dotje … Kweet nie, dat klikte meteen, al is hij nog piepjong. Een echt lekker ding. Jij zou er ook van in katzwijm raken, denk ik. Als hij mijn deur binnen stapt knap ik daar echt van op.” Even bestudeert ze mijn gezicht als om uit te vissen of ik er wellicht toch psychisch aan onderdoor ga en alle vorm voor verhouding uit het oog heb verloren, maar dan is er genoeg gedold. Ze oppert, mits er niet opnieuw een ontsteking uitbreekt, om na volgende week te kijken of we met een huidtherapeut aan de slag zullen gaan die het verharde litteken zal masseren… Ik kan het niet helpen wat sarcstisch te klinken.

“Denk je echt dat het daarvan mooier wordt?” Ze knikt, maar al te overtuigend komt het niet op mij over. “Zo iemand gaat het vocht wegmasseren, want er zit zo hier en daar nog aardig wat en daar wordt het litteken ook soepeler van.” Ik laat er geen twijfel over bestaan dat ik er voor alsnog weinig heil in zie, maar wat moet dat moet en ik hengel naar net iets meer bevestiging: “Ach... wie weet, zie ik het allemaal veel te donker in?” Nikita knikt zwijgend, schrijft in de brief voor de thuiszorg dat vanaf de twaalfde november 2014 de wond niet meer hoeft te worden doorgespoeld…schrijft een nieuw receptje uit voor extra kleine gaasjes die ik meteen in de ziekenhuisapotheek op kan halen. Een half uurtje later sjok ik met gemengde gevoelens door de frisse knapperige lucht de heuvel op.

2841cf6a54a0ab56ac11391a07f0907f_medium.

Xan voor het laatst. Bij voorbaat krijg ik al allergische pukkels in mijn nek van het idee dat ik hem (bij leven en welzijn)  na morgen noohooit meer zal zien. Niet dat hij mijn borstkas mooier maakt, maar de dag begon zo gezellig en pikant met hem en zijn collegae.

 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Moet dit even laten bezinken dat ik dit tot nu toe allemaal gemist heb en dat dit serieus aan de hand is met iemand waar ik om geef.
Het spijt me dat ik dit zolang niet wist.
Geeft niets meis, je kunt er niet altijd zijn.
Wie weet wat die masserende huidtherapeut voor verrassing is :) Heb je verhaal weer met plezier gelezen.
Ja, laten we hopen dat het een leukerd is... Even voor de goede orde, ik voel daar niets... het is er zo dood als een pier, maar goed, ik hoef er toch niet opgewonden van te raken, hihi...
Ieder voordeel heeft dus echt een nadeel. Moeten ze ook maar niet van die leuke jongens aannemen.:-)
Dat was weer een fijn blog. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik denk dat de reeks publicabel is. Toch nog eens denken aan publicatie een landelijke krant en/of uiteindelijk als boek?
Ik denk daar zeker aan. Nu heb ik ook dat prachtige boek waarmee ik wellicht in de hand kan gaan leuren?
Haha, dat boek dat je van ons 'harde/zachte kern' kreeg, is speciaal voor jou geschreven. Als opsteker!

Je boek dat je nu in de vorm van blogs schrijft, is een opsteker voor elke vrouw die met deze ziekte te maken heeft en met partners van die vrouwen. Daarom hoop ik dat het bredere verspreiding krijgt, dan alleen hier.
Bloost en gaat meteen met de hond het bos in, effe afkoelen, bloos bloos...
Sylvia, de een laat je los en in die molen kom je zo weer een ander tegen. Elke deur die dicht gaat voor jou gevoel opent altijd een andere deur, veelal positief...Althans, dat is mijn ervaring. Het feit dat je lief en leed kunt delen, al is het maar voor een korte periode, of lekker kunt keten in de vorm van zelfspot dat ik deed, waren voor de thuiszorg een genot. Omdat ze natuurlijk ook bij zeurpieten langs moeten. Dan zijn jij ( en ikke) natuurlijk mensen die ze ook niet zo graag los willen laten...
Nou ja.... fijn dat het niet meer gespoeld hoeft... maar jammer van de gezelligheid. Ik ben benieuwd wat de volgende stap brengt, je ziet er niet veel in, wie weet valt het net zo mee als de thuiszorg, die je eerder ook niet echt wilde ;-)
Ach, waar één deur dicht gaat, gaat een andere weer open, wie weet wat er nog voor moois op je pad gaat komen? Misschien krijg je wel een hele leuke huidtherapeut? En misschien komt Xan nog wel eens voor een kopje koffie, maar dan ben jij lekker niet meer de patiënt! Gewoon vragen, hij zal vast nog wel eens in de buurt zijn!