Supermarkt( Doortjes opdracht)

Door Leny gepubliceerd op Monday 10 November 14:28

Als ik klaar ben met dat kleine beetje boodschappen, haast ik mij naar de kassa en ondanks de drukte is er maar één kassa open van de zes die er in de supermarkt staan. Lekker dan, iedereen met volle karretjes, ik met mijn vier producten en voor mij staat een dame met een ontbijtkoek en een pak melk. Meer niet. Maar vóór haar staat een echtpaar dat geheid het komende weekend alvast voor de Olympische Spelen aan het inslaan zijn.

Een volle wagen opgehoopt met chips, pinda’s, blikjes en pakjes limonades, bier onderaan het wagentje, kortom een afgeladen kar met boodschappen en paps legt in een tempo van een schildpad alles op de lopende band, die niet loopt want de caissière wacht rustig totdat er genoeg is, of totdat het karretje leeg is. Moeder wacht geduldig en met een genoeglijke blik legt zij de meeste producten van zichzelf netjes recht en op gewicht. De zware eerst en daarna de breekbare dingen. Ik draai mij om en zie de rij wachtende en zuchtend langer worden.

De rest van de kassa’s blijven gezellig gesloten. De chef vindt het zeker nog niet nodig dat de rij achter mij, steeds langer en ongeduldiger wordt. Ondertussen sta ik met mijn mandje met bijna niets, achter een vrouw met twee gevulde handen, een met twee boodschapjes en de andere gevuld met haar portemonnee en zeer ongeduldig aan het worden.

'Mag ik dit eerst even afrekenen?' vraagt de vrouw vóór mij, aan de vrouw vóór haar weer.

'Nou, u ziet toch dat wij nog bezig zijn met onze spullen!' klinkt het verontwaardigd en mevrouw veelboodschapperig, draait nijdig haar gezicht richting man die rustig verder gaat met uitpakken. Ik zie de stapel hoger komen en de caissière pakt er een nagelvijl bij om haar nagels maar even te doen, ach het scheelt weer in de pauze.

'Moet je zien wat u hebt, ik heb hier maar twee items, ik ben zo weg hier', probeert de dame voor mij nog.

'Nou sorry, ieder op zijn beurt hoor, iedereen moet wachten, die dame achter u heeft toch ook niet veel, die heeft ook het geduld om netjes op haar beurt te wachten!' En daar maakt die muts me daar toch een fout. Ik sta mij te verbijten van nijd om zoveel egoïsme van die twee egotrippers, die ons niet even voor wil laten gaan bij de kassa.

'Hé, schiet eens op meneer', hoor ik een brul uit de rij achter mij. Ik kijk op en zie ondertussen dat de mensen al bij de vrieskist achter staan met hun karretje vol met boodschappen. En de chef? Was er überhaupt wel zo een figuur in het pand?

'Gaat het nog lang duren?' vraagt nu ook de caissière, die al om zich heen kijkt om een ander leeg wagentje alvast te vullen, want de band is nu boordevol.

Mijn geduld is altijd eindeloos en meestal laat ik zelf mensen voorgaan die weinig boodschappen hebben en ikzelf een volle bak. Alle tijd om te winkelen, moet je ook even tijd maken om mensen drie minuten weg te geven, om die even voor te laten gaan. Dat heb ik in ieder geval van mijn moeder geleerd. Maar je hebt er van die dropfiguren bij die alleen aan zichzelf denken. En twee van die trekdroppen stonden voor ons. Ik baal als een stekker en vraag mevrouw voor mij of ik er even langs mag. Zij glimlacht en kruipt over de boodschappen van de familie Trekdop heen, om mijn lichaam niet in het sigarettenrek van kassa 2 te laten duiken. Ik loop langs de egotripper van een vrouw en schildpad van een man en leg mijn vier items bij de kassa en gelijk een briefje van 20 euro.

De caissière kan niet anders doen dan afrekenen.

'Kijk mevrouw, zo doe je dat gewoon, als netjes vragen niet helpt, doe je gewoon net zo asociaal als deze twee duikeenden', zeg ik nog tegen die vriendelijke dame, terwijl ik mijn wisselgeld opberg.

Terwijl ik de winkel uitloop, zie ik dat de vrouw mijn raad opvolg en zo snel als zij kan langs de vrouw en man schiet en haar twee items plus geld bij de caissière deponeert en een onoverwinnelijke glimlach is haar deel. Het is haar gegund.

 

Ik loop de winkel uit en zie nog net dat er meer mensen de twee trekdroppen opzij duwen en hun boodschappen voor de caissière neerleggen.

Oh jee, dat was niet echt mijn bedoeling.

Later las ik in de avondkrant, dat er een gevecht in een supermarkt bij de kassa was uitgebroken tussen klanten en dat er met allerlei boodschappen is gesmeten.

Ik zag de suiker, de rijst, het meel en de chocoladehagelslag, al die producten waar je lekker mee kon knallen, al over de klanten en over de winkelvloer gaan. De aanleiding was niet bekend stond er nog.

En ik? Ik had in ieder geval veilig mijn boodschappen in huis, maar wist dat ik de volgende keer toch maar een andere winkel op zou gaan zoeken. Voorlopig zagen ze mij daar niet meer.

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Herkenbaar:)
Mooi geschreven verhaal
Gelezen en beoordeeld!
Wat 'n heerlijk verhaal! mijn ergernis hier werd ook steeds groter. Een geluk dat jij al vertrokken was toen de smijt partij begon :-)
Mocht ik al boodschappen doen, dan mag iedereen voor bij mij.
Genoten van je verhaal.
Dat lijkt me een leuke winkel.... om op een afstandje naar te kijken