Dakloze in de supermarkt.

Door Dipper gepubliceerd op Sunday 09 November 20:46

460aea9f433ca507bff3fd061f527ea9_medium.

Ik trok mijn kraag nog verder op. Buiten was het 4 graden en hier binnen was het niet veel warmer.
Dat heb je met moderne supermarkten.

Alle koelproducten stonden aan de zijkanten hun kou uit te stralen tot midden in de winkel. Zelfs in de zomer was het verstandig iets warms aan te trekken om geen kou te vatten.
Parmantig stapte ik met een winkelwagentje op mijn gemak de hele zaak door.
Voorlopig had ik het rijk alleen.
Sinds de evacuatie van vrijdag was het dorp geheel uitgestorven.
Men had een lek gevonden in de chemische fabriek die aan het dorp grensde.
Het was schijnbaar een gemeen goedje, want nog die zelfde dag is heel het dorp ontruimd en hermetisch afgesloten van de buitenwereld.
Alle burgers waren elders onder gebracht.
Allemaal, behalve ik.
Toen de dorpsverhuizing begonnen was, heb ik me laten insluiten in de plaatselijke supermarkt en had mijn intrek genomen in de kantine op de boven verdieping.
Eindelijk had ik weer een dak boven mijn hoofd.
De laatste keer dat ik hier was had ik wanhopig rond gelopen.
De euro die ik had gevonden brandde bijna een gat in mijn hand.
Wat had ik die graag uitgegeven aan een aardappel, groente en n stuk vlees.
Helaas mocht je tegenwoordig blij zijn er een pak droge koekjes van te kunnen kopen. Uiteindelijk heb ik van die euro twee blikjes kattenvoer gekocht.
Mijn beestjes mochten niks te kort komen. Het was immers niet hun schuld dat ik nu dakloos was.
Bij de vleesafdeling viel mijn oog op een sappig peper biefstukje.
Hmmmm wat was het lang geleden dat ik daarvan heb kunnen smullen!
Dat zou vast goed smaken met de kruidenboter en het stokbrood wat ik al eerder uit de schappen had gegraaid.
Ik besloot er twee in mijn mandje te doen en liep naar de groente afdeling voor wat verse rauwkostsalade.
Ergens voelde ik mij wel ongemakkelijk.
Normaal gesproken ben ik altijd heel eerlijk en zou het nooit in me opkomen proletarisch te winkelen.|
Óów heerlijk! Champignons!! Ik was gek op champignons. Vooral die hele grote.
Het water liep me uit de mond bij de gedachte aan de culinaire maaltijd die ik vanavond zou gaan nuttigen.

  4e8a571c613603d7fe3ee66bb554166b_medium. 6c56707632fb764a6c1b4bf48817048a_medium.

 

Boven in de kantine van de supermarkt had ik een elektrische kookplaat ontdekt.  Het enige wat nog ontbrak waren wat pannen om alles in te bereiden.
Gelukkig vond ik er een paar bij de huishoudelijke artikelen.
Mijn keus was gevallen op een hapjespan, ’n koekenpan en een klein steelpannetje.
Eindelijk weer koken in echte pannetjes!
De afgelopen maanden had ik onder een brug geslapen, me amper kunnen wassen en van mijn één euro budget, gezorgd dat mijn katten in ieder geval elke dag hun maaltje kregen.
Graag zou ik jullie vertellen van mijn dakloze bestaan, maar dat gaat niet.
Zoiets hou je voor jezelf en vertel je aan niemand.
Zelfs niet aan een lege supermarkt.
In gedachte verzonken liep ik naar de wijn afdeling.
Ik geef niks om wijn, maar vond dat deze maaltijd toch zeker een gerijpt druifje verdiende.
Mijn wijnkennis was minimaal. Het enige wat ik ooit gelezen had, was dat bij rood vlees ook een rode wijn hoorde.
Ik koos voor een Cabernet sauvignon. 

0e4f53e45295e3e3870c5b187273f1c3_medium.

Dat klonk wel sjiek en het etiket met een zeilschip op de woeste zee deed mijn denken aan een boottochtje wat ik ooit had gemaakt van Volendam naar Marken. Wat had het gestormd die dag!
Nadat de wijn in mijn winkelwagentje verdwenen was, draaide ik me om en was van Volendam pardoes in luilekkerland beland.
De meest uiteenlopende lekkernijen deden wederom mijn tanden wateren dat het kwijl bijna uit mijn mond liep.
Tumtum, schuimpjes, rumbonen. Alles wat aan zoetigheid maar te krijgen was straalde mij tegemoet.
Overheerlijke chocolade in de meest uiteenlopende smaken die mij verleidelijk aankeken.

Eet mij! Leken zij te roepen. Neem mij!

4de882bd7fcd00ed2013fd3a831b3ee6_medium.

0a6453e24420ca59beaca139ac1e1e16_medium.92df73cf70627bbf725df75bfe7a88b8_medium.

Ik was zeker een zoetekauw. Chips en andere zoutjes zijn aan mij niet besteed.
Het kon mij niet zoet genoeg zijn.
De dag dat ik voor het laatst had kunnen genieten van deze lekkernijen, was lang sinds uit mijn herinnering verdwenen.
Als een gek graaide ik er oplos. Pindarotsjes, advocaatrepen, winegums, butterscotsch  en noem maar op.
Toen ik eindelijk was uitgegraaid lag er zeker voor een week snoep in mijn wagentje en ik was vastbesloten deze in èèn dag op te peuzelen.
Snel liep ik door voor ik in de verleiding kwam nog meer zoetigheid te hamsteren.
Ik was aanbeland bij het broodbeleg. Het smeerbeleg welteverstaan.
Voor mijn ontbijt koos ik een pak pure hagelslag en een pot pindakaas. De kaas en diverse vleeswaren waren eerder al in mijn wagentje beland, samen met een paar croissantjes en tien melkbolletjes, die ik eerst zelf had afgebakken in de oven van de broodafdeling.

dd94a4727c61a4e81bd1887fa53c3ca1_medium.


In de overtuiging dat ik hier nog weken kon vertoeven, besloot ik nu wel genoeg etenswaar in huis te hebben. Bovendien kon ik als ik iets vergeten was altijd even terug naar de winkel.  
Het enige wat ik nu nog nodig had was een tandenborstel en tandpasta, badschuim en shampoo.
Voor ik aan mijn maaltijd kon beginnen wilde ik eerst al het vuil van die maanden van me af schrobben, mijn haren wassen, poetsen tot mijn tanden weer hagelwit waren en genieten van de straal van een heerlijk warme douche.
Voor ik richting kassa liep griste ik nog een pak wasmiddel plus een flacon wasverzachter van de plank. Mijn kleren zouden straks weer heerlijk ruiken.
Bij de kassa aangekomen knikte ik vriendelijk naar de afwezige caissière en liep door richting servicebalie.
Ik was dan misschien geen vierde wachtende in de rij, maar mijn boodschappen waren vandaag lekker wel gratis.

581d59335709d1862c5d45eac943d80e_medium.

Achter de balie pakte ik nog ’n slof shag, een doosje vloeitjes en een pak scheermesjes.
Nu ik toch bezig was en het geluk me voorlopig weer toelachte, nam ik ook maar gelijk een staatslot. Morgen was het de tiende van de maand en wie weet wat het lot me brengen zou.
Voldaan liep ik de trap op naar de kantine, waar mijn katten al ongeduldig op me zaten te wachten.
Zij konden vanavond rekenen op een heerlijke gerookte zalm van de visafdeling.

 

© Dipper

 

Bron foto's via Google.com

 

 

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Met genoegen gelezen.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Wel heel eerlijk natuurlijk om dit zo op internet wereldwijd te bekennen.
Daar kunnen sommige 'hoge dames en heren' nog iets van leren...
Ja, ik heb geen geheime. Heb het hele verhaal geschreven op een laptop die in het kantoor van de supermarkt stond. ;)
Altijd leuk een dakloze die zich in een supermarkt thuisvoeld :)
Heb het er erg naar mijn zin. Ik hoop dat het dorp nog lang leeg blijft. :-)
Het blijft pikken, wat voor excuus je daarvoor ook bedenkt.

Leuk verhaal.
Dankje Marinus. Ja, je moet wat als dakloze om aan de kost te komen ;)