Even inspiratie opdoen.

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 09 November 17:01

Vanaf het begin dat Doortje de schrijfopdrachten plaatst, volg ik gedwee met een verhaal. Ze heeft ons overal al naar toe gestuurd en van alles uit laten halen. Onze fantasie heeft zij middels martelpraktijken op weten te rekken tot onwaarschijnlijke afmetingen. Waarom in hemelsnaam, nu we internationaal ontwikkeld zijn in het schrijfgebeuren en er helemaal klaar voor zijn om een verhaal te schrijven waar Jan Cremer en consorten jaloers op zijn, parkeert ze ons in een doodordinaire supermarkt waar je niet uit mag voor je geleverd hebt? Ja, het is tactiek! Een ‘terug-naar-de-tekentafel-actie’ waar ik behoorlijk van baal. Ik wil de Tovenaar van Oz laten kennismaken met de Kluwops tijdens de enkele reis naar Mars en wil hier desnoods Roodkapje in betrekken die de wolf op lugubere wijze te grazen neemt, en nog in het paars ook. Ik ben overal toe bereid, maar de ‘supermarkt’?

Het is niet dat ik opstandig ben, want ik ben de meest meegaande schrijver hier op Plazilla, maar dat wist u al.

Ik trek mijn plan.
Ja, ik moet wel want de inspiratie laat me op beestachtige manier in de steek. Is mijn muze wellicht overgelopen naar Nonnie? Ik moet er niet aan denken! Niet dat ik het haar niet gun hoor, maar hier ben ik toch behoorlijk egoïstisch in.

Gewapend met een muntje voor het karretje en een bloknoot en papier om de ingevingen te noteren,  loop ik resoluut op de supermarkt af. Ik moet de inspiratie, die ik voor deze opdracht nodig heb, gaan halen op de plaats waar het moet gaan gebeuren. Wellicht, als ik de geur inadem van de vers gebakken pistoletjes, of mij laat verrassen bij de zojuist aangesneden kaas, dat de inspiratie mij zal toestromen opdat ik het verhaal van mijn leven zal gaan schrijven.

Laat maar komen!
Geef me de ingrediënten voor een thriller, een vet romantisch verhaal met erotisch tintje, een verhaal met een climax, waar Spielberg meteen mee aan de slag kan of desnoods een fenomenaal fantasyverhaal waar de uitgevers om zullen gillen en Karazmin een minderwaardigheidscomplex van krijgt!

Ik ben er klaar voor, kom maar op!

1a00c04eb45c7ecf71f66b66fc945a26_medium.

Terwijl ik de omgeving in mij opneem, valt mij op dat de vrouwen die aan het shoppen zijn, zich als mieren rond een glas limonade gedragen. Is er een aanbieding wellicht? Juist nu, nu ik hier niet ben om mijn inkopen te doen, bekijk ik het met heel andere ogen. Mijn boodschappenbriefje is leeg en gilt om gevuld te worden in de supermarkt. Het is toch even wennen.
De schreeuwende kinderen zijn natuurlijk weer present, met hun moeders die alles wel goed vinden. Ook dat is een reeds afgelikt ijsje. Spielberg zal hier niet op zitten te wachten. Ik moet met iets beters komen om de keiharde jury te overtuigen. Vooral jury C; die stijve Jerney, vertikt het om mij op het podium te zetten. Ik kan het niet uitstaan! Ik heb haar nooit gemogen en het is jammer dat dit blijkbaar wederzijds is.

Mijn oog valt op een medewerkster.
Ze heeft het schort aan van de winkel en dat ziet er niet uit. Hier kan zij natuurlijk niets aan doen maar voor de rest van haar outfit heeft ze geen excuus. Natuurlijk begrijp ik dat ze gemakkelijke stappers aan heeft voor dit werk, maar om nu Jezus sandalen aan te doen die oranje zijn, met witte sokken erin, die te vaak in de gekleurde was hebben meegedraaid, terwijl het ook nog eens gecombineerd wordt met legging die op haar klapkuiten eindigt en hiermee haar landingsgestel teveel accentueert, vind ik ronduit onacceptabel. Ze heeft bovendien een verkeerde bril op en haar kapster draag ik voor om geëxecuteerd te worden.
Moge duidelijk zijn dat haar stijl me niet aanstaat.

Blijkbaar heb ik te lang naar deze vrouw staan staren.
“Goedemorgen, kunt u alles vinden mevrouw?”

Zelfs haar stem laat mij bijna een salto achterwaarts maken. Zou zoiets ook nog een partner hebben? Ik kan het me echt niet voorstellen. Misschien wil ik het niet.
Ik heb een goed uitgebalanceerde opvoeding gehad en ik ben onderhand deskundig in etiquette en beleefdheid. In alle situaties kan ik mij als een volleerde dame gedragen. Ik zal nooit uit mijn rol vallen, mede omdat mijn vader zaliger, acuut uit zijn graf zou klimmen om me met harde hand te corrigeren.

“Jawel… nou, niet eigenlijk. Ik ben hier enkel omdat ik een opdracht heb om in deze supermarkt..-“
“Oh, ik begrijp u! Vorige week hadden wij hier ook een man die hier stiekem spioneerde, om vervolgens in het Algemeen Dagblad een uitgebreid rapport te publiceren, over de kwaliteitseisen in onze supermarkt. Ik kan u verzekeren dat wij al onze koel- en vriesproducten op de juiste temperatuur houden en zelfs de temperatuur in de gehele winkel voldoet aan de eisen. Onze vleeswarenafdeling heeft gisteren nog een bezoek gehad van de keuringsdienst van waren en ze hebben ons werkelijk op niet één minpuntje kunnen betrappen.”

“Nou mevrouw, u begrijpt het wellicht niet, ik..-“
“U bent natuurlijk niet van het Algemeen Dagblad want die zijn vorige week al geweest maar ik herken een spion in het donker op een kilometer afstand. U hoeft zich voor mij niet te generen hoor, want ik help u graag verder. U bent hier natuurlijk voor de controle op ons personeel? Onze werknemers zijn allemaal legaal en boven de veertien jaar. Geen van allen heeft een strafblad want wij hebben ze allemaal gescreend bij het in dienst nemen. Je moet toch een vertrouwen kunnen opbouwen met die jeugd hè? Voor hetzelfde geld jatten ze de schappen leeg voor de geachte clientèle hun keus kunnen maken. Vooral merkartikelen zijn zeer geliefd bij de jeugd, het is onvoorstelbaar hoe kritisch ze zijn; en dat geeft ook niet natuurlijk, als ze maar betalen!”

“Nee mevrouw, het is meer omdat ik hier ben om een idee te krijgen..-“
Over onze boekhouding! Jawel, u hoeft me niets te vertellen, ik herken een accountant in het donker op een kilometer afstand. Als u even met mij mee wilt lopen dan laat ik u graag een blik werpen op onze administratie. Jawel, wij zijn hier heel transparant in, moet u weten. We gaan nog net niet zover dat we de clientèle informeren, nadat zij hebben afgerekend bij de kassa, voor welk bedrag wij hen hebben liggen, maar voor de rest is alles in de ‘open’, begrijpt u? En natuurlijk…

Ik zoek in mijn tas naar mijn valium.
Uit ervaring weet ik dat een pilletje pas gaat werken na een half uurtje maar als ik dit schepsel uit wil laten praten, gaan we ruimschoots over die tijd heen. Mijn hart klopt al veel te snel en ik hoop voor de algehele wereldvrede dat ik op tijd zal zijn, om me rustig te houden en me als een onmiskenbare dame te gedragen. Op deze manier krijg ik natuurlijk nooit de inspiratie om een bestseller van jewelste te schrijven en zal die gladde Jerney me weer met een grijns kunnen afpoeieren met een ‘pluim’. God bewaar me! Intussen ratelt het ding lekker verder, het is ongelooflijk, bijna onmogelijk, dat ze nog niet aan mij heeft kunnen zien dat ik aan een gruwelijk gedetailleerde horror denk met haar in de hoofdrol. Het is dat ik echt geen horrorverhaal wil leveren omdat Spielberg hier nu eenmaal niet in is geïnteresseerd. Je moet de lat érgens leggen, dan maar hoog toch?

“… staan wij juist de accountants juist graag te woord. Het bedrijfsrapport dat aan het eind van het jaar geleverd wordt, moet natuurlijk wel de juiste stempel krijgen, opdat wij in de media op een goede manier afgeschilderd worden. De concurrentiestrijd is al moordend, moet u weten. Wij betalen een godsvermogen aan reclame om ons hoofd boven water te houden…”

Mijn ademhaling versnelt en de rode vlekken in mijn hals moeten nu zo onderhand zichtbaar zijn. Ik zie mijn hand in de koeling verdwijnen terwijl mevrouw kletsgraag lekker doorlult…

…”en uiteraard staan die kosten allemaal geregistreerd met de bijbehorende facturen en betaaldata..-“

a3c2ecbbab184fdf88515b7c0d8a6ea7_medium.

 

Terwijl ik mijn vingers aflik en me verbaas over de afgrijselijk vieze substantie, loop ik naar de kassa. Natuurlijk zal ik deze taart afrekenen want daar ben ik nu eenmaal een dame voor. Ik leg de lege doos op de band en de verbaasde caissière scant het artikel. Die narigheid kost me ook nog eens € 12,95.

“Wilt u het bonnetje?”
“Nee dank u.”
“Spaart u airmiles?”
“Nee.”
“Wilt u koopzegels?”
“NEE!”
“Spaart u voor de kristallen glazen?”

1f1b4946ab54e759e4906d09b88c3fb3_medium.

Dus helaas heb ik geen verhaal voor deze ronde. Inspiratie is daar gewoonweg niet voor op te doen.
Met pijn in mijn hart moet ik toegeven dat deze opdracht voor mij niet uitvoerbaar is. Ik vind het verschrikkelijk en mijn humeur ligt metersdiep.

 

Reageren is op eigen risico.

 

 

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (77) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Leuk, Origineel ! :)
Dank je wel! :)
Of ik jouw muze heb? Nee sorry, niet gezien. Ik kan die van mij niet eens vinden. Zeker weer sigaretten halen. Onbetrouwbaar sujet.

Ik ben benieuwd. Gaat het je lukken om de ongenaakbare jury C in jouw netten te verstrikken? A en B zijn kennelijk al in de pocket. Nou C nog. Een verdienstelijke poging, mag ik wel zeggen.
haha
Wat ik het mooiste vind is dat ik Karazmin heb verleid om toch mee te doen met deze opdracht :)
En ooohh wat zou ik jou graag treffen met een lekker verhaal meis!
Die muze van jou moet minstens een taart in haar gezicht krijgen!
Oh, een fantastisch idee om mijn muze met taart of iets anders te bekogelen.

Leuk als Karazmin meedoet. Ze stijgt tot grote hoogten. Geweldig!

Overigens is de sfeer hier op Plazilla met sprongen vooruit gegaan sinds de introductie van de nieuwe schrijfopdrachten. Dat doet mij deugd.
Vecht het met je muze uit in de supermarkt meis. Kom eindelijk tot een confrontatie en veeg met haar de vloer aan. Maak er een spektakel van waar het voltallige personeel later psychische hulp bij nodig heeft. Ik daag je uit... Laat het haar voelen!

De sfeer hier gaat zéker omhoog! De trending staat vol met inzendingen, heerlijk! :-))
Nu die van jou nog..
Ik zal kijken of het lukt deze week. Al wat ik nodig heb zijn taart, tijd en inspiratie. Hahaha, da's alles.
Als ik hier met mijn accountancy ogen naar kijk, ben ik bang dat een taart in het gezicht wel een heel lichte straf is. Dit past niet bij de martelpraktijken uit het begin van je verhaal.
Maar goed, wie ben ik om hierover te oordelen? Je jaagt zelf de jury al tegen je in het harnas. :-) :-)2.

Toch heb je natuurlijk wel behoorlijk wat irritante supermarkt belevenissen de revue laten passeren... HiHaHo!
'lichte straf' ja..
Tja, haar aan flarden schieten met een bazooka past niet bij me maar ik heb er wel aan gedacht :)
Hahahahaha, Hoezo geen inspiratie!? Ik heb me kostelijk vermaakt met je verhaal!
Heel orgineel! Toppie!!!
:-))
Het heeft mezelf ook best plezier gegeven tijdens het schrijven :)
Dank je wel Dipper!
Een erg leuk verhaal! Als ik JuryC was, dan wist ik het wel. Maar ja, ben ik niet...
Dan zou je me diskwalificeren? :)
Maar, dank je wel!