Vergeten

Door -Lyra- gepubliceerd op Wednesday 05 November 16:43

 

000173fa7febb01d2fc65c8fda1f576c_medium.

Ik ontwaak door een vaag geluid in de verte. Automatisch grijpt mijn hand naar de lichtschakelaar zoals elke morgen. De schakelaar zit er niet. De lakens ruiken ook anders dan normaal en als dit mijn kussen is, eet ik het op. Ik ben ineens goed wakker.

Waar ben ik?

Ik wriemel verder tot ik toch licht weet te vinden. Twee witte neonbuizen floepen aan. Zie je wel dat ik niet in mijn eigen kamer ben. Ik lig op een ziekenhuisbed met de nieuwste snufjes en knopjes bij de vleet. Naast mijn bed staat een staander voor een infuus. Er staat nog een bed, maar dat is onbeslapen. Hoe ben ik hier verzeild geraakt?

Ik heb toch geen ongeluk gehad? Ik sla de dekens terug om te kijken of ik nog intact ben. Ik zie nergens kwetsuren. Ik heb ook geen pijn behalve een vreemd gevoel in mijn hoofd. De deur gaat open en ik moet mijn gedachten even onderbreken. Er komt een verpleegster binnen met het ontbijt. “Goedemorgen en smakelijk eten”, zegt ze.

“Waar ben ik? “,vraag ik.

“In het Saint Ghislainziekenhuis in Gent”, antwoordt ze en voor ik verder kan vragen is ze al door naar een andere kamer. 

Mijn hemel, ik ben opgenomen in een psychiatrische instelling. Het is er dan toch nog van gekomen. Al mijn hele volwassen leven ben ik bang om gek te worden. Ik ben wat gevoelig van aard en soms ben ik zo gespannen dat ik denk dat mijn zenuwen het gaan begeven. Ik probeer dit zo goed mogelijk te verbergen, want ik wil niet hebben dat ze mij in een inrichting opsluiten, me platspuiten met medicatie of vastbinden. Zeker de laatste tijd heb ik veel te verbergen.  En nu is het zover, mijn toneelstuk is afgelopen. Het doek valt. Ik voel tranen opkomen. Opnieuw gaat de deur open en ik slik de brok in mijn keel weg.

Er komt een man binnen.

 “Hoe gaat het, Marie, heb je lekker geslapen”, vraagt hij. Hij geeft me een kus op mijn wang en neemt mijn hand vast. 

Ik ken hem niet, maar laat het niet blijken. “Wat scheelt er met mij?”, vraag ik.

“Straks komt de dokter langs om alles uit te leggen”, antwoordt hij.

 Daar weet ik veel mee. “Wat is er gebeurd?”, probeer ik opnieuw. 

“Weet je het niet meer”, hij kijkt me bezorgd aan. 

Ik schud mijn hoofd.

 “Hoor eens, Marie, het spijt me dat ik je hier heb gebracht. Ik weet best dat je een hekel hebt aan ziekenhuizen en ik wou je dit zo graag besparen. Ik heb eigenlijk veel te lang gewacht en nu heb ik jullie in gevaar gebracht.”

Mijn hoofd draait op volle toeren om alle nieuwe informatie te verwerken, maar ik kan er geen touw aan vastknopen.

“Ik moet nu gaan werken, ik heb over een halfuurtje al een bespreking, Marie, maar vanavond kom ik terug.“

Ik heb even tijd nodig om het gesprek te verwerken, maar het wordt me niet gegund. Er komt alweer een andere verpleegster binnen. Ze heeft allerlei apparaten bij en een fiche om de resultaten op te schrijven. ”Welke dag is het vandaag?”, vraagt ze vrolijk. Oei, dat weet ik niet, ze ziet mij twijfelen, “dinsdag”, zeg ik. Hopelijk heb ik goed gegokt. Ze neemt mijn bloeddruk af. "12 op 8, dat is goed. Ik ga even prikken en een paar buisjes bloed afnemen om testen mee te doen. Heb je verder nog iets nodig?”, vraagt ze.

Ik schud mijn hoofd van nee. Ik moet dringend rusten. Ik laat me wegzakken in de kussens. Vijf minuten later gaat de deur weer open. Als je wilt rusten, moet je echt niet in een hospitaal zijn. Daar is de dokter. Hij kijkt me vriendelijk aan. “Ik kom even bij je zitten”, zegt hij. “Je man heeft je gisteren binnengebracht. Je was vergeten de kinderen op te halen aan de schoolpoort en ze zijn tot 18 u op school gebleven. De directeur heeft dan je man gebeld en hij heeft ze afgehaald. Toen hij thuiskwam, was je verward en is hij heeft je naar hier gebracht. Hij is erg bezorgd. Hij zegt dat dergelijke incidenten regelmatig voorkomen.

We vermoeden dat je het beginstatium hebt van de ziekte van Alzheimer. Meestal komt dit maar voor vanaf 65 jaar, maar soms begint het al vroeger. We gaan je een paar dagen hier houden ter observatie. Als de medicatie aanslaat mag je terug naar huis. De medicatie zal de symptomen onderdrukken."

“Ben ik ziek?”, vraag ik.

Hij knikt.

“Kan je me helpen om me beter te voelen, want ik voel me de laatste tijd zo slecht. Ik heb er met niemand durven over praten.”

Onieuw knikt hij instemmend.

“We kunnen je niet genezen, maar met de medicatie zal je je wel beter voelen.”

Ik voel me al beter door het verklarende gesprek met de vriendelijke dokter. 

Hopelijk laten ze me nu even rusten.

-Lyra-

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pakkend geschreven. Vreselijk als je ergste nachtmerrie ineens zomaar waarheid word. Even van het padje en gelijk opgesloten. Brrrrr.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Heel goed geschreven
elk woord gelezen.. je trekt de lezer in je verhaal
dank je wel, doortje
Phoe, het zal je maar gebeuren...
't is niet echt hoor ;-)
Best wel heftig..... Goed geschreven.
ja, ik weet eigenlijk ook niet waar dat dit vandaan kwam.