Nooit te oud om te leren

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 04 November 14:49

Veel van mijn inzichten en/of idealen zijn reeds in de jeugd ontstaan. Door schade en schande wijs geworden, zei ik vroeger. Al vaak is in de afgelopen zestig jaar echter gebleken dat mijn ideetjes niet altijd naadloos aansluiten op de realiteit. 

Ten eerste...jong denken

Zo verheugde ik me er op dat mijn kind me jong zou houden als ze me in zou wijden in de denktrand van haar leeftijdsgenoten. Dat ik niet, zoals mijn moeder, zou vastroesten in ooit uitgedachte bed(r)illerige filosofietjes die iedereen over één kam scheren. Dat is een illusie gebleken, totaal anders uitgepakt want ook in deze periode hebben we geen contact, mijn kind en ik. Zij kwam al bijna nooit, leest zelfs nu dit kankerblog niet en hoewel ik laatst hoorde dat men empathie kan leren, vrees ik dat ze daar géén behoefte aan heeft. Dus houdt zij mijn wellicht ingekakte gevoelsleven en/of denkbeelden zeker niet jonger. Eerder is het ongeveer andersom. Waarschijnlijk zou ik haar vrijer, jonger kunnen leren denken en iets bijbrengen van vrijheid-blijheid, van leven in het nu. Lekker veel van en met elkaar delen en ondertussen lol hebben, met elkaar en wat zelfspot ook zo hier en daar. De andere medemens zonder oordeel accepteren zoals ze zijn en het verleden verwerken opdat het in de kast kan worden gezet als een uitgelezen boek. 

Ten tweede...oud worden

Zo zag ik thuiszorg als een wanstaltig teken van aftakeling. Hulp die snel zou ontaarden in algehele afhankelijkheid achter de hangende geraniums waar ouden van dagen hun saaie dagen plegen te slijten. Nu merk ik dat ook dat relatief is. Een beeld dat je hoofdzakelijk zelf maakt en helemaal niet met de realiteit overeen hoeft te komen. Nu ik de jongelui van de thuiszorg meemaak -jonger dan mijn nazaat- geven ze mij alsnog een inkijkje in hoe de jeugd leeft en denkt, iets dat door onze betreurenswaardige familieomstandigheden achterwege blijft.

Ten derde...onwetendheid

Niet goed op de hoogte zijn is ook in de rest van het leven vaak de oorzaak van een onjuiste keuze. Xan is een weekje op vakantie, dus maandagmorgen komt Desiré, ook een vlotte jonge meid. Ze maakt een kort praatje en vertrekt al snel want om half tien word ik bij de mama-care verwacht voor wondcontrole plus overleg hoe het nu verder moet met de preventieve nabehandeling.

De opgewekte blonde mama-careverpleegkundige, Nikita heb ik al een paar keer getroffen, kijkt bedenkelijk als ze hoort dat ik de chemo weiger. “Het is en blijft je eigen keus, natuurlijk. Ik zou echter wel die anti-hormoonpillen nemen,” is ze doortastend en wil weten waarom ik ook die behandeling achterwege zou willen laten. Ik noem de bezwaren die door dokter Achterwege in Zevenaar zijn genoemd en dan wordt Nikita toch wat kriegel. “De risico’s die je nu noemt zijn helemaal niet bewezen en we spreken hier over MOGELIJKE bijwerkingen. Het is helemaal niet gezegd dat die ook daadwerkelijk op zullen treden en met de ervaring die wij hier hebben…. Je kunt het toch gewoon eerst eens proberen…. Het is maar één pilletje per dag.” Ze is vasthoudend en de argumenten die ze allemaal noemt zijn zeker steekhoudend. Als ze dan ook nog toevoegt dat ik eerst kan proberen hoe het me bevalt, dat ik altijd kan stoppen, speelt mijn geweten op. Het gaat over door hormonen gevoede borstkanker cellen die zich uitermate goed thuis voelen in de botten. Kan ik met mezelf door één deur als ik dit weiger terwijl in de toekomst wellicht juist daar uitzaaiingen kunnen ontstaan? Dan heb ik dat aan mijn weerzin tegen pillen en mezelf te danken.

Ondertussen bekijkt ze de wond, voelt en drukt, is tevreden want de rode vlekken zijn duidelijk verminderd. Voordat ze de chirurg ophaalt vraagt ze wat ik nu met die anti-hormonen wil, “want dan kan de dokter daar een recept voor uitschrijven en kun je meteen beginnen.” De chirurg die de borst heeft geamputeerd komt deze keer minder gehaast over, is naar omstandigheden redelijk tevreden.

“Mag ik u eens iets vragen, want ik snap er niets van. Het zag er eerst zo mooi uit.” 

“Het verloopt inderdaad niet voorspoedig. Dat is erg jammer,” knikt ze.

“Heeft u dit flupje expres zo gemaakt? Daardoor heb ik nog iets van een mooie inkijk. ” Ik denk haar een compliment te geven, maar ze lijkt verrast en schudt dan haar hoofd. Dat dit niet opzettelijk is gedaan vind ik op één of ander manier een fikse tegenvaller. “Dus dat is eigenlijk meer per ongeluk ontstaan?” Ze knikt, maar wijzer word ik er niet echt van. 

“Maar het zat er wel meteen na de operatie en de rest was prachtig strak.” Nogmaals knikt ze.

“Hoe de genezing verloopt is helaas altijd onvoorspelbaar. De een maakt veel meer wondvocht aan dan een ander en bij u is het daaronder verkleefd geraakt.” Ze wijst naar de put in de diepste plooi, die net een omgekeerde teruggetrokken tepel lijkt.

“De wond is nu wel rustig, maar dit gaat helaas allemaal toch wat langer duren, ben ik bang. Het beste dat u nu nog kunt doen is stoppen met roken."
”Dat heb ik meteen al gedaan. Ik gebruik de e-cigaret, dat is enkel damp.” Ik denk dat ze daar tevreden over zal zijn, maar kom onverwacht toch op de koude koffie want ze zegt met een zelfverzekerd knikje: “Nicotine is juist de boosdoener in dit geval,” 

Pats. Daar zit ik met mijn goede gedrag. Verdorie, had ik geweten dat het dáár om ging had ik natuurlijk meteen nicotinevrije vloeistof gekozen! Denkend dat de andere troep, teer, stof en zo, verantwoordelijk is voor het moeizame genezen, blijkt mijn oplossing niet de beste van twee slechten. Het schiet ook metéén door mijn hoofd dat ik speciaal voor verstokte rokers het belang hiervan in het kankerblog zal moeten onderstrepen. Iedereen weet dat roken slecht is, maar welke stoffen de genezing van een wond in de weg staan, was onduidelijk.

“Dan ga ik hem zonder nicotine gebruiken,” besluit ik resoluut, maar volgens haar zijn electronische sigaretten net zo slecht als echte. Is het een illusie dat ik het met de dampsigaret prima opgelost heb?  Weinig bemoedigend en het idee dat ik zelf schuldig zou zijn aan deze puinhoop is toch stuitend. Nikita ziet wel dat ik echt teleurgesteld ben. Uitgepraat vermeld ik maar niet dat ik op mijn manier, maar in onwetendheid, het heil in de verkeerde oplossing heb gezocht.

“Het lijkt me zeker óók belangrijk om deze info in het kankerblog te vermelden. Wellicht is dat over die nicotine toch echt iets om vóór de operatie uit te leggen aan iedereen die rookt? Zodat men niet, net als ik, een oplossing ziet in de e-sigi?” denk ik hardop, maar ze is so ie so tegen roken, zegt Nikita beslist. Jij bent ook niet van de generatie die er aan begon toen al die nadelen nog niet bekend waren. Ik vermoed dat jij in de toekomst dus niet aan rokers uit zult leggen dat een wond door NICOTINE niet goed heelt en niet vanwege al die andere verslavende stoffen.

dd2f2f2074382525ec4174a004792eef_medium.

Een uur later kom ik thuis met in mijn leren rugtasje kleine gaasjes van vijf bij vijf om in de gesmette plooien te priegelen. Plus voor de eerste twee weken de witte anti-hormoonpillen… Van de antibiotica heb ik er nog zeven. Drie maal daags met een tussenpoos van acht uur. Daarvoor gaat in het oude mobieltje een alarm af om half acht ’s ochtends, half vier in de middag en ’s avond half twaalf.  Voor de eerste vijf jaar komt er rond zes uur één alarmpje in de dagnotitie van de agenda bij en ik zal er aan moeten wennen die pil altijd bij me te hebben als ik niet thuis ben… Ben benieuwd wat het met mijn lijf doet…

Ouderdom komt met gebreken…

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
tja ...stoppen met roken is niet zo eenvoudig
Maar waarom hebben ze dat niet onmiddellijk gezegd?

Sterkte ..; het lukt je wel !!!
En weet dat zoveel mensen een dagelijkse medicatie moeten nemen voor één of andere kwaal.
We blijven duimen !!!!
Win een tweede opinie en en blijf zelf je informeren
Voor de rest weet jij wel wat je wel en niet moet doen
deskundigen zijn niet altijd deskundig maar soms moet ej dingen uti handen geven
en nu ook nog eens op jouw leeftijd aan 'de pil'

grinn..

maar hopelijk helpt het en dat meen ik van harte
Ja, alsnog aan de pil... beter voor mijn gemoedstoestand.
We zullen zien
Ik denk dat je weinig keus hebt.....sterkte!
Inderdaad, niets doen kan als een boemerang terugkomen om te spoken en mocht er later toch iets uitzaaien, hoef ik me er niet schuldig om te voelen omdat ik nu de deskundige mening van hen die er meer verstand van hebben, naast me neer heb gelegd.
Jammer dat het contact met je dochter niet opnieuw tot stand is gekomen. Ik kan me jullie verdriet zo van allebei de kanten invoelen, maar daarover hebben we het in het verleden al vaker over gehad.
Inderdaad, er zit van geen kanten schot in en als ik de brief dan weer eens lees die ze zeven jaar geleden schreef, staan mij de tranen van ontroering alweer achter de ogen. Zulke goede bedoelingen en zoveel goede wil en dan komt er weer niets van terecht...Zo jammer...
Ik denk dat jij het kunt. Pats-Boem Stoppen!
Wat klets ik gemakkelijk hé
Inderdaad, denken staat vrij, si soms zelfs zeer noodzakelijk en inderdaad je kletst makkelijk, want ik vind dat ik al ZOVEEL kan...
pfffffff, dat is een tegenvaller lijkt me...denk je het goed te doen en krijg je dit te horen.
De anti-biotica en nicotine er bijna uit, witte pillen erin en nu hopen dat je straks met volle kracht weer vooruit kunt, dat de wond mooi geneest. En jij je weer wat jaartjes jonger voelt. Sterkte daar!!
Ja, dat bedoel ik, denk ik gezond te eten en positief te blijven, daarbij tenminste een deel van het roken te hebben opgegeven en dan krijg je dit. Maar hoe dat flupje daar dan kan zitten als men die bedoeling niet had? Het zat er al meteen na de operatie en wie weet trekt daardoor die snee wel te strak dicht, toch? Blijft voor mij een interessante vraag, en wellicht iets voor een tweede opinie?
Dat laatste is geen gek idee. Je hebt in elk geval nog genoeg vragen.