De geroepene, deel 66 ogen die zien en handen die straffen

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 03 November 06:57

images?q=tbn:ANd9GcRxAk2Gul5wSBsdm7EJ6pY

Er was iets fout. dat merkte je al bij de poort, een opgewondenheid die de normale drukte oversteeg. Naast de wachters stonden daar nu ook twee mannen in duistere mantels, hun monden en neus waren bedekt. zij keken indringend elke bezoeker aan en richtten dan hun blik op de volgende reiziger Één hand rustend op het gevest van een kort krom zwaard.  Het was duidelijk, er stonden wachters, maar de duisternis mannen, waren niet toegevoegd aan de wachters zij waren degenenen die de lakens uitdeelden. Met enigsinds gebogen hoofd liepen we snel door de poort. 'We hadden op mijn moeder's ship moeten zitten,' zei Marius en ik knikte.

Naarmate je dichter bij de wijk kwam van Samuel nam het aantal donker gekleedde mannen toe en toen we bij de toegangs straat kwamen zagen we al van een afstand dat die afgesloten was, een groep donkeren functioneerden als een kurk in een wijnkruik. Twee lansen waren in de grond gespietst en mijn bloed bevroor, 'dat kom toch niet waar zijn,' mijn ogen zagen het, maar mijn brein weigerde de beelden te verwerken. Op de ene lans zat het hoofd van de Rabbijn gespietst en op de andere, 'oh gruwel', het hoofd van Samuel, onze Samuel.  Zijn ogen nog wijd opengesperd, als in verbazing, met een rafelige nek.

'Doorlopen,' siste Marius, uit zijn mondhoek en mijn benen gehoorzaamden  mechanisch. Ik zag dat vrouwen en kinderen in een lange rij gezet werden langs de zijkant van de straat  en dat het midden een opeenstapeling was van mannenlichamen zonder hoofd. Toen was ik er voorbij, ik durfde niet meer omhoog te kijken naar de lans, tijdens het voorbij lopen. 

images?q=tbn:ANd9GcRFVx-ubW8yCRxN47br17N

'We kunnen niet door de zelfde poort meteen weer de stad verlaten, 'zei Marius, die akelig rustig sprak,' dat valt op. 'Wij zijn geen Levieten en we hebben ons qua kleding en spraak en gewoonten aangepast, maar we blijven buitenlanders'. Ik wees naar een thee huis, 'thee', zei ik,' en dan kunnen we rustig bedenken wat we doen gaan. 

Het theehuis was vrijwel leeg, de normale klanten stonden zich natuurlijk buiten te vergapen aan de gebeurtenissen. 'Wat is er aan de hand, vroeg ik met een stem die net niet beefde, toen de eignaar de thee uitschonk,' Hij gaf mij een merkwaardige blik. 'Is het jullie nooit opgevallen, dat de zwarte dood nooit één slachtoffer heeft gemaakt in de vreemdelingen wijk?' 'Nú,'weten wij waarom, dankzij  het broederschap van Islaam' en hij gaf een dreunende klap op de tafel. 'Verdomde Levieten, Joden en vreemdelingen!'

 'Wat weet wie,' vroeg Marius met zijn ogen op zijn chai gericht 'De leider van de Islaam broeders heeft met de Rabbijn en de Leviet gesproken en zij hebben alles bekend,' de kroegbaas was nu rood in het gezicht. 

'De Leviet 'bekende , 'schreeuwde de man haast,' dat ze een plan hadden uitgewerkt om ons te vergiftigen. Het gif zou bestaan uit vermalen harten van Moslims, spinnen, kikkers, hagedissen en menselijk vlees. Van dit gif werd een poeder gemaakt, waarmee bronnen van ons vergiftigd werden.' Hij hield even in om adem te happen, ' daar sta je van te kijken, hé', ging hij door. 'Ook hebben ze met volle maan de lager gelegen wijken behekst'.

Ik had een akelig beeld bij het gesprek dat had plaatsgevonden. 'Wij gaan de hele wijk zuiveren en alle vreemdelingen die er mee te maken hadden gaan er ook aan', riep de eigenaar nu woest. 'Schorem is het!' Ik begon een heel naar gevoel te krijgen alsof iets duisters door de deur gestapt was. 'We roeien ze uit, we pakken hun vrouwen en kinderen af, slaven en slavinnen worden het,' hij loeide nu.

De deur ging open en één van de knechten van Marius kwam binnen met een groep duistere broeders. 'Die horen er ook bij,' riep hij met uitgestrekte vinger ons aanwijzend en ik wist hoe laat het was. 

Uren later werden we naast elkaar over de grond gesleept naar de pest put, buiten de poort. Even wilde ik protesteren, er was geen noodzaak om mij over de grond te slepen, maar  merkwaardig genoeg deed het geen pijn meer, niets deed meer pijn. Ik besefte waar mijn lichaam zou eindigen en mijn geest boog zich naar mijn lot. We werden in knielpositie gedwongen voor de pest kuil, met de handen op de rug gebonden. Er werd een halve maanskring om ons heen gevormd.

images?q=tbn:ANd9GcRxAk2Gul5wSBsdm7EJ6pY

Ik keek nog even Marius aan, door mijn dichtgeslagen ogen. 'Allah is groot, en Mohammed is zijn profeet, riep een man in het zwart die aan was komen lopen. 'Doe de overgave, accepteer de Islaam en rust in de schoot van de profeet, er is vergeving na de dood.' Hij stopte voor Marius. In de kring wendde een man zijn blik af, het was Gillianos. 'Marius zei meer tegen mij dan tegen een ander,' in de paralel wereld maken wij ze af en hij lachte hol, het ga je goed! Tegen de man in het zwart, zei hij eenvoudig weg, 'val dood, debiel' en hij spuugde op de grond. Ik wendde mijn hoofd af toen het mes zich in Marius begroef. De man in het zwart declameerde, 'uit naam van Allah de barmhartige, die zijn volk beschermt.'

Mijn hart klopte in mijn keel alsof het zou exploderen. 'Allah is groot, en Mohammed is zijn profeet,' riep de man die nu voor mij was gaan staan. 

'Doe de overgave, accepteer de Islaam en rust in de schoot van de profeet, er is vergeving na de dood.,' riep hij nu met luide stem.  Ik voelde hoe de man achter mij het scherpe lemmet op de kloppende ader op mijn hals zette. Een lichte aanraking, als de koude kus van een vlinder. Zijn hand hield mijn haar ruw vast.  Ik zag het schip dat de kade verliet en glimlachte,'niet aan het mes denken, houd het mooie beeld vast!' De jonge vrouw die zwaaide en mij kushanden toewierp. 'Ik houd van je ,' dacht ik. Ik schudde mijn hoofd. Ik voelde de beet van de vlinder en werd duizelig en toen volgde ik de tweede vlinder in steeds hoger wordende cirkels, terwijl de aarde rood kleurde en toen ik over mijn vleugeltje nog een laatste blik naar beneden wierp, zag ik nog net hoe mijn andere ik, in de kuil geschopt werd.

San Daniel 2014

 

druk op deze link voor informatie over de boeken van san Daniel

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo triest en prachtig geschreven.
wat triest en wat erg zo maar vermoord worden door een stelletje moordlustigen afschuwelijk
het trieste Carin, is dat het écht zo gegaan is... hele wijken zijn zo 'gezuiverd', met dat vergif onzin fabeltje en met afgedwongen bekentenissen.. lees maar na.. heel afschuwelijk en Istanpolin werd Islambol.. kern stad van de Islaam... nu Istanboel
Wat een contrast tussen de walgelijke moordlust en de prachtige vlinders steeds hoger vliegend....mooi einde van dit deel
originele verbinding tussen de verschillende verhaallijnen! Ik kijk uit naar het volgende deel!