De dagen waarin ze langzaam stierf!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Saturday 01 November 20:33

Het was op haar sterfbed, en waar ze haar laatste ademlucht uitblies, dat ze maar één ding kon wensen. ''Was ik mijn sluipmoordenaar maar nooit tegen gekomen!''

 



We tellen het jaar 2009. Een vrolijke meid stapte haar woning binnen na afsluiting van haar werkdag. Het was laat, bijna half twaalf in de avond. Haar woning die ze nog niet zolang geleden betrokken had was nog leeg en kaal, maar toch voelde ze zich er thuis. Ze plante zich neer op de enige stoel die ze had en klapte haar laptop open om op haar favoriete forum te kijken of er nog iets nieuws was. Ze kwam daar graag en vaak en schreef er veel. Eén persoon die daar ook veel schreef trok ergens haar aandacht en ze hoopte dus dat hij op een artikel van haar had gereageerd of een berichtje had gestuurd. Haar hoop werd vervuld door zijn vele reacties. Ze voelde haar Hart groeien omdat ze stiekem een beetje verliefd op hem was geworden. Ze had hem al eens in levende lijve ontmoet en aan de zoete smaak van liefde geproefd.

Het was twee weken later, na zoveel prachtige liefdevolle gedichten in haar postvak bezittend, dat ze richting Antwerpen reed. Haar ''Wolf'' zou daar op haar wachten met een schuwheid die haar toen al wakker had moeten schudden. Maar nee, het weekend werd omgezet naar een toekomst plan want liefde maakt nu eenmaal blind. Het duurde dan ook niet zo lang of haar werk was op gezegd en zaten ze beiden stralend van geluk in haar auto richting het zonnige warme zuiden. Had ze toen maar beter geweten dan was ze nooit gestorven geweest.

 



De tijd verging. Overal waar ze waren was het nooit goed. Ze vlogen van de ene baan naar de andere. Zijn woorden werden harder en haar glimlach begon meer en meer te vervagen. Hij sloop zo langzaam haar gedachten binnen dat ze er geen erg in had. Daar waar eerst alles mooi aan haar was, werd omgezet naar slecht. Langzaam maar zeker begon ze elke woord die ze uitte af te wegen, haar ziel richting de afgrond drukkend.
Ook in deze tijd schreven ze beiden nog volop op het forum waar ze elkaar ontmoet hadden. Haar liefdevolle reacties op mede leden werden met boze woorden van hem beantwoord. In zijn wereld mocht zij alleen dat naar hem schrijven, en nooit naar een ander omdat dat aanleiding kon geven tot... Het ging uiteindelijk zo ver dat ze niet eens meer naar haar eigen familie mocht schrijven want hij was haar familie en hij was alles wat telde in haar leven.
Zijn boosheid zette zich langzaam om naar agressief zijn. Tergend langzaam kroop dat in haar leven zonder dat ze zich er echt bewust meer van was. Het enige wat ze kon bedenken is dat zij alles fout deed. De zo sterke vrouw die ze was verschrompelde ineen.

Het was hun geldnood dat haar naar een vaste baan leidde. Enkel dit keer niet in het zuiden, maar in het prachtige hoge noorden. Ze was er van overtuigd dat als ze eenmaal daar was waar ze zich thuis voelde, dat alles weer goed zou komen. Velen maanden en scheldwoorden later omdat haar baas iets tegen haar zei, en zij haar baas schijnbaar uitnodigde voor seksuele handelingen, stapten ze beiden weer in de auto om richting huis te gaan. Eenmaal thuis zouden ze beiden hun eigen weg gaan daar hij al een andere vrouw had ontmoet op het internet. Het was de dag dat zij hem ergens achter liet wat voorlopig zijn nieuwe thuis zou zijn, dat ze haar laatste ademtocht uitblies!

Alles wat ze had aan familie en vrienden heeft ze voor hem op moeten geven. Alles wat ze zelf bezat was ze door hem al kwijt geraakt. Haar lach was in de tijd gestorven en begraven met haar levenslust. Nu zes jaar later wandelt ze nog rond als geest die het nog niet begrijpt dat ze gestorven is. Haar familie zag haar zo weer verschijnen als een schim van vervlogen tijden. Voor hen was ze al dood, begraven en opgegeven. Nu een eeuwig zoekende Ziel naar haar ademlucht. En soms lijkt het wel, hoe dieper zij zoekt des te verder dwaalt haar leven van haar weg.

 

Tot vandaag!

 

Vandaag vond ze weer een sprankeltje van haar leven terug. Haar ademlucht die in al haar puurheid zich uit de grond stampte. Een schoonheid die met geen pen te beschrijven is als enkel te voelen in dat wat ze in beeld heeft gebracht.

 

 

Of ze ooit nog tot leven word gewekt bij de rest? De toekomst zal het jullie vertellen!

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Echt heel mooi
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Prachtig verhaal
"Vandaag vond ze weer een sprankeltje van haar leven terug. Haar ademlucht die in al haar puurheid zich uit de grond stampte. Een schoonheid die met geen pen te beschrijven is als enkel te voelen in dat wat ze in beeld heeft gebracht." (en die foto)

Prachtig einde van een aangrijpend verhaal. ;)

Prachtig geschreven en doordringend verhaald.