Waar ik thuis ben.

Door Dipper gepubliceerd op Saturday 01 November 03:32

Te laat.

Ik had mijn verhaal voor 12.00 uur moeten inleveren, maar vrijdag is de dag van mijn dubbel leven en is het al zaterdag als ik mijn auto op de oprit parkeer.
Even weer die twijfel of ik het wel zal doen.
Een punt zal ik niet meer krijgen.
Misschien kan ik me er met een Jantje van leiden vanaf maken.
Dan hoeft niemand het te weten.
Nee, niet doen. Te laat of niet.  Inleveren die opdracht.
Een echte kerel laat zich niet kennen.

 

 

Vandaag vertel ik het.

Niemand  die ook maar enig idee had van mijn nachtelijke dwalingen, maar na vandaag zou iedereen het weten.
Mijn vrouw zou zich van me afkeren, mijn kinderen zou ik nooit meer zien., om over mijn vrienden maar niet te spreken.
De schrijfopdracht van juffrouw Doortje was zeer duidelijk geweest.
Deze week moesten wij ons “afwijkend” gedrag op papier zetten. Ons “dubbelleven” aan de wereld onthullen.
Lang heb ik getwijfeld of ik de waarheid wel zou schrijven.
Makkelijker was het geweest, mochten we een verhaal schrijven over overspel of zo. Maar Juffrouw Doortje was hierin onverbiddelijk.
“Geen overspel” alleen “afwijkend gedrag”.
Gek als wij zijn op juffrouw Doortje, wisten wij ook dat er met haar opdrachten niet te spotten viel.
Nachten heb ik wakker gelegen, heb liggen piekeren of en hoe ik mijn “afwijkend” gedrag het best zou kunnen onthullen.
Alle voorzichtigheid was hier geboden.
Mijn lieve vrouw Greetje van wie ik al die jaren zielsveel heb gehouden, en nog.
Mijn schatjes van kinderen die geen idee hadden waar papa op die vrijdagvonden mee bezig was.
Elsje was met negen maanden gelukkig nog te klein, maar de tweeling Karel en Joosje, net twaalf geworden. Zij zouden het zeker niet begrijpen, zich tegen me afzetten en me nooit meer willen zien.
Alleen Chrisje. Als iemand het misschien zou kunnen begrijpen was hij het.
Ik had hem als manneke van vier weleens bezig gezien met een muis.

f5df2f1d258dd975783a73c49c961f52_medium.

Joris, onze kat was er mee thuis gekomen en ik had gezien hoe Chrisje hem een flinke schop had gegeven om er vervolgens met de muis vandoor te gaan.
In een hoekje van de tuin was hij gaan zitten, had een stok gepakt en deze heel langzaam in de buik van het muisje geduwd, tot zijn ingewanden langzaam langs zijn bek en achterkant naar buiten kwamen.

Het beestje spartelde nog even alvorens al het leven uit hem verdwenen was.
Chrisje had gebiologeerd zitten kijken hoe het muisje crepeerde en er was een glimlach op zijn gezicht gekomen.
Mijn Chrisseman. Wat was ik toen trots op hem. Natuurlijk heb ik hem dat nooit verteld.
Met dat beeld weer op mijn netvlies heb ik een besluit genomen.
Vanavond ga ik mijn andere leven onthullen. Met alle consequenties van dien.
Maar voor ik mijn bekentenis op papier zette moest ik nog een keer op pad.
Nog een keer genieten van de geur die mij van kind af al had aangetrokken.
De geur waarmee ik was opgegroeid.
Vandaag was Halloween. Dit was de enige dag in het jaar dat ik niet zou opvallen.
Niemand zou het raar vinden dat ik met mijn gehuurde fordje door de polder reed. Vandaag was het ook minder spannend dan andere weken. Voor mij was het immers elke week Halloween.
Het ochtend ritueel was net als andere ochtenden. Opstaan, wassen, aankleden en gezellig met het hele gezin ontbijten.
Ik zou Karel en Joosje naar school brengen en dan snel door naar het werk.
Greetje bracht samen met Chrisseman, Elsje naar de dagopvang.
Chrisje was vrij deze vrijdag en mocht met zijn moeder naar de kermis. Ik had hem wat geld geven voor de botsauto’s en een suikerspin.
Nadat ik de tweeling op school had afgeleverd ben ik naar mijn werk gereden.
Geen van mijn collega’s had ook maar enig vermoede van de onrust in mij.
Kalm en rustig begroette ik iedereen, glimlachte naar de koffie juffrouw, nam plaats achter mijn bureau en ging aan het werk.
Na het werk ben ik direct in de auto gestapt richting polder.
Ver hoefde ik niet te rijden, maar ik ben nachtblind en het was pikken donker in de polder, dus voorzichtigheid was geboden.
De gedachte dat ik direct weer die geur mocht snuiven deed mij huiveren van geluk. Even weer kind zijn, even weer dat gevoel van straf die voor mij in de loop der jaren een traktatie is geworden.
Even terug naar mijn jeugd en het land waar ik ben opgegroeid. Het boerenland.

97761183f3f482f882847549e3a1555a_medium.

Mijn ouders waren boeren mensen. Altijd druk in de weer.
Waarom zij toen besloten hadden twaalf kinderen te nemen is mij nu nog een raadsel. Ik was de jongste van het stel. Mijn broers waren stuk voor stuk brave knechten die de hele dag hard werkte op het land.
Opstaan als het haantje kraait en werken tot je er bij neervalt, was ons pa z’n motto.
Als kleine man kon ik het toen allemaal nog niet bij benen, maar daar had pa geen boodschap aan.
“Wa gij kleine donderstraal!” bulderde hij dan. “Gij nie werken!? Ik zal oe leren!”
Dan pakte hij mij bij de arm en sleurde me zo het hele veld over naar de schuur.
Daar kreeg ik honderd slagen met de riem en werd ik opgesloten in de kadaverschuur.

7d9c68fb6112f0797a04ab13338056c6_medium.

De stank van die rottende kadavers was niet te harde. En sommige lagen er al zo lang dat ze uit elkaar waren geklapt. Overal lagen ingewanden en op gedroogd bloed.
Ik ben nog nooit zo bang en ziek geweest als die eerste dag.
Vol angst en afgrijzen ben ik in het verste hoekje gekropen wat ik kon vinden, hopende dat iemand me snel zou komen bevrijden.

De oude vervallen schuur waar ik mijn spullen had opgeslagen lag op een afgelegen veld tussen de weilanden.
Ik parkeerde het fordje, en een overweldigend gevoel van opwinding maakte zich van mij meester.
Naast de schuur stond de kist waar mijn outfit in zat.
Een overall, een paar geitenwollen sokken en een paar klompen.
Oja, en de vliegenmepper natuurlijk. Deze was in die tijd een deel van mijn leven geworden.
Miljoenen heb ik ermee dood gemept. En nog elke vrijdag mepte ik er trouw oplos.
Gespannen opende ik de deuren van de schuur.
Een geur van rottende kadavers kwam me te gemoed.
Ik snoof met volle teugen tot de geur mijn hele binnenste had bereikt.
Langzaam ging ik liggen en voelde de warme ontbinding van de lichamen die mij omringde.
Even sloot ik mijn ogen.
Ik was weer thuis.
De schuur waar ik vijftien jaar van mijn leven heb door gebracht. Vijftien jaar op water en brood. Niemand die zich ook maar een minuut om mij bekommerde.
Alleen met mijn kadavers.
Ik ben van ze gaan houden als waren het mijn beste vrienden.
Hun ruwe vacht, hun ingewanden, de warmte van hun ontbinding.

Alleen hier voel ik me thuis.
 

839991a1cc534ee2741ae9ddb8aa5c29_medium.

 

~~~~ Dipper ~~~~

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig verhaal met alweer een wending
Prachtig luguber verteld :)

Misschien een werkelijkheid in fictie weer gegeven? ;)
Hahahaha, zo erg is het nu ook weer niet met me gesteld.
Op de lagere school op retraite geweest ergens in de bossen, daar stond een kadaverhuisje (ja, met varkens) en werd ik daar bijna naar binnen geduwd. Kwam ineens weer in mijn hoofd. Vandaar :)
Schitterend jammer dat je te laat bent.
Dankje Anerea, Dit keer dan voor spek en bonen, maar er komen vast nog meer kansen en hoop ik er weer bij te zijn. Ik ga heb veel mooie verhalen gelezen en ga zo eens kijken wie de jury deze week in het zonnetje heeft gezet. :)
Een prachtig verhaal.
En ja, wat is nou helemaal een afwijking. Het is maar wat je gewend bent natuurlijk.
Kijk Jij snapt het. Dankje Nonnie.
Jakkie.. wel mooi geschreven
Dankje Yneke.
Iew! Ik ben net wakker….maar vond het spannend genoeg om door te lezen tot het einde…ik neem vandaag hagelslag in plaats van ham ;)
Dankje MoZ@rt, Heb jij er inmiddels alweer 7 uur opzitten, begint voor mij de dag net. Kies jij veilig voor hagelslag, dan leg ik intussen een carbonaatje in de pan.
Met vliegenmepper in de hand natuurlijk. Dat dan weer wel. ;)
Gelukkig heb ik net mijn ontbijt op. Macaber maar heel mooi.