Titel

Door Jagertje gepubliceerd op Tuesday 21 October 13:48

het rare voorval

Dear Diary,

Ik heb me vanochtend toch iets raars meegemaakt….

Ik liep naar school. Ik woon in de stad, in Nugar City. Het was slecht weer. Zo’n soort weer waarbij het net niet regent. Ik liep zoals altijd dezelfde, saaie, route naar school. Onder de brug door, door het park en vervolgens tussen de bank en de boekenwinkel door. Ik hoefde alleen nog over het plein heen. Ik liep net het plein op toen de zon doorbrak. De eerste zonnestraal viel net op het plein toen er iets bijzonders gebeurde… tussen de stenen begonnen allerlei plantjes te groeien. Veel sneller dan normaal. Je kon ze zien groeien. Ik bleef verbaasd staan om te kijken. Het gras groeide snel, en de stenen van het plein verdwenen tussen de planten. In plaats van een plein stond ik nu op een grasveld. De zon scheen op mij gezicht. Maar opeens was de  zon weer weg. Tenminste, dat dacht ik. Ik deed mijn ogen open en ik zag dat ik in de schaduw van een boom stond. Een eik. Uit de boom vlogen opgeschrikte vogels weg. Kleine en grote, kleurige en kleurloze. De roofvogels jaagde achter de kleine vogels aan. Ze verdwenen achter de grote gebouwen in de verte. In de verte hoorde ik de schoolbel. Maar ach, wat geeft het. Ik lag in het gras, en voelde me gelukkig. School kwam later wel.

Maar na een tijdje had ik het wel gezien, en ging ik weer lopen naar school. Om bij school te komen moet ik nog over een weg heen lopen. Maar ik lette niet op. Onder de indruk van het stukje natuurschoon op het veld liep ik de verkeerde weg in. Daar kwam ik veel te laat achter, en ik liep de stad al uit. Toen ik de stad uitliep kwam ik in een dorre vlakte, de solitu-woestijn. Ik keek achterom, en ik zag dat ik al een eind uit de stad was. Ik begon direct terug te lopen, maar ik kon niet te hard lopen, want ik had geen water, en als ik ging rennen zou ik uitdrogen. Opeens begon het voor me te stormen, en het zand waaide op, en bedekte de weg terug naar de stad. Als ik terug probeerde te lopen zouden mijn voeten verbranden door het hete zand en zou ik verdwalen. De enige optie was doorlopen, verder van huis. Ik ging lopen.

 Na een aantal kilometer zag ik in de verte een bos. Hopelijk was daar water, want ik had nu echt wel dorst. Ik liep het bos in, en ik genoot van de koele schaduw. In het bos was het lekker koel, terwijl het in de woestijn brandend heet was. Nietsvermoedend liep ik door het bos, toen ik ineens van achteren gegrepen. Ik keek achterom, en ving een glimp op van een groot stekelig monster, voordat ik neergeslagen werd. Ik werd wakker zittend tegen een muur. Voor me stond het grote stekelige monster wat ik zonet gezien had. Het was een grote egel. Hij sprak in een vreemde taal tegen me. Zoiets als ‘quem lê isso é loucura’ geen flauw idee wat het betekende… hij wees naar me, en wees daarna naar de rivier verderop. Ik knikte hevig, ik had immers nog steeds dorst gekregen. Hij gebaarde dat ik op moest staan. Ik stond op. Ik had nog steeds hoofdpijn van de klap op mijn hoofd.  Ik liep achter de egel aan, en ik keek achterom. De muur waar ik tegen aan zat zonet hoorde bij een huis. Waarschijnlijk het huis van de egel. Hij stond naast me en gooide me in het water. Ik was zo in de war dat ik vergat te zwemmen. Ik zonk eerst naar de bodem, voordat ik begon te zwemmen. Ik zwom naar de overkant van de rivier en ik ging daar op het strand zitten. De egel leek niet te kunnen zwemmen en was heel verbaasd dat ik dat wel kon. Maar ik kon hier niet blijven, dan zou de egel misschien toch een manier vinden om aan de overkant te komen, en dan zou hij weer een poging doen me te verdrinken.

Wat moest ik doen?

nou dat was dus mijn eerste verhaaltje, hopelijk is ie een beetje leuk!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat was een avontuurlijk verhaal zeg. Een tot leven gematerialiseerde droom?