De geroepene deel 56 Rivesaltes en de pest. Jean en Eva

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 16 October 06:58

images?q=tbn:ANd9GcTiXdQcJ_8hyf8cMg_ptuz

Eva en Jean kwamen rond het middaguur aan in Estagel. De reis was voorspoedig gegaan  en het was een prettige tocht geweest. Hier kwamen de landweggetjes samen en reed je met steeds meer reizigers richting kust. Het was marktdag en de straten waren gezellig gevuld met handelswaar, soms op de grond uitgestald en dan weer eens opgetast op de schragen van kraampjes. Eva keek haar ogen uit en dronk alle beelden in haar op. De paarden stapten gedwee zij aan zij door het bestraatte dorpje. 'Daar gaan we heen', zei Jean en hij wees naar een plein met een herberg. 'Eerst maar eens de innerlijke mens versterken en dan vragen aan de waard  of hij iets weet over de havens in Perpignan en Rivesaltes.' Eva keek hem vragend aan.' Een waard weet alles van zijn omgeving,' vervolgde Jean,' hij krijgt de hele dag mensen binnen om iets te eten of te drinken en hoort en weet meer dan de gezagsdragers van een dorp'. Nog even en we zeilen richting Andalucia'.  'Is het nog ver naar de kust, denk je vroeg Eva?' Niet meer dan een uurtje,' meende Jean en hij lachte tevreden

Toen de paarden hun dorst gelest hadden en de staljongen een voerzak om hun hoofd hing liepen Jean en Eva richting ingang.  Buiten was het rustig maar het geroezemoes van binnen versterkte per stap.'Ja,' zei een stem 'Rivesaltes is afgesloten, er mag niemand in of uit, dat is bepaald door de schout van Perpignan, maar of dat de ellende op zal lossen is maar zeer de vraag'. De jonge arts in opleiding hield zijn pas in en spitste zijn oren. Een oude man zat aan een tafeltje en zijn gehoor omringde hem om het laatste nieuws te horen. Kennelijk vertelde hij langzaam, hij had al wat bierkroezen voor hem staan.

images?q=tbn:ANd9GcTiXdQcJ_8hyf8cMg_ptuz

'Ja,' zei de man,' de blauwe dood, hé, ik ben er een paar dagen geweest en had het geluk om net buiten de poort te staan toen zij die sloten.' Jean week een paar stappen terug en trok Eva mee. 'Niet te dichtbij komen,' fluisterde hij , die man komt daar vandaan en zit nu hier binnen.' 'Ja,' zei de man weer,' wat heb ik ook al weer gezien? Een mens wordt erg dorstig van het vertellen, hé!' 

Een kroegmeid reikte hem een nieuwe kroes aan. 'je kunt daar de eerste tijd niet heen, ze laten je daar niet binnen,'vervolgde de oude baas. 'Ik wilde een schipper zoeken die ik ken om een lading wijn te vervoeren, maar er mag geen schip meer weg en er mag geen schip meer binnenkomen.' Hij keek eens om zich heen. 'Ze gaan allemaal dood,' lachte hij ineens.' 'Allemaal! Alsof de schout van Perpignan, nu nog de blauwe dood kan tegen houden,' hij lachte weer op een holle akelige manier. 'Rivesaltes ligt tegen Perpignan aan, nee Monsieur, het is bekeken daar. De doden worden opgestapeld en mannen met karren halen ze uit de huizen en dan worden de deuren verzegeld. Ze gooien ze gewoon in groot gat en als dat vol is dan gooien ze het dicht. Binnen een dag is zo'n kuil vol, snap je' en hij lachte weer in zichzelf gekeerd. 'De stank van de lijken is ondragelijk.'

Hij verdraaide zijn stem en deed een dorpsomroeper na,' breng uw doden naar buiten, breng uw doden naar buiten...' 'Het begint met builen,' begon de man weer, 'overal, en dan gaan ze hoesten en soms vallen ze binnen een paar uur op straat, stuiptrekkend met koorts. Ik zou er nog wel eentje lusten,' zei hij terwijl hij rondkeek.

images?q=tbn:ANd9GcRwqRHjsLMm42JIC9IBH0S

'Ik weet genoeg,' zei Jean, we gaan hier weg, het geringste contact met dit soort mensen kan ziektes overdragen en die man is daar een paar dagen geweest, met een beetje pech is dit straks ook een pest dorp.' 'Net als met kippen,' de boerenzoon kwam weer even omhoog in hem. 'Als je veel kippen op een kluit hebt en één krijgt het kippesnot, dan hebben ze binnen een mum tijd allemaal het snot, vertel mij wat over kippen en ziektes'.

'Ik heb best trek,' zei Eva. 'Hier nemen we niets,' zei Jean gedecideerd,' anders zien we je vader nooit meer!' Hij pakte haar bij de arm en voerde haar weg. 'De mannen in de kroeg hangen aan de lippen van de oude nieuwsbrenger,' zei Jean, 'als die man besmet is, zijn alle gezinnen die bij die mannen horen dat straks ook. We moeten hier weg.' Hij liep naar het dichtstbijzinde kraampje met fruit en kocht wat appels en peren. Hij gaf ze aan Eva, 'dat is eten en drinken tegelijkertijd,' lachte hij. 'Kun je in Perpignan komen of daar voorbij, zonder Rivesaltes aan te doen,' vroeg hij aan de marktkoopman? 'Ik ga van dorp naar dorp met mijn fruit', antwoordde de man,' elk dorp heeft zo zijn eigen marktdagen. Dus ja, dat kan.  Je kunt over Millas gaan maar dat is wel een stukje om. Dan moet je buiten het dorp de landweg naar rechts nemen de bergen in.' 'Is dat uw eigen wijn,' vroeg Jean en hij wees op een wijnzak,' van uw eigen land?' 'Jazeker,' zei de man. 'Doe die er dan ook maar bij en bedankt,' zei Jean.

Het fruit ging in de zadeltassen en na een slok wijn uit de wijnzak, dreven Eva en Jean hun paarden aan. 'Weet je,' zei Jean als die blauwe dood binnen een paar weken 300 milas of legt van Marseille tot aan Rivesaltes, dan hebben we een probleem. Een probleem dat zich tot nu toe tot de kust beperkt maar dat zich snel kan verspreiden, net zo snel als besmette mensen kunnen reizen. We gaan met een boog om Rivesaltes en Perpignan heen'. Eva zag ineens zo sterk de invloed van Boismont terug in zijn  leerling en ze glimlachte voor zich uit.

San Daniel 2014

lees ook de geroepene deel 57, de blauwe dood in Islambol

 

 

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven en graag gelezen, dacht het zelfde als Ingrid
Erg die pest moet je zeker mijden, gelukkig doen ze dat ook
Verstandige man die Jean. Tijdens het lezen moest ik steeds aan ebola denken.......