Sandy Island - deel 2

Door -Lyra- gepubliceerd op Wednesday 15 October 10:44
Deel 1 vind je hier : http://plazilla.com/my/edit/4295146276
 
Ik kijk om me heen. Niemand te zien. Ik ben helemaal alleen. Gevoelens van eenzaamheid en verdriet overspoelen me. Niemand weet waar ik ben, mijn ouders zullen vast ongerust zijn, mijn boot weg, mijn plan om de wereld rond te varen naar de vaantjes.  De tranen prikken in mijn ogen. 
Ik herinner me mijn voornemen om het eiland te verkennen, ik veeg mijn tranen af, verman me en ga op wandel. Ik laat mijn gedachten voor wat ze zijn en geef mijn ogen de kost.
Het eiland is prachtig. De eindeloze blauwe zee. Het witte zand dat kriebelt onder mijn voeten. Het ritmische geruis van de zee brengt me tot rust. Het komt wel goed. In betere omstandigheden zou het hier fijn verblijven zijn, maar nu..
Ik zie iets bewegen voor me en schrik op uit mijn gedachten.  Het is een hond.  
Hij rent naar me toe, en ik geef hem een knuffel van blijdschap. De hond springt in het rond, hij is enthousiast, “waf waf “zegt hij, maar hij bedoelt : “ kom mee”, en hij gaat er vandoor.
Zo vlug mogelijk volg ik hem, het is moeilijk lopen door het zand. Na een tijdje maken we een bocht, en lopen richting bos. Waar gaan we naartoe?  Ik kijk nog eens achter me om aanknopingspunten te vinden zodat ik nog weer terug kan, maar ach, ik heb daar toch niets verloren.
 
We lopen door de dichte begroeiing, dat is nog wat anders dan het zand. De hond begint te blaffen. Hij is duidelijk enthousiast. “ wat is er nou”, denk ik.
Dan zie ik het ook, mijn hart slaat een slag over van blijdschap. Een hut! Ik kijk eens binnen zoals het een nieuwsgierige dame betaamt. Veel spullen zijn er niet, een geïmproviseerde slaapplaats, een oude koffer en wat boeken op een zelfgemaakte tafel, het lijkt wel een dagboek. 
Zou hier iemand wonen, die dame die ik heb gezien in mijn dromen? Ik hoop het zo. De hond leidt me af, hij trekt me mee naar buiten. Achter de hut is een open plek. Er zit een man . Hij heeft een vuur gemaakt.  Ik kan hem niet goed zien, hij zit met zijn rug naar me toe. Vlug probeer ik mijn kleren wat recht te trekken en mijn haren te fatsoeneren. Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog een mens heb gezien.
Hij hoort ons afkomen en hij draait zich om en komt me begroeten :"Je bent er ! Hoe gaat het?" Ineens wordt het me duidelijk dat hij me heeft verzorgd.
“Bedankt om me te verzorgen en voor de lekkere vruchten”, antwoord ik.
“Graag gedaan, ik zal je dan morgen tonen waar je deze kunt plukken. Het zijn guaves. Die groeien hier overal. Ik dacht dat het beter was om je daar te laten slapen en om de hond achter je aan te sturen. Ik heb een feestmaal voor je bereid.  Voor zover dat mogelijk is,natuurlijk. Je zult wel honger hebben. Het is bijna klaar, wil je een glaasje Kava?"
Verbaasd neem ik het aan en neem een slok. Ik proest het uit.
"Jakkes, dat is helemaal geen Spaanse schuimwijn. “
Hij moet lachen. “ wat dacht je dan? De kava is een inheemse plant. De wortels worden geplet en aangelengd met water.  Zo bekom je dit drankje."  
Het was inderdaad dom van mij om Cava te verwachten. Maar ja het is nu eenmaal mijn lievelingsdrank.  Ik kijk een beetje argwanend naar het eten op het kampvuur.  Hopelijk smaakt dat niet zo vies. "Gelukkig voor jou  heb ik geen noni vruchten geroosterd, deze smaken al even lekker als de Kava. Deze vruchten zijn wel geneeskrachtig, ik heb je wonden ermee verzorgd. In Europa betalen ze een fortuin voor een beker nonisap. Hier kan je er zo veel plukken als je wilt. Ik heb speciaal voor jou een tonijn gevangen en vandaag eten we tonijnsteak met gebakken banaan.”
Ik zal maar niet zeggen dat ik dat normaal geen tonijn eet, omdat de tonijn overbevist wordt in de Stille Zuidzee. Ik heb te erge honger om de moraalridder uit te hangen.  Bovendien wil ik hem niet kwetsen, hij heeft zoveel moeite gedaan.  Het probleem van de overbevissing is ook niet de schuld van de kleine visser maar van de grote schepen met hun hebberige vangnetten. 
 
“Ik ben Dirk”, zegt hij.
“Ik ben zo blij dat je er bent, ik vreesde dat ik hier alleen was. Wat moest ik dan beginnen.  Maar eigenlijk verwachtte ik een vrouw”, beken ik.
“Waarom?” “ Ik heb een vrouw gezien, ze was heel mooi, het was een witachtige verschijning. “
“Dat, dat is een spook”, zegt hij, “daarvoor drinken we die Kava, het houdt de spoken op een afstand.”
“ Een spook, ik geloof helemaal niet in spoken”, zeg ik.
Geërgerd kijkt hij me aan. “Je bent hier wel op Sandy Island he, of anders gezegd het spookeiland. “ Het noemt echt zo. 
We kennen elkaar nog maar vijf minuten en we zijn al aan het kibbelen als een koppel dat zijn diamanten bruiloft vierde. 
“Mijn naam is Lyra,”  zeg ik om van onderwerp te veranderen.” Lyra Dekkers. Ik ben een zeilster en wilde graag de wereld rondvaren. Ik ben hier gestrand.” 
“Helemaal alleen? De wereld rondvaren? Je ziet er nog zo jong uit.”
“Ik ben achttien”, zeg ik bars.  “Ik wilde eigenlijk al veel eerder vertrekken, maar de Nederlandse autoriteiten hebben mij tegengehouden. Ze wilden dat ik eerst mijn school afmaakte. Op de dag van mijn 18e verjaardag ben ik vertrokken.  Ik droomde er al van sinds mijn 13 jaar en nu..heb ik gefaald. Nu krijgen ze nog gelijk ook, dat het onverstandig was. “ Ik heb een krop in mijn keel. 
Hij geeft me een klopje op de schouder. “Niet huilen Lyra, het komt wel goed.”
Met grote ogen kijk ik hem aan. “Goed? Hoe dan? Heb je soms een vliegtuig verstopt in die jungle van jou om me terug naar Nederland te vliegen?”
“Nee, natuurlijk niet. Maar ach, bekijk het langs de zonnige kant, je leeft nog, je bent niet te erg verwond, en je hebt iemand in de buurt die je zal helpen. Het eten is klaar”
Het eten is best lekker en ik schrok het naar binnen. Wat had ik honger, zeg.
Na het eten blijven we nog wat zitten en we staren naar het vuur.
“Je mag vannacht in mijn bed slapen, ik slaap hier wel. Morgen steken we dan de handen uit de mouwen om plaats te maken voor jou.  Ga nu maar slapen”, zegt hij zegt.
Ik ben benieuwd of de witte verschijning zal komen in mijn dromen.  Dame Blanche, een spook, wat een onzin. 
 
Ik ga liggen op het bed en val meteen in slaap.
Iemand roept me :"Lyra".
"Dame Blanche, je bent er. DIrk zei dat je een spook bent." Ze moest lachen. Sommige mensen denken dat inderdaad, maar dat ben ik niet. Het is gemakkelijker om te zeggen dat ik een spook ben dan om de waarheid te begrijpen. Ik ben het gezicht van je ziel, Lyra. Ik ben je diepste kern, wie je echt bent in je hart. Ik ben er altijd, maar hier op dit eiland kan je er gemakkelijker contact mee maken. Je kan altijd op me vertrouwen. Ik laat je nu, zodat je morgen goed uitgerust bent. Slaap lekker, Lyra." En weg is Dame Blanche.
-Lyra-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi vervolg.
dank je, candice