Ik had een droom...

Door Leny gepubliceerd op Monday 13 October 17:05

Ik had een droom. Zo een droom waarvan je weet dat het gewoon niet kan, maar het is maar een droom. En deze kan helaas niet uitkomen. Ik droomde dat ik tussen de olifanten liep met mijn vriendje die helaas al jaren geleden overleden is. Hij was 11 en ik was 12, maar we waren maatjes in en om zijn treinstellen en ook altijd over, natuurlijk was het hoogtepunt altijd het praten, over de olifanten die zo reuze groot waren en zo slim.

Hoe groot ze wel niet waren en hoe lief ze wel niet voor elkaar waren en dat zo een opa van een kudde olifanten altijd zo streng voor die kleine olifanten was, omdat dat van hem verwacht werd. Het familiegevoel, dat was eigenlijk waar wij het altijd over hadden. Hansje en ik hadden een gebroken familie, hij was een nakomertje en altijd ziek en ik kwam altijd bij hem spelen.

Hij leerde mij ook schieten met een windbuks, die kon je ook vullen met pluimpjeskogels, een plank hout tegen de muur en schieten maar. Hij speelde altijd de baas, want het waren zijn spullen en hij had gelijk want ik had niets. Ja, ik had een vriendje waar ik altijd lol mee had.
 
Behalve als hij ziek was, dan wilde hij niemand zien, niemand mocht weten hoe ziek hij was. Ik wist het en bleef ook altijd netjes weg. Als hij dan aangaf dat ik weer mocht komen spelen, zaten we weer te tokkelen over die olifanten die over hem gewaakt hadden toen hij koorts had.

En mamma olifant had hem natgehouden met haar slurf om de koorts wat te temperen. Dat was gewoon zijn vader die hem dempte met een washandje, maar in zijn koorts zag hij die man aan voor mamma olifant. Hij had zijn moeder nooit gekend, die stierf in het kraambed van Hansje. Lieve Hansje, die ook zo mooi accordeon kon spelen. "Droomland", je had het mij nog geleerd op dat zware pokkending en dat is het enige dat ik nog kan spelen.
 
Maar ik kan het nummer niet meer horen, niet van Hazes, niet van Johnny Meyer, gewoon omdat het ook op jouw begrafenis werd gespeeld. En even zag ik door mijn tranen heen dat je naast je kist zat met je accordeon mee te spelen, gewoon om even te pesten. Want dat kon je goed. Lieve Hans, hoe kom ik nou ineens op jou?

Je zit al zo lang niet meer in mijn verstand, wel in mijn hart. Maar misschien kwam dat omdat ik dat blondje jochie van de foto mij zo aan jou deed denken. Dus mis ik je heel vaak Hansje. En die olifanten waar we het altijd over hadden?
 
Ach, ik houd nog van die dieren, het zijn mijn lievelingskolossen, zoveel familiegevoel hebben zij onderling, dat jaloezie mijn tweede naam is als ik daar naar kijk. Maar Hansje, als ik je straks weer zie, wees dan Hans en plaag me niet meer zo met kleine olifanten die steeds maar groter worden, zo groot dat wij er niet meer overheen konden lopen, zelfs niet onderdoor, zulke kolossen zouden het worden.

In onze fantasie bleven ze net zo klein als wij wilden, maar in het echt..ach het was maar een droom vannacht...
Maar ik zal die droom koesteren, want je was na al die jaren weer even die kleine blonde Hansje met zijn piepstemmetje omdat je de brok nog niet in de keel had en we liepen samen door de familie Olifant.
What a dream..

.
 ©

leny kruis

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat mooiii....!!
Hans Kilian, was ook een mooie lange droom hoor...
Een heel verhaal...
Wat ontroerend mooi!
Mooi verhaal
Hij is nog steeds sterk
(maar ik zou hem toch efkes in andere letters zetten...)
Wat lief...