Meeroddelen?

Door Leny gepubliceerd op Tuesday 07 October 12:33

Een kleine blik achter de deuren van een verpleeg en verzorgingstehuis voor ouderen. De eenzaamheid is haast voelbaar, je ruikt de stilte van de eenzamen die langs je schuivelen. Naar aanleiding van dit ene bezoek, dit korte verhaal van een vrouw die mij uit het niets even aansprak.

Het hekel hebben aan willekeur staat in haar verlanglijstje. Zij wordt altijd overgeslagen bij de verdeling van de eettafel in orde maken, het opstellen van de menukaart voor de Pasen. De bingoavonden zijn al vergeven  en dat alleen omdat zij geen kinderen of kleinkinderen heeft. Nooit gehad. Menig ouder of grootouder hier in het complex kliekt met elkaar, ze hebben wat raakvlakken met hun kinderen en zij. Ach zij loopt er maar tussen door, zegt iedereen vriendelijk gedag en gaat verder met haar brei of haakwerk. De eenzaamheid staat op haar gelaat te lezen.

Zelfs de bejaardenhulpen hebben niet eens even tijd om een praatje met haar te maken. Zij zit altijd alleen. Mocht ze eens aanschuiven bij een kaartspel dan stoppen ze net met spelen. “Ach net te laat ,we zijn net uitgespeeld.”

Is zij wel gewenst?  Moet zij zich druk maken over dat stelletje oude huichelaars die haar gewoon niet tellen omdat zij altijd maar alleen zit? Omdat zij altijd een eigen mening heeft tijdens wat voor vergadering ook? Zij is het niet eens met die huichelaars die dan weer dat zeggen en dat weer wat anders, bang om een kennis voor het hoofd te stoten. Want als je té goed met elkaar omgaat kun je gewoon niet meer objectief een oordeel over die persoon geven.

Dus geeft ze niemand de gelegenheid om dichterbij te komen, laat haar dan maar alleen op haar kamer zitten, zonder visite zonder gekonkel over anderen in het huis. De mens zal nooit veranderen, alleen zij wil zichzelf blijven door zich niet te laten manipuleren om een mening van een ander te ventileren door haar eigen mond terwijl zij er zelf niet achter staat. Dat bracht haar altijd terug in herinnering van de oorlogstijd. Toen lulde iedereen met iedereen mee, want niemand was te vertrouwen. Nu heeft zij dit gevoel hier weer. Haar eenzaamheid en alleen zijn bevalt haar best. Iedereen zegt haar netjes gedag, niemand weet iets van haar dus lullen ze maar aan en ze is aan niemand een verklaring schuldig.

 

Zij blijft de bescheiden vrouw die altijd netjes iedereen gedag zegt, maar zich  niet in een hoek laat drukken daar waar iedereen al staat mee te heulen met elkaar. Dat nooit meer. Zij heeft het nooit gedaan ,altijd haar eigen mening gehouden, nooit met de massa mee geluld. Gevolg? Wat veel mensen doen, gewoon laten vallen, met die trut valt niets te beginnen.

Zolang je maar meetokkelt met de grote groep mag je meedoen en je zegje zeggen, word je aardig bevonden en geaccepteerd, maar zodra jij je eigen gang gaat en je niet mee laat sleuren door de meeheulmassa zoals zij dat noemt, dan wordt je gewoon niet geteld en als een trut beschouwd.

Dan pas je niet in hun mars en kun je niet meelopen met de meute. Vaak doet dit soort situaties haar denken aan haar jeugd op de lagere school. Ook dit soort situaties waren haar bekend. Maar nu op een leeftijd die bijna het einde van de rit is van je leven, verwacht je toch een beetje meer begrip van de ouderen om je heen. Want ook zij zijn aan hun laatste reis begonnen hier in dit tehuis.

De eenzaamheid doet haar deugd, al wordt ze niet geteld, haar geweten is schoon en dat telt.

©

leny kruis

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan me zo goed vinden in deze vrouw. Ik zou dan ook liever alleen zijn.
Idereen heeft zijn eigen mening en karakter (gelukkig wel) dus waarom moet je dan meelopen met de rest als je er niet achter staat? Dan maar liever alleen.
Ik ben vaak liever alleen dan met geroddel mee te doen, zo mooi hoe je dit schrijft en waar, zeker bij het ouder worden merk ik dat ook bij de ouderen waar ik werk voel ik bij mensen die de rust boven het geroddel kiezen een serene rust, graag gelezen
Mippel, dat is wel een keuze die je maakt. Dat zou betekenen dat je jezelf maar moet schikken, geheel tegen je eigen karakter in, naar de andere mensen die oneerlijk zijn en misschien niet deugen>>
Om mee te tellen zul je met de meute mee moeten gaan.Zo was het altijd en zo zal het ook altijd blijven.