Bemoedigende tekst (bij negatief zelfbeeld)

Door Ibrilman gepubliceerd op Tuesday 07 October 00:29

Gisteren las ik op Facebook een heel mooie tekst, die me diep raakte. Ik herkende er praktisch alles in. Het leek bijna alsof die tekst speciaal voor mij bestemd was. Nog nooit heb ik een tekst gelezen die zo letterlijk weergaf, hoe ik me op de middelbare school altijd voelde (wat me altijd verteld werd, met 'behulp' van o.a. hele erge benamingen), en hoe mijn zelfbeeld nog grotendeels is! Het is een bemoediging van God. Die wordt wat verderop in de tekst echt duidelijk. En toen ik dit las, besefte ik des te meer dat God echt precies weet hoe ik me voel. Ik wil het hier graag delen omdat er velen zijn die zich erin zullen herkennen en ik hoop dat zij er ook door bemoedigd worden. En vaak helpt het, als je ergens zelf de woorden niet voor kunt vinden, dat je het kunt uitprinten en aan iemand kunt laten lezen.

KOM! Je voelt het diep van binnen. De pijn.
Jij bent minder; de eenzaamheid.
Jij bent teveel; de wanhoop.
Jij bent tot last, mensen lachen achter je rug en keuren je af.
Hoe je ook probeert, je bent niet goed genoeg. Jij bent nooit goed genoeg.
Als ze je een complimentje geven, geloof je het niet.
Ze menen het toch niet, ze vinden je maar zielig.
Jij bent een probleemgeval, jij bent apart.
Jij valt uit de toon, jij hoort er niet bij.
Je blijft jezelf vergelijken: kijkt hoe zij zich kleden.
Hoe slank zij zijn, hoe mooi hun haar glanst.
Hoe gespierd ze zijn, hoe ze praten, hoe spontaan en vol humor ze zijn.
En jij, jij bent dat niet, jij kunt dat niet, jij hebt dat niet.
Jij bent voor een dubbeltje geboren dus je kunt nooit een kwartje worden.
Dat is niet voor je weggelegd.

Maar JIJ, Jij. Jij bent volmaakt verklaard. 
Jij bent door de Allerhoogste God, de God van hemel en aarde.
Aangewezen als Zijn kind, jij bent het kind van een Koning.
Een eeuwige koning, een eeuwig kind.
Jij bent niet zomaar een mensje in de massa, jij valt niet weg tussen de rest.
God pikt JOU, jou eruit.
Hij spreekt Zijn woorden over je uit, Hij roept Zijn naam over je uit.
Zijn glimlach voor jou maakt een onuitwisbare indruk.
Zijn liefdevolle woorden hangen zwaar in de lucht.

Maar o nee, je krimpt ineen. Zoveel moois.
Hij moet zich vergissen, Hij heeft niet goed gekeken.
Hij weet niet hoe jij bent, hoe diep het gaat.
Waarom jij? Waarom roept die Stem jouw naam?
Waarom niet die ander, diegene waar jij zo tegenop kijkt?
Daar kan Hij vast meer mee. Mij gebruiken?
Wat zegt U nou, God? Mij?
U moet zich vergissen, echt. Denkt U er nog eens over na.
Nee, Ik wil jou, Ik kies jou.
Ik heb jou gekozen om al Mijn liefde in uit te storten.
Ik wist dat al zolang. Sinds Ik de aarde bedacht en al wat daarin is.
Nog voor Ik dat maakte, bedacht Ik jou.
En Ik maande de hemel tot zwijgen.
Toen Ik jou in gedachten voor Me zag staan; een glimlach om Mijn lippen.
En o, wat een verlangen in Mijn hart; een verlangen naar de dag
dat jij er werkelijk zou zijn, dat jij geboren werd en op Mijn aarde ging leven.
Zodat Ik de hele dag naar jou kon kijken. O, die dag was een wonder.

Ik wenkte de engelen en wees naar jou.
Daar! Daar is Mijn kind, eindelijk.... na al die jaren.
Kijk eens hoe mooi, kijk eens hoe prachtig.
En je leerde lachen, je leerde lopen, je leerde praten.
En Ik was verrukt. Ik kon heel de dag naar je kijken. Wat heb Ik genoten. 
En vandaag doe Ik dat nog steeds.
Ik zie op je neer met vreugde.
o, Mijn kind, als je maar kon zien wat Ik in je heb gelegd!
Als je maar zou weten hoeveel Ik voor je in petto heb.
Dan zou je net zo genieten als Ik.
Dan zou je zo anders naar je leven kijken.
Dan zou je jezelf zo anders gaan zien.
Ik heb geprobeerd om het je uit te leggen.
Het voor je opgeschreven in Mijn Woord, zodat je het dag en nacht kon lezen.
Zodat je er altijd naar terug kon grijpen.

Maar je durft het niet te geloven.
Je durft het niet te grijpen, omdat het beeld van jezelf zo vertroebeld is,
zo versluierd, zo vernield.
En je leest in de Bijbel over jezelf, maar denkt dat je niet voldoet.
Je denkt dat je eerst moet veranderen, dat Ik je dan pas zal accepteren,
dat Ik je dan pas zal omhelzen.
Sta me toe, o mijn kind, STA ME TOE
om die rafels weg te schuiven, om het spinrag weg te vegen,
om de waarheid bloot te leggen, om Mijn hand op jou te plaatsen
en je te helen, je opnieuw te vormen naar het beeld dat Ik van je had toen Ik je bedacht.
Ik zie diegene in jou. Je bent hoe Ik je maakte.
Maar er is zoveel bagage op je rug gestapeld:
Leugens, vernietigende woorden, onterende handelingen.
Valse verlangens, diepe wonden zijn geslagen in je ziel en je loopt gebogen
onder je zware last.
Je kunt niet in Mijn spiegel kijken, want je denkt dat je bevuild bent, besmeurd,
onaanzienlijk.

Maar Mijn kind.... Ik gaf Mijn Zoon en Hij werd bevuild met jouw zonden,
besmeurd met jouw verwerping. Onaanzienlijk aan het kruis,
om jouw afwijzing werd Hij afgewezen. In jouw plaats werd Hij verworpen.
Zelfs door Mij, ja zelfs door MIJ.
Ik wendde Mijn hoofd van Hem af. Ik kon Hem niet meer aankijken.
Hij was onaanzienlijk. Wat deed het pijn.
Maar wat was het het waard! Want kijk: de weg is vrij! tussen jou en Mijn troon.
De deur staat open, de obstakels zijn weg.
Kom je? Kom je naar Mijn troon?
Kom vlakbij Mij, kom, Mijn kind, Ik verlang er zo naar
en Ik weet dat jij er ook zo naar verlangt.
Er is NIETS dat tussen ons in kan staan, geloof Me.
Kom, KOM! 
Laat Me je omhelzen,
de tranen van je ogen wissen,
een glimlach op je lippen tekenen.
Sta me toe, STA ME TOE.
Want Mijn hart klopt voor jou
en Ik vind je zo mooi, ZO MOOI, zo ontzettend geweldig,
zo perfect, zo nauwkeurig gemaakt, naar Mijn beeld.
Kom...

Ik werd heel diep geraakt door de tekst, en ik zat erbij te huilen. En steeds, wanneer ik het opnieuw lees. Het kwam op het juiste moment, wat ik ook zie als een bemoediging van God. We zijn hier in therapie mee bezig, met mijn zelfbeeld, met wat me altijd wijsgemaakt werd door de klas'genoten'. Die gebeurtenissen hebben er bij mij zo ingehakt, dat ik tot vorig jaar een zelfbeeld had van 0,0. Er zitten uiteraard heel veel emoties e.d. aan verbonden. Ik kon werkelijk niets normaals of leuks aan mezelf ontdekken. Ik was depressief, maar dacht inmiddels 'dat ik gewoon zo was'. Ik besefte wel dat ik bijv. graag schrijf en dat ik daar soms anderen ook mee kan helpen. En dat ik goed met (kleine) kinderen om ga. Dat ik een luisterend oor bied, en begrip heb voor anderen. Maar niets kon me wat positiever over mezelf doen voelen. Vorig jaar besefte ik dat ik niet meer door mijn verleden geleefd hoef te worden. Ik probeerde wat meer ontspannen in een winkel te zijn, oogcontact te maken. Ik leerde wat meer mezelf te zijn; ik kon wat makkelijker in gesprekken meepraten. Mijn zelfbeeld steeg een klein beetje. Daar was ik al heel blij mee natuurlijk! Want dertig jaar lang had ik een zelfbeeld van 0,0. Dus elk beetje is mooi meegenomen!

Langzamerhand besef ik wel dat ik meer kan, dan ik vaak denk. Alleen is het heel moeilijk, als je bijvoorbeeld ergens tegenop ziet, dat de zenuwen opspelen. Omdat ik hoogsensitief ben, voel ik alle emoties extra. Dus dat is in zulke situaties soms heel lastig. Vaak ben ik nog geneigd om de zenuwen met bijbehorende emoties, te verwarren met 'faalangst' of onzekerheid. Terwijl ik diep van binnen weet, dat het altijd goed komt en dat het best goed gaat. God is bij me en God weet wat ik nodig heb. En daar dank ik God ook echt voor! Het zou veel moeilijker zijn als ik niet wist dat God bij me is. Toch blijft altijd 'dat stemmetje' op de achtergrond. Dit ging goed, maar dat ene puntje, dat had toch beter of anders gekund. Het is dan een soms een heel gevecht om daar niet meer naar te luisteren en die gedachte aan de kant te schuiven. Ik heb Hans en Rachel (op Plazilla onder de naam Bokita) persoonlijk leren kennen en ik ben heel blij met hun hulp en bemoediging en steun. De eerste keer dat we elkaar spraken, hadden we het ook over mijn zelfbeeld en gingen we voor de spiegel staan. Voor mij was dat al een hele opgave! Ze gingen voor me bidden en Rachel vroeg me om bepaalde (positieve) zinnen na te zeggen. Dat ging met heel veel tranen en moeite natuurlijk. Toch is hierin iets veranderd, want af en toe kan ik heel even in de spiegel kijken zonder direct wat negatiefs over mezelf te denken of zonder me direct als lelijk te zien :-) Fijn dat God hierin met me aan het werk is, en mijn zelfbeeld helpt bij te stellen!

Nogmaals, de tekst hierboven is ZEER herkenbaar. Toen ik dit las besefte ik pas echt goed hoe mijn zelfbeeld de vernieling in was geholpen! En zo heb ik me echt dertig jaar gevoeld. Vooral de bemoediging van God in de tekst is prachtig. De woorden 'Ik? Meent U dat nou?' zijn ook voor mij van toepassing. Ik weet dat God van me houdt en ik besef dat ook. En toch kan ik er met mijn gedachten niet bij. Ik begrijp het haast niet. Ik spreek dat wel eens naar God uit: 'ik begrijp het niet. Hoe kunt u zo positief naar me kijken?' Ik heb een doorzichtige sticker op de spiegel in de badkamer met daarop de woorden: 'in Mijn ogen ben je bijzonder'. Dat doet echt wel wat met me, al snap ik het niet. Dat probeer ik bij God neer te leggen en blijf erom bidden dat God me helpt om wat normaler over mezelf te denken, om mezelf niet meer zo onder druk te zetten, niet meer zo streng voor mezelf te zijn. Want dat zijn dingen waar ik nog altijd mee te maken heb. 'Dankzij' de gebeurtenissen op school.

Ik hoop dat anderen bemoedigd worden door de tekst. Of als je iemand kent die last heeft van een negatief zelfbeeld, dan hoop ik dat je het aan die persoon laat lezen. Zo kunnen we elkaar weer helpen.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieve zuster,

Kijk eens terug naar de periode voor wij langskwamen en kijk eens waar je nu staat. Ik ga mezelf en Hans niet op de schouder kloppen. Het was Gods werk, toen wij bij jou thuis waren. Wij waren niets meer dan een werktuig in Zijn handen. Het heeft Hem gewoon behaagd om ons te gebruiken, om jou te helpen in je leven.

Kijk eens naar waar je nu staat en kijk naar het verschil. Je bent gegroeid. Je bent verder dan je toen was. God heeft je in die spiegel laten zien, hoe waardevol je bent in Zijn ogen.

Het gaat niet zozeer om hoe mensen over je denken, maar om hoe God over je denkt en je weet het: God denkt perfect over je en waarom zou Hij dat niet doen? Kun je me een reden geven, waarom Hij niet goed over je zou denken? Kun je me 1 tekst in de Bijbel geven, waar staat dat God niet van je houdt en je afwijst?

Je zult geen reden kunnen bedenken en geen vers kunnen vinden, omdat God wel heel veel van je houdt. Want alzo lief heeft God de wereld gehad dat iedereen die in Hem geloofd niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft (Johannes 3:16). Je bent een kind van God, Ingrid.Je hebt vergeving gevraagd voor je zonden, dus op weg naar de hemel en dat ben je waard.

Mijn opa was heel handig. Hij maakte ooit een kastje met prachtige muzieknoten erin verwerkt. Ik vond dat kastje altijd heel mooi en had respect voor mijn opa, omdat hij zo handig was en zo'n mooi kastje had gemaakt. Hij dacht na over het ontwerp en vervolgens maakte hij het ook. Hij wilde het kastje niet alleen in zijn gedachten voor zich zien, maar ook voor zijn ogen en er gebruik van kunnen maken.

Zo is het ook met God. Hij dacht aan de mens en vond het ontwerp schitterend. Hij genoot ervan, hoe mooi de mens zou zijn en Hij schiep Adam, de eerste mens was ontstaan. Vervolgens schiep Hij Eva als hulp voor Adam, omdat Adam niet compleet was zonder vrouw. Adam vond zijn vrouwelijke metgezel geweldig mooi en dat geldt ook voor de Schepper Zelf, Ingrid. Je bent een afstammeling van mensen die God perfect geschapen heeft. God heeft je onvoorstelbaar lief, dus als jij in de spiegel kijkt, ook in de badkamer, zie je niet wat mensen over jou gezegd hebben, want mensen kunnen, in tegendeel tot God, liegen, maar dan zie je een schepsel van God. Zou Hij iets maken wat Hij niet mooi vind? Nee, natuurlijk niet.

Jij maakt volwassenepuzzels. Aan het begin liggen de puzzelstukjes door elkaar en zijn ze niet zo bijzonder. Er zijn 'happen' uit en de afbeelding is incompleet. Vervolgens ga jij met de puzzelstukjes aan de slag en wordt het steeds een beetje mooier, tot het een prachtig geheel is. Zie je het? De puzzelstukjes zijn de woorden van mensen die je ziel kapot probeerden te maken, maar God maakt er juist iets heel moois van. Jij bent een mooi mens, Ingrid. Perfect geschapen naar Gods beeld.

Gods zegen,

Rachel
God is de Meesterpuzzelaar, die op Zijn eigen - voor ons vaak onnavolgbare - wijze de puzzelstukjes door elkaar husselt en fantastisch ordent.
Dank je wel dat wij voor jou mochten bidden, Ingrid! Het was (en is) een eer om God zo aan het werk te zien.

Gods zegen,
Hans
O wat ben ik blij met dit artikel, niet voor mezelf maar voor jou! Je bent al zo ver op weg! Ik ben reuze trots op je! Nu nog veel meer van jezelf gaan houden! En met de kracht van je geloof zul je er komen! XXX
Dank je wel :-) Wat lief van je.
Wat fijn dat je deze prachtige tekst met ons hebt gedeeld. Je hebt er een sterk artikel van gemaakt. Hij staat nu bij mijn favorieten.En...............ik begrijp en voel goed mee wat dat voor jou heeft betekend:-)
Dank je wel. Ik denk dat veel mensen echt gesteund kunnen worden door deze mooie tekst. En ja, het betekent zoveel voor me, ik kon er eerst bijna niet bij dat het zo woordelijk omschreef hoe ik me zo lang gevoeld heb. In elk geval is het langzaamaan wat aan het verbeteren.