Ik zal niet snel twisten over smaak, maar……

Door Theun50 gepubliceerd op Wednesday 01 October 15:48


…als je ergens oeverloos over kunt twisten dan is het wel over smaak.
Om de oeverloos voorkabbelende woordenstroom de kop in te drukken had ik mij maar weer eens bediend van een oude uitdrukking: “Over smaak valt niet te twisten.”
Waar het om ging? Oh, sorry!
Het ging over (echte) muziek uit de jaren 70.

Ik probeerde mijn twee jongste zoons duidelijk te maken waarom de huidige muziek niet kan tippen aan de muziek uit de jaren zeventig. Muziek waarvan je nog kon smullen! Natuurlijk roeiden die twee tegen de muzikale stroom in, met alle muzikale roeiriemen die ze in huis hadden. Er werden zelfs ‘niet ter zake doende’ uitdrukkingen en gezegdes bijgehaald.

Op een gegeven moment zegt de jongste tegen mij: ‘Je bent wat je eet’.
Het slaat nergens op, komplete onzin. Het zou namelijk betekenen dat als ik alleen maar diepvriesmaaltijden zou eten, ik eruit zou moeten zien als een kille Eskimo, terwijl ik toch de warmste vader ben die er is.
En het heeft helemaal niets met muziek te maken!

Nummer twee moest even later ook zo nodig een duit in het zakje doen met:
“Jong geleerd, oud gedaan”. Waarmee hij doelde op het feit dat zij als kleine jochies nooit aan de pick-up mochten komen.
“Wij hebben nooit de kans gekregen om een pick-up te leren bedienen, tegenwoordig worden die bijna nergens meer gebruikt en hebben wij er, als we oud zijn, dus niets mee gedaan!”
Ja, dat 45 toeren singletje kwam even hard binnen.

Ik probeerde manhaftig duidelijk te maken waarom de muziek van Enigma ook nog steeds past in de muzikale belevingswereld van de huidige jeugd.
Verspilde moeite, ik werd weer verkeerd begrepen.
Het ‘nou ja, waarom ik dat vind’ kwam totaal niet over. Het enige wat ze begrepen was: ‘Enig Ma’, want dat vonden ze maar een rare naam voor een muziekgroep. Demonstratief zette ik een CD op van Enigma. Ondertussen kwam moeders met wat boterhammen en drie gekookte eitjes de kamer binnen, waarop mijn tweede zoon demonstratief riep: “Enig Ma!” Ze lagen alle twee in een deuk.

Even was het stil, muis stil. De CD was gestopt en in ieders hoofd maalden de woorden en opmerkingen samen met smakelijke herinneringen uit zijn eigen verleden.
Nee, over smaak valt niet te twisten!
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tegenwoordig is er nog wel goede muziek hoor. Ik luister graag naar Pink en Daniel Lohues. Maar mijn hart ligt toch in de jaren 80. New Wave, een beetje punk en natuurlijk Queen en David Bowie. Dus de jaren 70 mogen ook meedoen. En voor noughties? Live!
Geef mij maar de muziek uit de jaren 60 en 70 :-)
Gaan we samen luisteren.
Doen we en ... met een glaasje wijn erbij?
Het is maar net van welke generatie je bent. Zo kon en kan ik nog steeds genieten van PinkFloyyd Genisis Deep Purple Led Zeppelin The Rolling Stones en meer van dat fraais;-)
Klinkt mij zo muzikaal bekend in de oren!
Goede muziek, daar kun je altijd over twisten. Geef mij maar de jaren tachtig, al is er ook veel moois gemaakt in de jaren zeventig en zelfs zestig.
Met jou kan ik tenminste praten!
tegen Theun50
1
Ach ja ik kan heel meegaand zijn, vaker niet dan wel natuurlijk.;-)
Sssssttttt!
Klopt als een bus. Voor de nieuwste generaties heeft het begrip 'goede muziek' een heel andere betekenis dan voor de generaties daarvoor. Je voorkeuren worden, net als bij het eten, kennelijk al in de, al dan niet prille, jeugd gevormd, in elk geval liggen ze na je twintigste voor de rest van je leven vast. Daar zijn maar heel weinig uitzonderingen op.
Zeg mij van welke muziek je houdt en ik zeg je hoe oud je bent.

Van huize uit ben ik met klassieke muziek grootgebracht: op de piano mocht dan ook alleen maar dát gespeeld worden: van Bach tot Beethoven, en bij wijze van vertier een beetje Smetana.
Maar, eigenwijs als ik altijd geweest ben, heb ik van een vriendinnetje wat blues-accoorden geleerd: die had namelijk een vader die jazz speelde. Een van mijn favoriete stukken (waar ik mij haast kromme vingers op geoefend heb) was de 'Rhapsody in Blue' van Gershwin.
Daarna - bij gebrek aan echt talent - gedroeg ik mij in mijn wilde jaren als een volleerde juke joint- of barrelhouse-pianiste, tot afgrijzen en machteloze woede van mijn ouders.
Voor mij dus Jimmy Yancey, Meade Lux Lewis, Albert Ammons en Pinetop Perkins. Tot mijn stomme verbazing leken de bluesschema's qua opbouw zelfs een beetje op de piano sonata's van Beethoven - afgezien van het ritme natuurlijk. Van daar kwam ik dan vanzelf in de wereld van de New Orleans revival en in die van de bebop terecht. Het kan verkeren...
De Beatles heb ik niet eens meer bewust meegemaakt: dat was "pop". Bah! ;-)
Enigma? Wel eens van gehoord, maar ik heb er geen voorstelling bij. Is dat niet zoiets als de muziek die je wel eens in de betere natuurfilms hoort? ;-Þ
Mooi verhaal! En ja, de muziek van Enigma hoor je vaak in dat soort films, maar ook in speelfilms.
Enigma maakt ook klassieke muziek in een modern jasje.
Met een hele grote grijns gelezen en waarschijnlijk ook geschreven.
"Echte" muziek houdt voor mij ergens in de jaren '90 op, maar gelukkig zijn er ook nu nog uitzonderingen. Zeg ik met mijn smakeloze smaak, waarover ik best wel wil twisten.
Ja inderdaad, met een grote grijns!
Echte muziek, daar heb je gelijk in.
Gelukkig, sta ik niet alleen.