Grote stappen, gauw thuis

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 30 September 09:15

In sneltreinvaart.

Vrijdag 19 september:

Niets bijzonders meer op de tv, pillen slikken voor de nacht. Met maagbeschermer? Huh? Dat kleine onschuldige bruine pilletje is pijnstiller/ontstekingsremmer? Zo sterk dat je maag er van kapot gaat? Zo snel mogelijk van die smerige troep af zien te komen…

02.00 uur: Nachtzuster: “Waarom slaapt u niet? Zorgen? Pijn?

“Nee, te veel hazenslaapjes tussendoor gedaan, denk ik…”

04.00 uur: Wandelingetje door de gangen.

06.00 uur: Plassen, klaarwakker…

07.00 uur: Naar beneden, buiten luchtje scheppen - Nieuwe lichting personeel …

08.00 uur: Bloeddruk- en thermometer- geen koorts, bloeddruk normaal

08.30 uur: Ontbijt- zaalarts wordt tussen tien en elf verwacht.

09.30 uur. Luchtje scheppen, 2 euro mee voor rolstoel uit de parkeergarage (EmjE noch ik mogen zware bagage dragen) Uren duren eeuwen, zelfs als we van Kato’s bonbons snoepen die ze van het bezoek kreeg.

b147a8f916ea7d924ba5a82dad58a3ba_medium.

db23384e3d55bd98eabffb85464d09ed_medium.

 

 

 

 

 

 

12.00 uur: Mijn kamermaatje mag weg. Zaalarts keurt ook mij goed. Na de lunch wordt mij een symmetrisch voorkomen aangemeten.

12.30. Kato is weg, heeft als verrassing troostbonbons voor me achter gelaten.

Na de middagboterham moeten we naar een speciaal kamertje in de tegenover liggende gang, “want daar hebben we een spiegel op de goede hoogte en al het benodigde materiaal. Heeft u een beha bij u?”
”Ik heb hem aan omdat deze de goede borst mooi in bedwang houdt en dat platte stuk ook heel netjes afkleedt, ziet u wel.” De aardige ervaren verpleegster knikt goedkeurend.

”Prima, die is perfect.”

“Zal ik hem uit doen”
”Ja, dan kan de pleister er af en maak ik de wond schoon.” Ik voel er niets van, ook niet als de vriendelijke zuster zegt dat het wel prikken zal, koud aanvoelt.

“Het hoeft niet hoor, maar u kunt uzelf nu wel even bekijken, daar in de spiegel.” Dat doe ik. De snee is donkerrood, gaat inderdaad schuin omhoog, is redelijk recht en er zit een raar bobbeltje aan het begin waardoor ik toch nog iets van een decolletee lijk te hebben. Erg schokkend? Nee.

“Mooi is anders, maar ik denk dat het niet echt beter kan. Het zal allemaal nog wel glad trekken, toch? Minder vurig en dan zie je die snee veel minder, denk ik. En eh…hoort dit hier te zitten?” vraag ik wijzend naar dat rare fluddertje dat vlak naast de nog bestaande borst is overgebleven. Zuster Elise knikt.

“Het kan altijd later ook nog wel binnen komen,” zegt ze voorzichtig en ik vraag me af wat ze bedoelt. Denkt ze dat ik het allemaal verdring of zo? 

“Och, dat ie eraf is was al wel binnen gekomen hoor. Ik accepteer het zoals het is.” Ik zie aan haar gezicht dat ze dat amper gelooft, maar er over in discussie gaan lijkt me niet echt handig.

“Geeft u uw beha maar even aan. Dan kan ik daar de juiste vulling bij zoeken.”

“Maar ik krijg toch zo’n mooi kanten katoenen gevalletje? Met voorsluiting?”
“Nee. Dat krijgen alleen de mensen die de beha vergeten zijn.” Ik ben nu toch wel even de draad kwijt. De mammacare verpleegkundige heeft het toch echt beloofd?

“Nou ja. en ik heb in mijn kankerblog al geschreven dat ik met een nieuwe beha het ziekenhuis verlaten zal.” Ze lijkt resoluut te blijven tot ik zeg: “Weet u wat? De zwarte die ik aan had? Die had ik niet aan en, oh, wat dom van mij, ik ben de beha vergeten waarover in de folders werd gezegd dat ik die mee moest brengen.”

Ze lacht, trekt de kast open en zoekt tussen een hele stapel dozen mijn maat, laat de bijgeleverde watten zien en begint de rechter helft van de witte beha vol te proppen, vertelt dat sommige vrouwen de nepborst verzwaren met loodveter, ”u weet wel, wat normaal in vitrage wordt genaaid.”

"Daar heb ik thuis toevallig nog een aantal meters van liggen," ginnegap ik dan ook meteen. Het is niet eens gelogen... 

Een uurtje later voel ik me een hele Doramora als we bij EmjE de lift in stappen. Geen centje pijn en in de rugzak voor het weekend een enveloppe met medicijn. Van vermoeidheid is geen sprake, maar ik moet van mijn bezorgde vriendin wel een fatsoenlijk kussen in de bank leggen, mijn gemak ervan nemen. Dan hoor ik wie er allemaal geprobeerd hebben me te bellen. “Daarom ging al die keren in die lege kamer aan de overkant de telefoon. Dat was nummer 413 ." Op mijn polsbandje staat ook dat kamernummer, zie ik nu .

“Ik lag op 410...mag van geluk spreken, EmjE. Stel je voor dat de persoon die eigenlijk in kamer 413 had moeten liggen, een been moest worden afgezet?”

Het weer is prachtig en ik voel me kiplekker met beide benen op de grond. Het voelt niet of er iets van mijn lijf gesneden is en zondagmorgen al blijft de bruine pil met de maagbeschermer in de enveloppe. Het blijkt volkomen onzin dat ik dit weekend niet in staat zou zijn om bezoek te ontvangen en dat gehang op de bank gaat me al snel stierlijk vervelen. Ik maak een ommetje in de zachte zon... Mag helaas nog niet voor ons koken, zegt EmjE. Maandag ga ik nog bij haar onder de douche- want te eng in mijn eentje- en ik kan niet wachten om naar mijn eigen huisje te vertrekken, mezelf zonder hulp te redden.

In mijn straatje is iedereen bezorgd en men gelooft maar half dat ik enkel nog drie maal daags één paracetamolletje slik. Volgens de directe buurtjes- Harrie en Yvonne zijn gediplomeerd verplegers- ziet mijn wond er uitstekend uit, maar het is beter tevens Ibuprofen te slikken vanwege de ontstekingsremmende werking Diezelfde avond al staat Harrie met drie pakken washandjes voor de deur.

“Hier, pak an, met Aloe Vera. Enkele tellen in de magnetron en de wond drie maal daags hiermee goed schoonhouden. Niet wrijven, deppen.” Dinsdagochtend brengen Anneke en Jan Missy terug, die zich volkomen op haar gemak heeft gevoeld. Ze heeft zich voorbeeldig gedragen, zwom dagelijks met Filou in de Maas. 

fb744f7742aab72e6821d20033bebc22_medium.

De verhalen over wat ze allemaal heeft uitgevreten zijn geweldig leuk en legio. 

Mij kan niets meer gebeuren en, al zit ik nog niet al te lang achter de computer,  ik verwonder me er geweldig over hoeveel medeleven mij via Plazilla en Webtales tegemoet komt. Tot mijn grote vreugde en verrassing komt Sandra uit Haarlem bij mij kijken, woensdagavond na haar werk. Ze wil met eigen ogen zien of ik me niet te groot houd en mijn ogen nog twinkelen, zegt ze...

Woensdagmiddag heb ik echt zin om weer een brood te bakken. Plus een goede en vooral lekkere maaltijd te koken voor Lucisan en mij, met donkerrode rijst en pittige sausjes, mjammie. Ik stap zelfs voor het eerst weer in de auto om bij de buurtsuper de bubbeltjeswijn voor haar (sherry voor mij) te kopen. Van EmjE mag ik nog niet met een te zware rugzak dat stukje lopen.

San en ik...wij gaan het geluk vieren.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Op 19 september alweer behoorlijk op de been. Dan moet het op je verjaardag nog veel beter zijn. Volgens betrouwbare bron (Chrisrik) is dat vandaag. Hartelijk Gefeliciteerd!
Wat ben je toch een geweldig mens!
Fijn dat je weer thuis bent!
Wat een prachtig positief verhaal! Nu nog lekker thuis bijkomen en weer langzaam tot de orde van de dag komen....
Geweldig goed geschreven stuk! Aangrijpend ook.

Ik kijk al uit naar je volgende blogstukje.

Welkom thuis! Doe je wel rustig aan?
No place like home.
Fijn dat je weer thuis bent.
veel sterkte en fijn dat je weer thuis ben ;)