Falende overheid wil arbeidsgehandicapten prikkelen?

Door Theun50 gepubliceerd op Saturday 27 September 21:10

De bijstand, de Wajong en de sociale werkplaatsen zijn bijeengeveegd. Waarom?
Met de bedoeling om arbeidsgehandicapten zoveel mogelijk op de reguliere arbeidsmarkt aan de slag te krijgen. Tegelijkertijd wordt alle hulp aan arbeidsgehandicapten bij het zoeken naar een baan, of ondersteuning teneinde hun werk te kunnen houden, radicaal wegbezuinigd.
Over krom beleid gesproken!

Achterlijke beredenering.
Beleidsmakers gaan er blijkbaar van uit dat arbeidsgehandicapten niet genoeg hun best doen. Hun gedachtegang: wanneer we ze financieel nu maar voldoende ‘prikkelen’. Wij maken het thuis zitten gewoon minder aantrekkelijk. Vervolgens zal de markt automatisch haar nobele werk doen want door de vergrijzing stijgt de behoefte aan arbeidskrachten, et voilà: ineens is er plaats genoeg voor al die ‘geprikkelde’ gehandicapten. Waanzin, dom gezwets!

Waar het kabinet totaal geen kaas van heeft gegeten,
is dat alle werkgevers (zo goedkoop mogelijk) willen produceren, en als het even kan het liefst met zo min mogelijk mensen. Zie hier de oorzaak van de werkdruk, want ook gezonde mensen hebben daar flink last van. Ik vraag mij ernstig af hoe mensen met een arbeidshandicap zich staande moeten houden met die toenemende werkdruk. Euh… daarover heeft het kabinet niet nagedacht.

Overheid en ministeries.
Men suggereert dat mensen met een handicap het liefst op hun luie reet zitten.
Dat gaat mij simpelweg een beetje te ver. Er zijn duizenden gehandicapten echt alles in het werk stellen om een opleiding te volgen en daarna werk te vinden.
Maar uiteindelijk krijgen ze afwijzing na afwijzing en is haast geen werkgever te bekennen die ze wil hebben, zelfs de overheid niet met haar ‘voorbeeldfunctie’. Ministeries trouwens ook niet!

Ik heb één en ander eens opgezocht.
Begin jaren negentig besloot Sociale Zaken dat voortaan minstens 5% van het werknemersbestand, van elk bedrijf en elke organisatie, uit mensen met een handicap moest bestaan. Later kon een bedrijf zelfs een ‘soort boete’ krijgen als ze geen inspanning leverden en de ‘gehandicaptenquote’ niet haalden. Mooi streven. Maar Sociale Zaken heeft die norm zelf niet eens gehaald, het ministerie bleef iets onder de 1% steken! Zelf vonden ze dat het verhoudingsgewijs nog reuze royaal was. O, ja? Beschamend zeg ik, want van de bijna tienduizend ambtenaren die de overheid in het jaar, na invoering van die regeling aannam, hadden er slechts dertien (13!) een handicap.

Afschaffen omdat ze zelf faalden.
Kort na de invoering bepleitte Sociale Zaken zelfs om afschaffing van de 5%-regeling.
Waarom? Omdat de uitvoering ervan ‘niet haalbaar’ bleek. Goh, waren arbeidsgehandicapten dan toch schaarser dan ze hadden ingeschat?
Nee hoor, het was gewoon een gebrek aan doordacht beleid, gebrek aan voorzieningen, en vooral aan de bereidheid om functievereisten, de indeling en de organisatie van het werk aan te passen. Niet meer en niet minder!
Vandaar dat de overheid zelf het ruimhartig aannemen van gehandicapten sindsdien niet ‘haalbaar’ vindt! Maar ondertussen verwacht die zelfde overheid wel van bedrijven dat ze in grote aantallen arbeidsgehandicapten aannemen?
Overheid, kijk eerst naar je eigen en geef gehandicapten intussen niet de schuld van het falende marktwerkingbeleid waar je deze gehandicapten zelf in hebt gesodemieterd!

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat bedoel ik, je wil iets doen, dan doe je iets waar je plezier in hebt en dan pikken ze van je uitkerinkje dat gene wat je dan hebt verdiend in. Stel je voor dat je 3ct meer verdiend met inzet, maar wel kunnen werken en op de bank blijven plakken en tv zitten gapen, ja dat schiet lekker op!
het gaat idd nergens over ...
Ja, ergens gaat het nergens over.
Ik hoor dus tot de mensen die al meer dan een jaar in onzekerheid leven over de toekomst. Arbeidsgehandicapt zoals dat zo mooi heet. Met zelfs voor een WSW bijna te complexe gebruiksaanwijzing. Sinds ik geindiceerd ben, dit was in 2009, sta ik op de wachtiijst. O, er is wel werk maar dat kan ik dus niet doen. Willen wel, kunnen niet. Schoonmaken, post rondbrengen, plantsoenendienst, kleding sorteren, of op de sociale werkplaats (waar tegenwoordig alleen nog maar mensen met een geestelijke beperking werken): Dat gaat niet wanneer je last heb van je evenwicht en duizelingen hebt. En dat is nog een deel van mijn probleem.
Er moet voor mij gezocht worden in de administratieve kant.

Dus wacht en solliciteer ik al jaren en op een paar gesprekken na gebeurt er niets. Wat kan ik dan van de gemeente verwachten? Word ik dan werkloos met een enorme afstand tot de arbeidsmarkt? En dat moet me dan wel aan het werk helpen?

Ik wil trouwens best vrijwilligerswerk doen, doe ik ook al jaren. Maar het moet wel echt vrijwilligerswerk zijn en geen verkapte dwangarbeid.
Ik ben het volkomen met je eens. Ik voorzie grote problemen met deze wet. Gelukkig heb ik, als arbeidsgehandicapte met een baan, gehoord dat mijn contract verlengd wordt. Ik heb een begeleid werken baan, ingeleend bij het SW-bedrijf van ons gebied. De mensen die op de wachtlijst staan raken hun WSW indicatie kwijt en komen dus in vergaarbak van de WWB, waar ook de Wajongers inkomen die " te goed" voor de wajong zullen zijn, en de andere mensen die niet op een andere regeling kunnen rekenen. De verwachting is dat de mensen die het gemakkelijkst te plaatsen zijn het eerst geholpen worden. Men moet scoren nietwaar? Er komt namelijk veel minder geld om meer mee te moeten doen. Gemeentes mogen ook nog eens besluiten om zelf alle werk te gaan doen en de SW-bedrijven buiten spel te zetten. Gelukkig voor mijn bedrijf en alle mensen die er werken is een deel van de gemeenten bij ons, de mijne hoort daar ook bij dat niet van plan. Met deze wet hangt de uitvoering af van de gemeente waar je woont. Er zijn bij ons al geluiden dat de ene gemeente zijn mensen keihard laat vallen terwijl de andere er toch genuanceerder mee omgaat.
Een zeer krom beleid, een banaan is er kaarsrecht bij. Alsof je een slechtziende een goede bril beloofd, maar eerst moet hij of zij dan wel een goede ogentest afleggen. En de verantwoordelijkheid wordt afgeschoven naar het bedrijfsleven, waar gezonde mensen in deze slechte tijden al nauwelijks worden aangenomen, laat staan arbeidsgehandicapten.
De overheid wil geen onderscheid en legt daarmee druk op gehandicapten. De praktijk leert namelijk dat bedrijven niet op hen zitten te wachten en zij zelf, afhankelijk van de handicap, zich ook niet op hun plaats voelen in die, vaak toch keiharde wereld van presteren.
Zij moeten zich dubbel bewijzen. De druk van de overheid kunnen zij niet gebruiken bij het solliciteren. Ze solliciteren namelijk al op de banen die voor hen in aanmerkingen komen.

Ik word soms wat moe van dat wat er bereikt zou moeten worden. Dit geldt ook voor de vrouwen aan de top. De allochtonen. Alle zogenaamde minderheidsgroepen in het bedrijfsleven.
Natuurlijk staan zij in een zwakke positie, maar wanneer je de theorie naast de praktijk legt dan zitten er behoorlijk wat gaten.

Vanuit de positie van een bedrijf kan ik me zo voorstellen dat zij al die regels ook een beetje zat worden.
Laat hen vrij in wat ze doen en laten en werken voor hun product, winst etc.
Als zij met mannen willen werken - so be it.
Als zij een vrouw aan de top willen - prima.
Als zij enkel zwaar gelovigen in dienst willen - mij een zorg
En als zij een mengelmoes willen van arbeiders - ook best.

Het is ergerlijk om te zien hoe bedrijven gebukt gaan onder alles, zoals de gehandicapten ook gebukt gaan.
Je kunt van iemand die psychische problemen heeft niet verwachten dat hij of zij stressbestendig werk aan kan, zoals je weet dat iemand in een rolstoel niet kan staan of lopen.

De regels rondom de gehandicapten zijn al bijgesteld. Zwaarder geworden en ze worden met regelmaat herkeurd.
De sociale werkplek was, zover ik dat beoordelen kan, een prima alternatief. Je houdt hen bezig en kunt hen verantwoording opleggen als zij dat aankunnen. Voor de zwakbegaafden zijn er andere werkzaamheden. Het houdt hen bezig en wanneer zij zich er op hun plaats voelen zullen zij ook gemotiveerd naar hun werk gaan en naar kunnen goed werk afleveren.

Al die reintregratietrajecten kosten handen vol met geld en het levert niets op.
tegen Yrsa
2
Ik ben het niet helemaal met je eens. Ten eerste kun je een bedrijf niet zoveel macht geven dat ze alles kunnen doen en laten wat ze willen. Ze hebben aanmoediging nodig om meer vrouwen aan te nemen, maar daar is meer een cultuuromslag dan een dwingende regel voor nodig.

Jij heb in ieder geval geen idee wat een sociale werkplaats inhoud, Er werken in ieder geval niet alleen verstandelijk gehandicapten. Het algemeen heersende idee dat de WSW daarvoor dient is achterhaald.

En ook de afdelingen van de sociale werkplaats moet zichzelf bedruipen, voor zover dat mogelijk is. Ook daar is werkdruk. Het is ook een feit dat een gehandicapte, en je weet ik ben er zelf ook een, getraind kan worden in vaardigheden die het werken gemakkelijk maken. Blijft een feit dat er altijd beperkingen zijn. Bij mij is dat onder andere het stress-bestendig zijn.

Er is een blijft een groep die beschut werk nodig heeft maar er zijn ook mensen in deze doelgroep die met de juiste voorzieningen regulier aan het werk kunnen. Dat noemen ze begeleid werken.

En ik ben het met je eens dat de meeste reintregratiebedrijven niet werken al is het niet zo zwart wit. Ik ben namelijk waar ik nu ben dank zijn een arbeidsproject van GGZ- Drenthe. Maar of die nu met het afschaffen van de WSW nog veel mensen uit kunnen plaatsen weet ik niet.
Theun, probeer eens vanuit de kant van de werkgever te denken.
Je moet met je product de concurrentie aankunnen, anders verkoop je niets. Dat kan alleen maar als je de kosten zo laag mogelijk houdt. Daarbij speelt de arbeidsproductiviteit van je werknemers een doorslaggevende rol. Je bent namelijk aan het wettelijke minimumloon gebonden. Wat de één minder presteert moet een ander compenseren.

Nu kun je bij een gehandicapte natuurlijk loondispensatie vragen - op grond van de WWB (Wet Werk & Bijstand). Dan vult de UWV het loon aan. Wel is de werkgever na de eerste drie maanden verplicht om de gehandicapte een contract voor minimaal 6 maanden aan te bieden.
Het is maar de vraag of dat in het bedrijf mogelijk is. Vaak zijn het ook de collega's die daar bezwaar tegen maken: die moeten namelijk werk overnemen als de gehandicapte uitvalt, of hulp bieden als iemand bepaalde dingen niet kan. Ik denk b.v. aan het geval van iemand die een tijd in mijn garage gewerkt heeft. Die was er als magazijnbeheerder aangesteld en zat in een rolstoel. Voor de administratie (bestellingen en beheer) was het geen enkel probleem, maar hij kon niets van de bovenste planken pakken. Dus moest elke keer een monteur het magazijn in en het onderdeel zelf ophalen, i.p.v. het gewoon te bestellen en bij de balie op te halen. Dat kon dus op den duur niet uit.
De indeling en de organisatie van het werk in je bedrijf pas je niet zo maar aan. In de horeca b.v. is het haast onmogelijk om arbeidsgehandicapten in te zetten. De hulp van collega's biedt ook zelden uitkomst: die vinden namelijk meestal dat hun eigen werk vóórgaat. Die hebben geen tijd om iets voor een blinde collega op te zoeken als dat een keer niet in braille beschikbaar is.
Verder kan het zijn dat een bedrijf of een instantie ook investeringen moet doen om een gehandicaptie het werken mogelijk te maken. Vaak zijn daarbij hulpmiddelen vereist,. Als de werknemer het ondanks deze voorzieningen niet volhoudt zijn deze investeringen voor niets gedaan.

Afhankelijk van de aard van het werk en de handicap kun je ook tot de conclusie komen dat bepaalde categorieën arbeidsgehandicapten in je bedrijf of je dienst helemaal niet inzetbaar zijn. Daar kan iedereen zelf wel de nodige voorbeelden bij bedenken. Hetzelfde geldt overigens ook voor buitenlanders die de taal niet beheersen.
Die 5% als quotum is waarschijnlijk ooit goed bedoeld geweest, maar in de praktijk niet reëel. Dat werkt gewoon niet in de meeste sectoren.
Ik had besloten om niet meer vaak op jou te reageren maar wat je hier zegt is me toch te gortig. Een arbeidsgehandicapte is lang niet altijd iemand met een fysieke handicap. Je hebt de verstandelijk gehandicapte die wel in een magazijn kan werken en alleen wat meer begeleiding nodig hebt. Je hebt de psychisch gehandicapte die ook aangewezen is op extra begeleiding en vaak aanpassingen van werkdruk en werktijd. En ja wij krijgen loonkostensubsidie betaald aan de werkgever en er wordt daarbij gekeken hoeveel meer kosten het meebrengt om ons naar ons beste kunnen te laten functioneren.
Ik zie de nieuwe wet in een ramp eindigen.
Natuurlijk heb je op punten wel gelijk. Iemand met een handicap kan niet alles doen. En je moet een werkgever niet dwingen want dat komt de arbeidsverhoudingen volgens mij niet ten goede. En het kost natuurlijk meer tijd en energie om een sw-er in dienst te nemen.
Respect voor je reactie, maar je begrijpt het volgens mij niet helemaal.
Met dit artikel doel ik op het 'beleid' van de overheid in deze.
Je kan nooit goed beleid maken als je vooraf niet (of onvoldoende) in overleg treed met de daarbij betrokken partijen. Want dat is er namelijk gebeurd (of niet gebeurd, zoals je wilt).
Er is te weinig gecommuniceerd over een 'inpassingsproces' van/voor gehandicapten.
Dat daardoor werkgevers en organisaties afhaken is een gevolg daarvan!
tegen Theun50
2
Ik heb het over het quotum van 5% dat in de praktijk niet blijkt te werken - en volgens mij ook nooit zal werken. Dat is al sinds de jaren negentig een politiek item, in de veel te optimistische veronderstelling dat je bedrijven en instanties kunt dwingen om bepaalde 'achterstandsgroepen' aan het werk te zetten.
Het percentage van 5% voor gehandicapten is afkomstig van de EU - die er wel vaker blijk van gegeven heeft dat ze te ver van de praktijk af staat. Ik vrees dan ook dat de besparingen die de overheid op uitkeringen wil realiseren eerder uit de boetes voor bedrijven dan uit het creëren van arbeidsplaatsen voor gehandicapten komt.
Zelfs in Duitsland, waar men staat te springen om personeel en waar de werkloosheid veel lager is halen ze niet eens 4%. In Nederland staan voor elke gehandicapte twee niet-gehandicapten klaar om een vacature te vervullen. Die voelen zich dan weer 'gediscrimineerd'.
http://www.intermediair.nl/vakgebieden/management/quotum-aantal-gehandicapten-onder-werknemers-onderhandelbaar

Ik vind persoonlijk elk 'quotum' - of het nu om vrouwen, allochtonen, gehandicapten of om welke andere groep dan ook gaat - uit den boze. Yrsa heeft gewoon gelijk wat dat betreft.

In tijden met een stijgende conjunctuur en een krappe arbeidsmarkt zullen bedrijven vanzelf mogelijkheden zoeken om iemand te vinden die ze kunnen inzetten en zullen ze ook bevolkingsgroepen 'aanboren' die niet direct voor de hand liggen, maar nu het bedrijfsleven zelf alle zeilen bij moet zetten om met de toenemende concurrentie mee te kunnen doen en er nog steeds bedrijven failliet gaan die dat niet kunnen, levert elk quotum een extra 'handicap' voor bedrijven op.
Bij de Amsterdamse politie hebben ze zo'n 10 jaar geleden pogingen gedaan om méér gehandicapten en allochtonen aan te nemen, en dat hebben ze geweten. Het kon gewoon niet. Daar zijn ze dus snel van teruggekomen.

Daarbij speelt het ook geen rol over welke handicap je het hebt - of dat nu een lichamelijke, een geestelijke of een psychische is. Iemand die niet stressbestendig is kun je in een baan waar stress op kan treden niet gebruiken: daar komen alleen maar ongelukken van. En de stress wordt overal alleen maar groter naarmate er meer en harder gewerkt moet worden om de doelen te halen.

De bittere waarheid is dat onze welvaartstaat onbetaalbaar geworden is en dat de overheid alle zeilen bij probeert te zetten om die nog enigszins overeind te houden. Het zijn de stuiptrekkingen van lege kassa's die wij hier zien. Ze hebben daarbij kennelijk niet door dat ze door de extra verplichtingen die ze aan het bedrijfsleven opleggen nog veel verder in het moeras verzeild raken. Als daar de winsten afnemen vertaalt zich dat namelijk weer in dalende belastingopbrengsten en leidt dat tot een negatieve spiraal.
Het is maar goed dat Klijnsma de moed heeft om het quotum van 5% ter discussie te stellen, want dat is een heilloze weg.

Maar ja, ik bekijk het dan ook weer vanuit het macro-standpunt, en dat roept weerstanden op bij degenen die het vanuit hun eigen micro-perspectief zien.