Kato en ik, een lekker stel

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 25 September 16:50

EmjE ziet met genoegen dat ik me prima voel en de boterhammen met een noodgang in mijn mond verdwijnen, samen met de verse jus d’ orange. Het smaakt als een waar koningsmaal. De dame van het menu komt binnen om te vragen wat ik vanavond nuttigen wil. Ik ken de mogelijkheden uit mijn hoofd van toen EmjE in het ziekenhuis lag en dat is nog niet zo lang geleden. Vandaar dat ik er geen moment over na hoef te denken en het aangeboden menu niet eens hoef te lezen. Die bamibal spookt namelijk ook nog steeds door mijn hoofd..

“Bami met Babi Pangang en pittige spercieboontjes.”

“En wat wilt u toe?” Ze noemt van alles op en ik voel me een hooggeëerde gast van een driesterren hotel. Het laatste lijkt me verfrissend heerlijk.

“Tropische vruchtensalade.” De inwendige mens hoeft hier niets te kort te komen, denk ik, terwijl ik nu pas goed merk hoe de rechterkant van mijn lijf zo dood is als een pier. In een berglandschap van lichtblauwe en turkooisen streepjes ligt de Mount Everest links er ontspannen bij, met in een diep dal aan de rechterkant een gloednieuw aangelegde aanrijdroute. Het resultaat van de operatie heb ik nog niet in mijn nakie bekeken en mijn psyche heeft geen enkele behoefte aan een diepgaand gesprek om nou eens tot in de puntjes uit de doeken te doen hoe vreselijk het allemaal is. Ik voel me geen steek veranderd, over mijn gehavende lijf waren we in wezen al uitgepraat toen de moordenaar werd ontdekt. Weg is weg....

“Vreemd, een bovenlijf dat voor de helft niets voelt, maar zeggen dat het vreselijk is zou een leugen zijn,” kaart ik de situatie aan en vraag aan EmjE hoe het er uit ziet.

“Och, ik heb enkel een grote witte pleister gezien.”

“Valt het van jou uit gezien erg op dat er iets ontbreekt?” Ze knikt, denkt echter dat het minder in het oog springt als ik loop.

“Zullen we even naar buiten gaan?” vraag ik en denk honderd procent normaal te zijn totdat EmjE een heel scala van blikken op me af schiet. Geschokt, verbijsterd en vernietigend verandert in spottend, tot haar gelaat enkel een verontruste aanblik biedt en ze naar adem hapt. “Wat zeg je?”

“Ja, je hebt het immers zelf ook gehoord bij de mamma-care. Ik moet meteen in de benen om ervoor te zorgen dat de organen niet stil komen te liggen.”
“Doe toch niet zo raar. Pffft. Je bent nog zo duizelig als een aap.”

“Ja, daarom juist, aan jouw arm,  gezellig samen durf ik het wel.”
“Niks ervan, je bent net een uurtje terug. Nee, hoor, die verantwoording neem ik niet op me.” Ik zucht, ze heeft vast wel gelijk al merk ik totaal niets aan mijn lijf… Wil ik echt teveel? Te snel? Ik zou graag eens bij Gonnie willen kijken die ergens in het gebouw aan de chemo zit, maar daar zal ik nu maar niet over beginnen. Ik speel wat met het bed, het hoofdeind omhoog, de voeten omlaag en ik zoek de beste manier om ontspannen te liggen. Met één van de oude Libelle’s blijkt dat ik me niet kan concentreren op het vrolijke lentenummer met de nieuwste modesnufjes voor graatmagere typetjes van een jaar of dertig. Ik verveel me nu al kapot en na tien minuten stel ik EmjE voor om naar huis te gaan, “want waarom zou je hier zitten terwijl je vast nog voldoende te doen hebt en ik denk dat ik wel even kan slapen.”

Ze staat op, vraagt of ik straks nog iets nodig heb en vertrekt op het moment dat Kato, mijn kamergenoot binnen wordt gereden. Een frisse meid, die me vanmorgen, terwijl ik van de zenuwen door het bed stuiterde, volkomen verbaasde door haar ijskoude rust.... Zij is fotografe in een dorpje dat bijna tegen Arnhem aan is gebouwd en woont daar heel plezierig boven haar eigen studio, vertelde vanmorgen. Ook dat ze twee prachtige kinderen heeft en lachend zei ze gescheiden te zijn, ”maar inmiddels zijn we ook alweer bij elkaar.”

“Je kinderen zullen ook wel geschrokken zijn?”vroegg ik en ze knikte. Ze kwam me meteen voor als een bijzonder mens en al snel werden we vertrouwd met elkaar. Zij is drie keer zo lang als ik onder het mes geweest. Kennelijk heeft men lang naar haar tumor moeten zoeken.

“Zo meid. Voor jou zit het er ook op. Hoe gaat het?”

“Och, bij mij was het klein, maar het zat diep en de rest zit er gelukkig nog aan.” Oeps, denk ik, een beetje oppassen dus met mijn uitlatingen over hoe blij ik ben dat de mijne er helemaal af is…

dbb598cd0ffa65ab59fdd13fc316d1fc_medium.

“Voel jij je óók zo door je eigen lijf bij de neus genomen? Ik had een fikse bos hout voor de deur en toen ik er achter kwam… nou, dat was echt wereldschokkend.“
“Nou en of, mijn wereld ging ook finaal overhoop toen ze het ontdekten bij de controle. Het was de eerste die ik kreeg, want ik ben nog niet zo lang geleden vijftig geworden. Die schok vond ik het moeilijkst van alles en ik heb maar kleine borsten, dan verwacht je niet dat… Maar nu ben ik wel opgelucht. Weg is weg.”

Het gemak waarmee we onze situatie bespreken is wonderbaarlijk en we hebben volgens mij beiden het gevoel nu een ouderwetse meiden slaappartijtje te kunnen vieren. Af en toe dommelen we wat of wisselen we weetjes uit, die ik uit de gerecyclede Libelle haal en zij uit de krant van vandaag. Ik wil vóór het avondeten beslist een klein stukje hebben geschreven voor de Plazilianen en Webtalers, om hen gerust te stellen en met de drain in de hand instaleer de laptop op de tafel, waag daarna meteen de kans om lekker zelfstandig naar het toilet te gaan. Geen probleem. Duizeligheid is nog maar minimaal en Katootje verbaast zich erover dat ik met die slang plus fles aan de hand rondloop als een kieviet. Een uur later ben ik de gang al drie keer op en neer gelopen. Geen enkele zuster verbiedt het me en dan kan ik het toch niet laten om vlak voor het eten de lift in te glippen om even buiten een luchtje te scheppen. 

“Sjonge, heb jij wel bami,” vraagt Kato even later verbaasd met iets van afgunst in haar stem en ik knik, ben van plan deze heerlijke maaltijd met verve soldaat te maken.

“Ik had al voor de operatie om nasi gevraagd. Daar had ik toch zo’n zin in, maar mij werd gezegd dat ik zo snel na de operatie niet te zwaar mocht tafelen. Is niet eerlijk, oh nee en nu zit ik met die flauwe hap spinazie met gehaktbal, opgescheept, sjonge…Nee het is niet eerlijk.” Het weerhoudt mij er niet van om mijn heerlijke Babi Pangang met smaak naar binnen te werken want van de boterhammen ben ik ook niet misselijk geworden… Dat er tussen Kato en mij een geweldig goede stemming heerst, we zelfs lol beleven, kan echter niet voorkomen dat de dienstdoende verpleegster, een pinnig ding met dito bril, kennelijk denkt dat ze ons beslist géén gelijke behandeling kan geven, maar dat is iets wat later pas echt op zal vallen….

Reacties (44) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Spannend gleufje, zijn we hier ondeugend ?
Indrukwekkend geschreven en je bent een geweldig dapper mens, sterkte en wat fijn dat we je op deze manier mogen volgen. X
Graag gedaan, het is uit het leven gegrepen, immers
Kanjer!
Tot er onverwachts iets raars gebeurt, maar daarover later meer...
x x x
Topper
Dank je wel... maar ik trek toch echt geen veren aan zoals Geer en Goor en zeker geen glitterpakje. Dan zie je de verschillen zo...
Kanjer!
Wacht maar af... of het zo blijft... wanneer zal de pijn komen, denk ik dan al...want het is natuurlijk wel een hele grote wond.
Kan me voorstellen dat je daar aan denkt, maar volgens een tante van mij - die dit 35 jaar geleden al meegemaakt heeft en nu 86 is - valt dat reuze mee! X
zo eindelijk ff een avondje tijd om wat bij te lezen ... en natuurlijk sta jij boven in de rij .. donders zeg ...je bent en blijft een top entertainer... terwijl ik je verhalen lees zie ik je op het podium schitteren... een lach verschijnt op mijn gezicht ... een twinkling schitterd in mijn ogen .. ik beleef het allemaal levendig mee ... en geniet van de manier waarop je dit allemaal weer wegzet .. je bent en blijft een bijzonder mens .. het is zo mooi te zien dat je in alle omstandigheden .. zo lekker jezelf blijft ... topper heel veel sterkte op je weg naar herstel xxx
Dank je wel. Ik kannut nie anders joh, dan mezelluf te blijve
gelukkig wel ... maar ik zou ze niet de kost willen geven die dat niet kunnen .. en zichzelf verliezen in dit soort situaties ... maar je hebt gelijk ergens had ik wel kunnen weten dat jij niet anders kan .. dan het podium betreden .. immers dat is en blijft jouw plekje <3