De geroepene deel 46, de tweesprong

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 21 September 08:28

images?q=tbn:ANd9GcRFVx-ubW8yCRxN47br17N

Het was de dag van de Stoa en Kratos liep langs de gouden hoorn en zag de vissers bootjes uitvaren. Hij genoot van Chalcedon, de geur van de zee, de zilte geur die alles doordringend was. De kustlijn van Propontis was grillig met scherpe rostpieken en alleen de ervaren vissers laveerden hun bootjes met ware doodsverachtig het diepere water, de kalmte tegemoet. Het was de dag van de Stoa. 

Hij had een onrustig gevoel gehad de hele lange dag al en zag er naar uit om met zijn vrienden, rustig te eten en drinken en gesprekken te voeren over wat er maar langs kwam.  Er was een tekst die zich opdrong aan hem en hij twijfelde aan zijn verstand bij tijd en wijle. Zijn geheugen was altijd vlijmscherp geweest en hij wist dat de tekst van importantie was, maar hij kon de woorden niet plaatsen.  Terwijl zijn leerlingen in de achtertuin zich met veel inspanning  over het calligraffeer werk bogen, drong de tekst zich zo maar op en het hield hem bezig.' Straks maar eens met Samuel de Leviet of Marius bespreken,' nam hij zich voor.

Het kon niet zo zijn dat een tekst zich opdrong  en bekend leek, zonder dat hij ook maar één zin kon herhalen, dat was verontrustend. Iets met een tweesprong en die verbonden werd ergens.  Liber de duobis ... nog iets. Het niet weten, stoorde hem, maar latijn was nooit zijn sterke kant geweest. Hij zocht troost in het feit dat de tekst zich in het latijn aan hem opdrong. Hij was niet gericht op de andere beschaving, Marius zou het weten als een dergelijke tekst bestond. 

Het was nog vroeg en hij hield even in en keek uit over de baai. 'Water,' mijmerde hij 'was het symbool van leven.'  Zonder water geen bestaan!  Zo stond Kratos te genieten van het uitzicht, toen de nevel, hem overviel. Niet een zichtbare nevel maar een nevel die hij meer voelde dan dat hij hem zag. Heel even huiverde zijn ziel en de haartjes op zijn arm stonden recht overeind, toen kwam een gevoel van rust over hem. Hij stond te kijken met nietsziende ogen en voelde hoe werelden hem vulden.

images?q=tbn:ANd9GcRFVx-ubW8yCRxN47br17N

Vreugde vervulde hem, een gedachte kwam bij hem binnengevaren, hij had een dochter. Eva! De mist trok op uit zijn denken en hij voelde zich heel even verward, dit was de tweesprong, hij was twee in één. Bijzonder genoeg diende het zich aan in latijn en niet in zijn moedertaal. 'In mediis semitis stans'.  'De keus', dacht hij, 'nee, dat kan beter', glimlachte hij voor zich uit alsof hij zichzelf van een afstand beschouwde en zichzelf als leraar terecht wees. Hij wist het nu, het ging over de keuze, de tweesprong.  Hier zou hij niet over kunnen praten en terwijl hij dat dacht trok zelfs die gedachte weg.  Kratos was weer Kratos en hij voelde zich fit en sterk, vol energie. Hij voelde zich als of kracht en kennis bij hem binnengevaren waren en hij glimlachte voor zich uit, 'goede reis parfait,' mompelde hij en toen kreeg hij de klap op zijn schouder die alle verbindingen verbrak.

'Kratos, goede vriend', hoorde hij' wat sta je hier te mijmeren, het is bijna tijd voor de Stoa', Gillianos omhelste hem en klopte hem op de rug. 'Ja, zei Kratos 'en daar heb ik echt zin in. kom laten even doorstappen.'

San Daniel 2014

lees ook deel 47 de geroepene, de poort

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijke mijmeringen in stilte bewust worden van een diepere betekenis.
heerlijk om de leesdag mee te beginnen :D
'Hij voelde hoe werelden hem vulde'... wat mooi als je zulke verbindingen mag ervaren.