Kleine kinderen kleine problemen, grote kinderen grote problemen.

Door Knokker gepubliceerd op Saturday 20 September 01:44

                                                 Moedergevoel....voor altijd...

 

                            

 

 

Vanaf het moment dat je zwanger blijkt te zijn, en na de geboorte van  je kindje als het in  je armen word gelegd word, ontstaat er een betoverend gevoel. Een moedergevoel wat sterker is dan elke moeder ooit had gedacht. Het is alleen zo jammer dat er geen gebruiksaanwijzing uitkomt na de geboorte.. Je moet je moedergevoel laten spreken.. En dat ging prima toen ze nog klein waren.. Vandaar kleine kinderen kleine problemen... Ik zeg het wel vaker...wat mis ik de tijd dat ze nog afhankelijk en klein waren.... Elke dag!

Mijn jongste is elf jaar, en zit in groep acht, en is een kind nog.. Over een jaar zal ook zij de vleugels spreiden... En ik hoop dat het met haar makkelijk word.. Dat is afwachten..

Mijn oudste is zo anders.. Ook een ander meisje natuurlijk. Mijn liefde voor haar is groot en oprecht. En dat zal nooit veranderen.. Maar nu is ze vreselijk boos op mij.. Ze is veertien jaar en ik wil haar zo graag vertrouwen, maar ze maakt fouten waarvoor ik haar moet behoeden... Maar hoe? Ze is (nog maar) 14 jaar.. Ongelofelijk knap, en veel vrienden...ik ken er twee of drie... sommige zijn jaar ouder, sommige drinken, sommige blowen, maar mijn dochter zegt dat ze alleen soms rookt... Als oude ex gabberin zie ik echt wel als iets niet in de haak is. En dan komt het moedergevoel ook kijken... Die is tot nu toe steeds goed geweest.. Ze heeft een keer gedronken, een stikkie gerookt (tegenwoordig een jonkel) samen met haar onafscheidelijke BFF.. Eerlijk verteld...en ze kreeg huisarrest.. 

Nou vond ik vandaag op haar kamer een leeg pakje sigaretten... en later in haar portomonnee een vloei en een tip voor een joint. En een aansteker.. Ik heb een drugstest in huis, die weigert ze te doen. Ze was zo ongelofelijk boos, met kleine pupillen en schreeuwende woorden werd ik ongelofelijk uitgekaferd. En meteen plaatste ze op facebook...I hate you so much...en dat doet pijn... Als ze echt niets gebruikt zou hebben dan had ze niets te vrezen.. maar geen schijn van kans hadden wij (pa en ma)... Ik was relaxt toen ik naar de gevonden spullen vroeg.. maar haar reactie was zo intens heftig, dat ik geen twijfels heb meer.. Mijn moedergevoel zegt dat ze een eigen leven leid, en ik haar steeds meer kwijt raak en ik weet niet aan wie maar wel waaraan... Ik ben bang...

Had niemand mij dit kunnen vertellen toen ik samen met mijn man de wereld mooier wou maken met die pracht kinderen die wij samen hebben.... Ik ben sterk, maar moeder zijn vind ik moeilijk...ik mis het genieten van haar... 

Waarom gaat het steeds mis... Ik heb zwaar gehypert vanavond, ik heb gehuild, en ben zo verdrietig door deze avond... Wat kan ik doen? Opsluiten? Verhuizen? of weggaan? Niet meer om kijken... Opgeven... 

Voor nu ga ik maar slapen..hoop ik. Morgen werken...en ik zie haar sávonds pas weer... Ik heb een regel die vanavond werd gebroken....

Ga nooit heen zonder te groeten......maar dat deden wij wel...

 

                                     

                                                   Liefs Knokker...                                                              

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
lastig he..

loslaten is en blijft het toverwoord, je maakt het in mijn ogen groter dan het is en het is een strijd die je niet kunt winnen, hoeveel zorgen je je ook maakt.
Dat moet je je goed realiseren.
Boos worden gaat niet helpen, huisarrest ook niet, telefoon afpakken enz werkt alleen averechts..

Vertrouw op haar, geef haar de kans foute keuzes te maken en ervan te leren, deed je zelf vroeger ook.

blijf haar veilige basis, en dan een stabiele, vertel haar dat je erop vertrouwt dat ook als ze verkeerde keuzes maakt, ze altijd bij je terecht kan.

ze kan nu echt jouw emoties niet aan.

vertel slechts wat je hebt gevonden en dat je je zorgen maakt dat ze verkeerde keuzes maakt, maar dat het haar keuzes zijn en dat je erop vertrouwt dat ze er ook op terug durft te komen.

hou het gesprek open, veroordeel niet, constateer slechts en help haar haar gedrag onder woorden te brengen, kom erop terug op een ontspannen moment, vertel over jezelf dat je vroeger ook wel eens foute keuzes hebt gemaakt..

lastig lastig lastig,,, ik weet het.. maar het wordt anders... geloof me..
ik heb ook wel eens gedacht dat er hier een alien rondliep..

vraag hulp voor jezelf om met pubers om te gaan..

succes
Ja, de puberteit is vallen en opstaan, soms moet je vertrouwen in je kind hebben dat dat wat je hun geleerd hebt ergens beklijft en alles goed komt, ik begrijp je zorgen.
Het valt niet mee om als moeder een kind zien te ontwikkelen buiten jouw veilige armen om , maar helaas is dat wel de gang van zaken en wat ze buiten jouw om doen is wat ze ook buiten jouw om willen houden , ik ken ook zo een periode en de tijd en groei van beiden kanten is een groot karwei, maar met vallen en opstaan ook van beide kanten en zijn het de jaren en de steun op de juiste momenten( daar komen ze zelf uiteindelijk toch vaak wel weer mee bij hun moeder) een stapje voor stapje weer terug komen bij elkaar, in de tijd van 13 tot en met 23 jaar is het bij mij en mijn dochter ook een wervelwind van angsten en afstoten geweest nu is ze 25 en praten wij zelfs over waarom het toen vaak zo mis ging en laten vele dingen los en zijn duidelijk blij er door heen gegroeid te zijn, sterkte lieve Knokker komt goed, heb vertrouwen in je zelf en durf los te laten en te vertrouwen in dat je dochter weet dat haar moeder er is voor haar als ze jouw nodig heeft!