Morsdood van binnen, mag ik dan bij jou?

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 16 September 11:50

Ik had me het slot van 'mijn rituelendag' toch anders voorgesteld dan bungelend aan het lange lijntje, als de taaie kleffe snottebel onder de hooghartige wipneus van een verdwaalde dreumes die niet weten wil waar de uitgang van de doolhof zit, denk ik onherroepelijk.

De oude GSM verhuist naar de salontafel en ik schenk in één beweging mijn glaasje vol uit de fles die nog van gisteren onder de tafel staat… Het doet niet eens echt zeer, zakelijk en correct naar de achterkant van het gelijk te worden gedrukt. Dat zit veilig achter mijn 'wonderknop', die ik wegens haar in het verleden ook vaak uit de vergetelheid moest plukken. Slecht timemanagement , hihi. Dat is voor iemand met haar snelle leefstijl, hooghartige inslag en zakelijk organisatietalent toch op zijn minst teleurstellend? Aandacht, die ze nu niet voldoende geven kan, pfff, alsof aandacht voor iemand anders in haar is meegebakken? Het klinkt echter wel plausibel voor wie haar vluchtroutes niet kent, die de praat-jezelf-altijd-goed-methode zelf niet gebruikt... Eigenlijk mag ik niet klagen, ben niet verrot gescholden, al kan ik allerlei tegenwerpingen maken, inconsistenties die ieder zinnig mens meteen op zullen vallen. 
“Het ziet er op het eerste oog best aardig uit, vind je niet EmjE? Zorgzaam ook, maar laat ik eerlijk wezen. Hoe lang geleden heb ik haar die eerste mail over mijn ziekte gestuurd? Toen kwam ze óók niet op het idee om gewoon effe de telefoon te pakken. Zou dat haar zelf allemaal echt niet opvallen?" EmjE schudt haar hoofd, zegt dat mijn kind te druk is om haar eigen wereldje rechtop te houden.
"Iedereen vraagt zich af waarom ze jou niet belt om tenminste de illusie te wekken dat HET normaal is."
"Dat ze me niet meer haat, dat ik ergens in haar zelfgebouwde cocon en uitgedacht universum nog besta. Al is het maar in een donker hoekje van dat verzonnen parallellogram, klevend aan de rand achter het gescheurde behang."

"Meid, het is niet anders."
"Nee, het is niet anders."

0ea8983ccc7e1ed8585ff577ae9768f2_medium.

Het zou me vroeger echt niet geboeid hebben, maar nu schaam me er niet eens meer voor dat ik me de makkelijk lol van Geer en Goor aan laat leunen. Ik schiet toch weer in de slappe lach. Dat programma is op dit moment een gratis lachtherapie voor zemelende melige mutsen zoals wij. 
We zijn niet de enige machteloze ouwe miepen want ook bij hen zit zo’n triestig schrijnend geval van oud en verwaarloosd. Een aantrekkelijke dame- ik zou er een moord voor doen om er op die leeftijd zo goed uit te zien- wacht ook al lang tevergeefs op haar dochter. Ge en Go spreken er luidkeels schande van, roepen door de ether dat die dochter niet zo raar mag doen en de strijdbijl moet begraven. Ik vraag me af of dat maar één piepklein greintje helpen zal of dat het haar juist nog meer tegen mams in het harnas jagen zal. Iets voor 'Familie diner'? Dat ligt in ons geval toch een honderdtal tikjes gecompliceerder. Sommige mensen hebben zulke verdomd korte lontjes… Als ik altijd zo snel gepikeerd zou zijn geweest had ik onderhand al drie keer door een hartkwaal geveld onder de groene zoden gelegen, maar ieder geval staat op zichzelf. Niemand weet er het fijne van. Over een soortgelijke ingewikkelde situatie als waar mijn dochter en ik ons uit moeten zien te redden, heb ik nog niet gehoord. Kan zo in een leerboek psychologie. Zou het bij deze nette dame ook een doolhof zijn geworden van in doofpotten gestopte, nooit uitgezochte zaken? Gevoed door roddel en achterklap, aannames die altijd wel in iemands schuldige straatje passen? Is er ooit onderzoek naar gedaan naar het aantal volwassen kinderen dat in Nederland rondloopt met een onverwerkt verleden, een uit de vroege jeugd meegesjouwd ontkend trauma? Er zijn voldoende zelfhulpboeken op de markt voor mensen die niet naar een psycholoog willen. Kilometers leesvoer over hoe je een gehandicapt zelfbeeld kunt genezen, maar zij die daar het meesten baat bij hebben, weigeren dat soort lectuur te lezen. Als ze het al doen, lezen ze over hun eigen makke heen. Hen mankeert niets. Het is de ander die schuldig is aan hun misère…immers.

Als ik morsdood ben van binnen, mag ik dan bij jou? 

Nooit geweten dat houden van je kind zoveel verschillende facetten hebben kan. Boos ben ik niet. Blij net zo min. Een oplossing zie ik zo één-twee-drie zeker niet als een hollende hinde om de hoek spingen. Alles is al geprobeerd en ik ben niet de aangewezen persoon om hier nog iets uit te kunnen richten.
“Vastgelopen moeder-dochter relatie. Dat geeft dit kankerende 'kader' wel een extra dimensie,” zeg ik spottend en pak na de onderbroekenlol van ons gillende homoduo de logeerspullen bij elkaar. Missy en ik vertrekken naar mijn eigen kasteeltje. Dat ik ook dáár nog steeds niet jank is niet vermeldenswaardig. Me erop voorbereiden dat ze snel belt doe ik niet. Die deadline van morgenvroeg om tien uur ben ik door Geer en Goor subiet vergeten…of is dat een bijverschijnsel van Alzheimer-light? Niets om me op te verheugen of over op te winden, denk ik gelaten en val op de bank om nog een opgenomen detective te kijken. Mag ik dan bij jou… 
 
Maandag 15 september
Ergens in huis loeit een zeer vasthoudende sirene, tatu tata…steeds harder, waardoor ik langzaam wakker wurm. Mag ik dan bij jou… Natuurlijk, mijn Nokia ligt nog in de woonkamer en speelt voor wekker, ik sta om half negen fris en fleurig naast mijn bed. Goed geslapen. Normaal ben ik eerder present, maar waarom zou ik doen of ik naar het werk moet? Langzaam op gang komen, dan breekt het lijntje niet, doch ineens heb ik toch meer dan genoeg te doen. De foto’s van gisteren uit de camera plukken en bekijken. Zie ze daar nou keurig staan, die volle bolle jongens, lekker gezellig naast elkaar als een Siamese tweeling. Niet voor in het openbaar.

Mijn dagboek bijwerken en kilo’s letters rechtzetten. Wat ik gisteren bij EmjE op de USBstick heb gezet moet worden gecorrigeerd. Altijd vind ik bij herlezen betere zinsconstructies, strakker passende woorden voordat ik het op internet kan gooien. In mijn pyjama lees ik eerst wat artikelen van vrienden. Schrijven en lezen gaat in één moeite door met het ontbijtje weg happen en de tijd vliegt ongemerkt door mijn tikkende vingers. Het is al ver dóór tien uur voor ik er erg in heb en Missy komt tegen mijn knie aan duwen. Piephiepmauwauw, jij hebt je brokken allang op, maar waar blijft mijn eten nou? 
“Ach natuurlijke lieveke, sorry sorry, wat een dom vrouwtje weer.”
De eet- en speelbal tegen het gulzig schrokken is bij EmjE blijven liggen en die aflevering over mishandelende moeders moet als de wiedeweerga op de site. Snel haar etensbakje vullen om verder te kunnen werken.

Ineens is het veel later dan ik denk en de hond heeft hoge nood. Hup in de kleren, op naar het bos en tussen de bomen blijkt dat ik vergeten ben mijn mobieltje bij me te steken. Onwillekeurig haal ik er mijn schouders over op. Alles loopt op zijn end, er zingen nog maar weinig vogeltjes. De laatste dagen geniet ik minder van de natuur dan een maand geleden. Ik inhaleer diep, leg mezelf op te genieten, maar ongemerkt schieten mijn gedachten toch alle kanten op. Als ik terug ben kunnen er al reacties binnen zijn… Het is best raar dat ik op internet een dag achter de feiten aan loop …want nou ja… iedereen leeft zo fantastisch mee dus we houden er de moed in. Men is net zo blij als ik met mijn EmjE, die net als voorheen, niets van mijn tocht door kankerland meeleest. Zij maakt het in levende lijve mee, da's spannend genoeg…Indien ik stoïcijns blijf aanpoten is vast vanmiddag deel twee met de rituelen af. Wat kook ik morgen voor Anneke en Jan, die Missy op komen halen? Jan is een goede eter. Soep is er al. De koek voor bij de koffie ook. Ik moet niet vergeten voer voor de hond te kopen. Zal ik vers pesto-pastadeeg met knoflook maken voor morgen. Kan vannacht in het verwarmingshok nog drogen.
 
Bij thuiskomst blijkt er al veel gereageerd op het flashback moederdeel. Zou men na het lezen ervan, door het werk bij die psycholoog, voelen hoe erg het was dat mijn kind zich na haar vierde niet meer wilde laten troosten, me niet in haar buurt kon velen, laat staan dat ik haar knuffelen mocht? Zelfs voor het slapen gaan mocht ik geen boekje meer voorlezen, want zij was al groot. Ach gossie net vijf…en dan je moeder niet meer nodig willen hebben want dat mens deugt nergens voor. Wat een onmetelijke onnodige eenzaamheid...voor iedereen en Voor mijn kleine meid niet van 'mag ik dan bij jou' en mams ook in de kou. 

Reacties (49) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wie gaat dit blog bewerken tot een boek en uitgeven?

ondanks alle verdrietigheden is het zooo prachtig geschreven en zal het zoveel herkenning bij mensen geven..

een bestseller!
Oempfff, wat een compliment...Dank je wel.
Je schrijven is intrigerend dat blijf ik zo sterk vinden van je de spot en humor ondanks alles, wens je veel sterkte
Zonder humor kom ik er niet en Max Tailleur zei het al: "Ik lach om niet te hoeven huilen"
Slik even. Dochters en moeders....ik herken jou verhaal. Veel kracht en sterkte toegewenst.
Dank je wel, herkenning, dan zijn we als ervaringsdeskundigen toch minder alleen hiermee...
Zo kun je het wel stellen. Het blijft pijn en toch is het zo. We moeten er mee leren dealen:-)
Je schrijft dit met verdriet en teleurstelling in je hart, een zeer begrijpelijk reactie omdat je toch stiekem hoopte dat je dochter zou bellen. Voel je dus ook niet schuldig dat je je gevoelens op papier hebt gezet, er zit een verhaallijn in je blog en deze hoofdstuk hoort er gewoon tussen. Je beleeft het, je voelt het en je uit het. Je laat je kwetsbaarheid zien en dat is heel moedig van je Dora, accepteer dat dit stukje emotie ook bij jou hoort, je bent een mens van vlees en bloed met menselijke emoties en je gooit je menselijke emoties nu van je af. Je dochter moet ook beseffen dat jij ook kwetsbaar bent, zeker nu. Ik wens je veel wijsheid en kracht toe!
Ik voel me niet schuldig, wel compleet machteloos en inderdaad, wat er met mij en mijn dochter gebeurt hoort hier ook in. Het staat haaks op hoe mijn moeder en ik het op hebben weten te lossen, terwijl die vrouw echt heel weinig kon met emoties...
Ook bij haar werkte humor later wel bevrijdend en we hebben een groot aantal goede, gezellig en zeker ook waardevolle jaren samen gehad voordat zij stierf...
Heel veel sterkte. Ik hoop dat het goed komt tussen jou en je dochter en dat je compleet mag genezen.
Dank je wel...alle seinen van Onze Lieve Heer staan op groen
Graag gedaan! Dat klinkt heel goed. Ik neem aan dat Hij tot je gesproken heeft dat je gaat genezen? Dat hoop ik met al mijn hopen voor je.
Ik geloof, ook al sprak Hij niet rechtstreeks met mij, maar ik doe er alles aan wat ik denk dat Hij van me wil
Wat vind ik deze aflevering van je blog jammer.

Ik begrijp je pijn en verdriet, maar met bovenstaande woorden loop je het risico dat je iemand afschrikt, die dwars tegen haar gevoel in probeert weer voorzichtig contact met je op te bouwen...

Ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Je dochter heeft al heel wat jaren een sterk negatief beeld van jou opgebouwd. Dat beeld poets je niet weg door jouw eigen negatieve beeld van haar hier te beschrijven en haar te verwijten dat ze ondanks een eerdere toezegging nog niet heeft gebeld. Ik denk dat ze zwaar worstelt om je te bellen en dat ze niet goed weet wat ze moet zeggen. En de woorden van dit blog zullen haar drempel om contact met je op te nemen, naar mijn gevoel alleen maar vergroten.

Wees gerust boos op mij omdat ik hier een reactie geef waarmee je vast niet blij bent. Je kunt beter heel boos worden op mij dan op je dochter, want ik ben slechts virtueel en je dochter is van (jouw eigen) vlees en bloed.
Heb net Missy uitgezwaaid...en Anneke en Jan uiteraard ook.
Ben nu dus in staat jouw reactie goed tot me door te laten dringen..
Natuurlijk ben ik niet boos op je, dat zou wat moois zijn zeg...want je spreekt je bezorgdheid uit over wat ik aan emoties verwoord...

Je weet dat ik jouw eerlijke en oprechte reacties altijd erg waardeer. Nu ook.
Je weet ook dat dit al jahaaaaren speelt en wat al mijn voorzichtigheid van al die voorgaande pogingen heeft opgeleverd. Misschien heb je gelijk, wordt de drempel als maar hoger, (ik weet niet eens of ze dit blog wel leest) en ik wil eerlijk kunnen zijn tegen jullie. Uiteraard gebruik ik kleurrijke taal, vergelijkingen en sprekende metaforen, want dat zit me in het bloed.
Zeker met de zware tijd die nog komt moet ik me vrijuit kunnen uiten tegen de mensen met mij meeleven.
Mijn gevoelens over het simpel alweer, alweer de zoveelste keer uitblijven van een telefoontje (dat was immers beloofd) zijn inderdaad heftig. Ik merk van mijn eigen vlees en bloed helaas heel erg weinig, maar je hebt gelijk, het is toch meer dan niets...

Ik heb haar, zoals waar je me terecht op attendeerde, gemaild wat er van de week gepland staat. Tot op heden heeft dat geen smsje, mail of telefoontje opgeleverd. Ze stond niet zomaar als verrassing voor de deur. Een kaartje via de post heb ik nog niet gezien en een bloemetje is ook niet bezorgd....Misschien zijn er nog meer middelen om de ander te laten weten dat je aan hem/haar denkt, maar die kan ik niet meer bedenken...
Toch lijkt het me gezond als je je negatieve gevoelens veilig kunt richten op een echte vrijwilliger! Op mij dus... :-)

Natuurlijk is het aan de ene kant heilzaam voor jou dat je je hier vrijuit spreekt over je gevoelens, maar er kan een prijskaartje aan hangen...

Enfin, als je dochter dit blog heeft gelezen (en als ik je dochter was, had ik je blog gelezen om op een 'veilige' manier te kijken of mijn eerdere beeld nog steeds klopt met wat je nu schrijft), weet ze nu van de hoed en de rand en is haar drempel om contact met jou op te nemen dus mogelijk nog wat hoger geworden...

Dus wat dat betreft, heeft het waarschijnlijk nu weinig of geen zin meer alsnog je woorden wat voorzichtiger te kiezen. Met andere woorden, ik zie nu geen bezwaren meer voor jou om je, tegen je eigen gevoel in, je terughoudend op te stellen. Je gevoelens spuien, kan soms sterk opluchten en je een gevoel van bevrijding geven.
Vergeven is een groot goed, bevrijdend en helend. Als dat, om welke reden dan ook, wordt geweigerd of genegeerd, loopt zelfs dat positieve harmonieuze fenomeen stuk in de ketting van het leven. Dat is lastig te verteren, maar wel te accepteren.
Ik ben een mens.
Het verleden is niet weg te knippen, vormt een deel van het heden en als je in de verte het eind van je bestaan ziet, lijkt 'niet kunnen' van de ander soms erg op 'onwil'. Dat maakt het toch hopelozer.
Ik begrijp wel dat je er zo over denkt, maar ik ben bang dat je door er op deze manier over te schrijven, de zogenaamde 'onwil' van iemand die worstelt met haar beeld van jou, juist oproept...

Maar dat heb ik al te vaak gezegd en dus zwijg ik er verder over. Vooral ook omdat je al je negatieve gevoelens in de richting van je dochter op deze openbare site al volop tot uiting hebt gebracht.

Enfin, gedane zaken nemen geen keer en ik hoop vurig dat je dochter toch binnenkort contact met je opneemt en dat jullie allebei blij zijn met het herstelde contact.
In mijn vakantie heb ik je blogs gelezen, maar er niet op gereageerd, ik wilde even echt vrij zijn. Het heeft me ontroerd dat je zo over je situatie kunt schrijven, ik zou het niet kunnen. Triest verhaal met je dochter trouwens en toch blijf je hopen: als er gebeld wordt denk je dat zij het is.....
Sterkte de komende dagen, we leven met je mee!
Ja, en toen belde er iemand anders, stond ik meteen alweer met het hart in de keel te hopen.. Iedereen is zo aardig, dan scheelt een heel stuk...dank je wel