Zondag, een echte rituelendag

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 15 September 13:29

Vrijdagmiddag

“Emje, als ik bang ben, onzeker en me alleen voel, mag ik dan bij jou?”

“Dat weet je toch wel…gekkerd, natuurlijk, vrouw”
“Ik wil zondag graag onder jouw douche. Vind het onderhand heel moeilijk om die borsten te moeten wassen. Het is zo confronterend want als ik nog meer ontdek…en als ik dan bij jou... ja ze zeggen wel dat pulken en prikken erin geen effect heeft, dat het er niet erger van wordt, maar… “

“Kan ik me voorstellen. Natuurlijk kom je hier douchen, totebel…”

19688ea0427fec587f768d62ee9a7066_medium.

God wat vind ik het liedje van Claudia toch ontzettend toepasselijk, machtig indringend en ontroerend, schiet het voor de zoveelste keer door me heen. Het is gelukkig eindelijk een echte hit geworden.

“Ik wil je trouwens nog iets vragen. Je moet wel eerlijk antwoord geven, hoor.” Ze kijkt me even spottend aan, alsof ze zich ooit iets aan laat leunen waar ze later spijt van krijgt.

“Kun jij dan óók de wintervacht onder mijn armen scheren? Ik heb er nog over naar de mamma-care gemaild en Hannah van Dwerg antwoordde dat ik mijn oksels wel mocht scheren, maar dan graag een paar dagen van te voren omdat er wel eens wondjes bij ontstaan. Zelf laat ik vast en zeker hele plukken staan, zie het gewoon niet goed en hoewel het inmiddels lang zo veel niet meer is, ik wil er straks graag netjes bij liggen.” Ze knikt, geen probleem. Wij hebben elkaar vaker met lichamelijke akkefietjes bijgestaan. Het heeft iets intiems dat je maar met een enkeling deelt. Zo schoor ik mijn vaders neus en oren, knipte ik zijn wenkbrauwen toen hij aan zijn laatste stukje leven bezig was. Mijn moeder dacht er niet aan en ondanks dat ik haar dat kwalijk nam, had het zonder woorden toch iets heel liefs om dat voor paps te kunnen doen.

“Rituelen helpen mij bij moeilijke of ingewikkelde situaties. Voor mij is het een middel om iets vorm te geven dat geen woorden heeft en ik ben altijd al een mens geweest van mijlpalen. Misschien vind je het wel heel gek, maar ik wil eigenlijk dat je me fotografeert nu ik nog compleet ben, de borsten er alle twee nog zijn. Niet dat ik die foto’s in mijn blog zal zetten, maar gewoon voor mezelf…Dan is het zondag een echte  rituelendag. Mijn kind dat op heeft gebeld en de gedachte dat de veertiende om nog meer intieme zaken speciaal is.” Ook die foto’s zijn geen probleem ondanks dat EmjE niets heeft met rituelen.

Zaterdagavond… niets nieuws onder de zon…maar ik word er wel een beetje sarcastisch van. “Een weekend heeft natuurlijk ongeveer drie dagen…dan bel je natuurlijk niet meteen op vrijdag. Dat is zonde van je dag, want dan ben je er maar vanaf, heb je de rest van je weekend vrij om je eigen dingen te doen. Als je de spannende dingen voor je uit schuift is tenminste je hele weekend met de zenuwen besmet.”

“Ach Syl, ze kan zich niet inleven. Heeft niet in de gaten hoe jij je voelt.”

Terwijl ik de volgende morgen de hond uitlaat- mobieltje in de achterzak, want stel- zet EmjE het zondagse ontbijtje klaar. De rest van de dag staat in het kader van de zelf gekozen rituelen en ik kijk vaak naar het oeroude zwijgzame mobieltje. Is mijn kind alweer kwaad? In haar schulp gekropen? Heeft ze mijn blog gelezen?

Na Boeken ( van Brands) met twee interessante mannen, komt de laptop op tafel en begin ik bevlogen te tikken, geheel geïnspireerd door die ene zin die een mooie aanvulling voor mijn blog kan zijn, past precies op deze plaats in het drie generatie moeder-dochter verhaal. EmjE glimlacht vanaf de bank tevreden, herkent me weer van toen ik als een bezetene werkte aan Moord op Naastenliefde. De uren vliegen voorbij en ik denk een hele tijd niet meer aan het telefoongevalletje op de salontafel. EmjE schilt een Cox Oranje want dan krijg ik tenminste iets van fruit binnen. Ze gaat onder de douche en ik stel het lekker uit. Tijd voor thee. Mijn artikel vlot al aardig en voor het eten laat ik Missy uit, neem van huis mijn badjas en schoon ondergoed mee. Zwart kant, want nu kan ik me nog wulps voordoen, haha, al weet ik niet voor wie, hihi.

Om vijf uur, want bij daglicht zien we meer, staan we in EmjE’s douche en haar scheerschuim voelt satijntjes zacht. Ze bekijkt de blauwe plek onder mijn arm die ik over heb gehouden van de puncties. Missy snapt er niets van wat de vrouwtjes doen, steekt haar snuit nieuwsgierig tussen onze benen door. Binnen enkele minuten is het gepiept. Ik kan heerlijk geschoren gaan kokkerellen. Na de spinazie, heerlijk in de blote kont ( lees: zonder sausje, lekker puur)  en varkensfiletlapjes is het dagelijkse uur van de waarheid weer aangebroken. Met plankenkoorts stap ik onder het theater dat de laatste weken 'douche' heet. Het valt mee. Geen enge nieuwe blauwe plekken of onverwachte bobbels. Het lucht toch heel erg op en na de foto shoot- het hoeven geen mooie plaatjes te worden- stap ik tevreden in mijn schone kleren. We verheugen ons al op 'Heel Holland Bakt'. Ik was er zo van overtuigd dat ze in DIT KADER- God ik kan het woord onderhand niet meer horen- moedig en een beetje volwassen zou zijn.

“Realiseer jij je wel dat ze misschien wéér niet belt?” doorkruist EmjE messcherp mijn mijmeringen. Ik schrik toch van dat ”zoals gebruikelijk,” wat ze er stiekem achteraan fluistert. Ze heeft gelijk. Ik hoop tegen beter weten in.

“Kon ik toch maar eens in dat hoofd kijken, haar geruststellen dat ik haar niet verslinden zal… Hoevaak hebben we dit al meegemaakt, jij en ik? Leer ik het dan nooit, EmjE? Hoop is af en toe echt een gemeen martelwerktuig…” Nog een half uur te gaan voordat de taarten weer, al dan niet ingezakt, over het scherm vliegen.

“Ik sms haar gewoon. Dan weet ik het maar meteen, kan ik straks ongestoord van Marine Bijl genieten.” EmjE lijkt toch verrast. Alsof ik mezelf nogmaals wil pijnigen met wat ik onderhand toch behoor te weten. Wat moet dat moet, denk ik en druk op de te kleine toetsen. Inmiddels kan ik het redelijk snel, dat s.m.essen.

“Bel je nog?” Daar kan ik me toch geen buil aan vallen? 

Een uur later is Fleur is als bakster uit het programma gevlogen met mislukte Tompoucen en een ingestorte Polonaise. Haar merengue was niet gaar en smaakte nergens naar… Eindelijk zoemt de oude Nokia en met kloppend hart lees ik aan EmjE voor :

Ik ben bang dat het nu niet lukt, heb morgen om tien uur een deadline voor het inleveren van een paper voor mijn masters opleiding en daar ben ik nu nog mee bezig. Als ik je nu zou bellen heb ik onvoldoende aandacht voor je verhaal. Ik neem later deze week contact met je op.”

“Wens haar succes,” is al wat mijn hartsvriendin en haar tweede moeder kortaf poneert en  ik vind dat een prima reactie… Daar kan ik niets mee verpesten.

“Later in de week... lig ik onder het mes en ik verwacht niet dat mijn mobieltje de OK mee in mag, maar goed, beter dit dan alweer op mijn flikker krijgen omdat ik eerlijk ben, toch?”

Reacties (53) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met een inhaalslag lees ik enkele verhalen van je door..ik weet niet altijd wat te zeggen..daarom soms een hartje zonder tekst..ik leef en voel met je mee, je schrijft bewonderenswaardig over al je emoties als teleurstelling, hoop, en je doorzettingsvermogen lijkt onverwoestbaar. Ik hoop zo dat je dochter en jij dichter bij elkaar zullen komen. Hou je haaks!
Inmiddels is er uiteraard veel duidelijk. Maar haaks houd ik me zeker. Dank je wel
Ik lees verder…elke keer tussen de bedrijven door zoek ik je even op :)
Lieverd..., doe je goed met die rituelen, doe maar, laat je niet verlammen door enkel af te wachten en met je hoofd tegen de muur te vliegen. Wachten is verdomd moeilijk, en al die emoties en het besef dat in het geheel geen enkel aandeel hebt in dit alles, dit is echt iets dat je overkomt. Ik ga voor de tijd die zeker ook gaat komen, dat we zeggen...., weet je nog met Weltevree?, dat is toch maar mooi goed gekomen allemaal. Voor minder doen we het niet, punt uit! xxx
Voor minder gaan we niet, basta, klaar af, gaan met die banaan...
ps.. zoek een leuke afleiding voor als je uit moet rusten straks na de operatie..

zelf ben ik , geheel zonder kennis van zaken trouwens, aan het haken geslagen...

mijn eigen 'troostdeken' noem ik het maar...

het leidt enorm af van al je gevoelens en gedachten, er komt zowaar iets uit tevoorschijn ( niet alle lapjes zijn vierkant, maar goed...) en je hebt een herinnering aan je eigen proces voor jezelf straks..

ik haak zonder enig patroon of kleurenschema, alle kleuren kris kras door elkaar, en weet nu nog precies bij welk kleurtje ik werd verrast met een opvlieger ( echt, dat is zooo raar van de een op andere dag, na de operatie), en bij welk kleurtje ik de moed verloor en bij welk vierkantje ik mezelf weer bij elkaar raapte..

heel therapeutisch..

Ha, wat leuk dat je dit suggereert, want ik ben aan een veel kleurige baret begonnen, om net als de reeds aanwezige zwarte over mijn baseballcaps te trekken. Nog voordat ik iets over die kanker wist. Die ga ik straks lekker afmaken...
super.. t werkt echt helend voor de ziel
heel dapper van je dat je haar ge sms t heb, ik ben onderhand wel heel nieuwsgierig naar haar kant van het verhaal, dat ze op deze manier contact met je onderhoudt.. alhoewel.. contact..

die rituelen zijn goud waard, hou ze in ere..

ik denk aan je

liefs
Ik heb al zolang geen 'normaal'contact gehad... het zou me erg verbazen als het nu ineens op rolletjes zou verlopen, maar goed... wat in het vat zit, verzuurt net zo min als ik, voorlopig...
Wens je sterkte en hoe je beschrijft dat hoop soms zo een martelwerktuig gemeen is, je kracht, je eerlijkheid en jouw pure emoties en samen door knokken samen met Emje het raakt mij diep, je laat jou menselijkheid zo puur naar voren komen...wil je ervoor bedanken het straalt in al het lijden zoveel meer dan alleen dat uit..innerlijke kracht door de tranen heen
Wat een fijn commentaar, dank je wel
pfff... moeizaam hè Sterkte
Ja, nogal, maar dat is het natuurlijk al jaren. Komt niet als een slag bij heldere hemel