Naam: .... Haas

Door Ptries gepubliceerd op Friday 12 September 14:45

48f3f88fcece7de5cc2807fdcb9eaff6_medium.

 Ik zit in een dromerige, filosofische bui.

In mijn gedachten zie ik een niet te groot huisje op de buiten, in Frankrijk, Spanje, Italië, …. in ieder geval waar het warm is.

Ik woon en werk daar, ik heb geen tekort, vrienden lopen langs, we groeten, eten, drinken, lachen samen. Buiten mijn kat die natuurlijk meegegaan is, ben ik omringt door vele andere lieve dieren, ik heb kippetjes, wat honden, paarden in de wei, een koe, die Bella heet, …..

En in mijn tuin staan alle soorten fruitbomen, struiken, bloemen voor bijen, en lekker veel groenten. Ik lig bij regelmaat in mijn eigen gemaakte hangmat, hoor de vogeltjes zingen… je kan wel zeggen dat ik het aardig voor elkaar heb. Is het te warm, neem ik een duik in de zee, …

Ik kan leven van wat mijn handen maken, ik ruil voor eten of andere dingen, ik deel verder alles, kook voor buurt en vriend, … bij mij komen is leuk. Mensen komen graag bij mij, kunnen slapen, relaxen want ik ben relaxt, ik ben een prima maatje, een toffe vriendin; praten met mij is makkelijk, ik ben nooit eenzaam, ik mag zijn wie ik ben. Ik heb respect en krijg respect, mijn leven is een symfonie, …..  

Op 13 januari 2003, ben ik in Amsterdam City geland. In eerste instantie om zaken af te handelen, mijn nu ex man moest nog dingen regelen met zijn toenmalige vrouw.

Nu achteraf besef ik dat mijn ex, niets afgehandeld heeft met zijn eerste vrouw, hij heeft haar net zo doodgezwegen als hij nu met mij doet. Ik ben degene geweest destijds die hem gedwongen heeft zijn zaken af te handelen met haar en nog is ze moeten vluchten, ook zij had niemand en niets over van wat er ooit gezamenlijk was, ook zij werd als gestoord neergezet.

En nu, anno, 2014, ben ik ook beroofd van alles wat er ooit was; er is niets over van dat alles, geen vriend van vroeger, geen vriend gezamenlijk; niemand die mij nog wenst te ontmoeten; of ik hen nooit meer wil benaderen, vragen ze per mail.

Wat heb ik misdaan? En waarom gingen ze eerder wel met me om? Ik ben niet zo veranderd, zeg nog steeds wat ik van iets vind, ik ben niet dat meelopertje, ook nooit geweest; daar hielden ze toch juist van?

En waarom mag ik niet zeggen wat ik voel, ik lieg toch niet en ik ben toch niet afhankelijk van hen?

En waarom kunnen wij niet eens ruziemaken, dat konden we eerder wel, toch?

Ik vraag me af; is dat laatste waar is. Konden wij ruzie maken? Hebben wij ooit zo ruzie gemaakt en het weer bijgelegd? Of hebben we het laten bekoelen en verder geen verhaal? 

Vriendschappen, ouder dan 25 jaren zijn verdwenen; ik heb het niet eens in de gaten gehad, ik dacht altijd, ze komen ook wel naar mij, nadat ze bij hem waren geweest, ….. ze kwamen niet. Ze komen nog steeds niet. Wens ik een fijne verjaardag per sms, dan wordt er niet gereageerd.

Waarom niet? Ze gaan wel naar hem, geven hem aandacht, zetten hem op een voetstuk, geven hem centen, cadeautjes; hij die steeds wat wil van ze;, ….. hem kiezen ze allemaal. Waarom? 

Gingen zij überhaupt uit compassie met me om? Hadden ze anders het gevoel dat ik in zeven sloten tegelijk zou lopen, zo zonder hun bevoegdheid? Of was het omdat ik al zo een moeilijke jeugd had gehad, voelden ze zich verplicht om me lief te hebben, omdat mijn moeder mij eigenlijk liever niet wilde? Of omdat ik eerder en vaker bedrogen was, al zoveel te verduren had gehad in mijn relatief nog jonge leven?

Nee, echt serieus, waarom gingen mijn vrienden van de afgelopen 25 jaren, echt met me om? Was dat oprecht uit vriendschap, we hebben samen wat afgelachen, gegeten, gedronken, feest was het, ….. ik ben een fantastische gastvrouw, plenty was vaak niet genoeg, als je begrijpt wat ik bedoel.

En waarom willen ze me nu niet langer kennen? Wat is er veranderd?

Ik dacht dat vrienden, mensen waren met wie je vrijuit kon praten, mag zeggen wat je wil, en kan zijn wie je bent zonder veroordeeld te worden.  

In mijn beleving waren we vrienden, belden ze me midden in de nacht en was het nodig, dat was ik er. Ze mochten gevoelens uiten, ook al was ik het niet altijd met hen eens, mijn vriendschap was oprecht, ik hield van ze.

Ik hou nog steeds van ze; ook al zie ik ze nooit meer, het houden van wat er ooit was, blijft, zover ken ik mezelf. Ik voel geen rancune, ik mis vrienden. Ik mis het niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn, het praten, filosoferen, zoals vrienden dat doen, ik mis het en ik weet niet waarom ik dat hoef te missen.

Voorlopig blijft mijn naam, Haas hierin; is er wat gebeurd dan, … daar weet ik niets van. Ik voel me een Haasje, dat alleen gesprongen is. de overkant is bereikt. en spring ik in gedachten en dromen van links naar rechts; op een dag spring in mijn dromen, een groenere weide, met vrienden zij aan zij.

Het maakt me nu al kinderlijk blij.

X

©P’tries

 

 

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Herkenbaar...mensen geloven diegene die het hardst schreeuwt denk ik.Degene die wijselijk zwijgt komt pas later aan bod...X
Tof compliment van je Yneke, was ik het al niet, sterker, .... dan geven je woorden me wel de kracht!
Dikke knuffel en bedankt X
Je bent sterker dan wat hij jou heeft doen laten meemaken jou kinderlijke blijheid is een groot goed, jij hebt die grote groene weide en die vrienden want dat ben JIJ! XXXX
Domme mensen die niets snappen heb je overal en jij bent het haasje dat beter verdiend xxxx
En grappig, én lief, en dan ook nog leuk om te zien, Thanks Snoepie, doet deugt je feedback! X