Ik ben werkelijk een hopeloos geval.

Door Theun50 gepubliceerd op Thursday 11 September 19:57

Te beginnen met een tip voor iedere beginnende schrijver en schrijfster: ‘als je schrijfambities maar ver genoeg reiken, kom je al een heel eind’. Maar ben ik er met noeste arbeid en de nodige volharding ook in geslaagd wekelijks een paar leesbare schrijfsels te produceren? Hoort bij het duizendste artikel dan ook een mooie fotosessie? Daar zit ik wel aan te denken, doen of niet doen.
Een stel pakkende foto’s laten maken bij mij thuis, hoe zou dat uitpakken?

Ik kijk op de kamerklok en constateer dat ik nog ruim een uur heb voordat de fotografe komt.
Moet ik toch iets anders aantrekken? Als ik goed en wel boven voor de kledingkast sta, hoor ik de deurbel. Zuchtend loop ik naar beneden en open de voordeur.
Daar staat ze dan, de fotografe.
“Er waren geen files, dus kon ik lekker vlot doorrijden”, zegt ze met een brede glimlach.
Nou, daar sta ik dan, nagenoeg make-up loos in mijn gescheurde spijkerbroek en een zwart gaatjes t-shirt dat ik vanochtend zonder te kijken uit de kast heb gerukt.
Ik raak helemaal in paniek.

Met haar inmiddels vastgeroeste glimlach stapt ze naar binnen en stelt voor om de eerste fotoshoot op de oprit te doen. “De óprit?”, papegaai ik haar na.
Noemt ze een tegelpad van 5 stoeptegels breed en 25 tegels lang nou ……een ‘oprit’? Denkt ze nou echt dat ik ga poseren in het volle zicht van de nieuwsgierige postbode, de buurvrouw van de overkant, die opa die zijn hond uitlaat en iedere toevallige dorpspassant? “Kunnen we dat niet beter in de achtertuin te doen, die is veel mooier”, zeg ik met een piepstemmetje. Maar ze heeft mij inmiddels al naar buiten getrokken en wankel ik ongerust achter haar aan de voortuin in.
Met grote ogen kijk naar het tafereel wat zich daar voor mijn ogen ontvouwt.
Haar assistent heeft in een paar luttele minuten een onwaarschijnlijke openluchtstudio geïnstalleerd.

Ik zie een bos aan statieven, daglichtlampen met reflector-paraplu’s, kleurenflitsers en een immens grote witte wand die de hele voorgevel afdekt. Binnen is de woonkamer in diffuus licht gehuld.
“Maar wij gaan eerst binnen een paar foto’s maken”, zegt ze. Inwendig hoop ik vurig dat het dadelijk enorm gaat plenzen. Ze gaat druk in de weer met schermen, lampen, flitsers, filters, lenzen, terwijl ze moeilijk kijkt naar mijn bank in de woonkamer.
Of het schilderij boven de bank weg kan? Ja hoor, maar dan kun je altijd nog zien waar hij gehangen heeft! Mag die bank misschien iets verder van de muur?
Ja hoor, en ik schrik me kapot van de zooi restanten verloren versnaperingen op de grond. Op de verkleurde plek waar het schilderij hing, heeft ze een enorm kunstbloemwerk opgehangen als achtergrond. En dan moet ik er toch echt aan geloven.

Plotseling komt ze met een lichtmeter vlak bij mijn gezicht, draait aan wat knopjes, zet een gigantische lens op haar fototoestel en komt ze, naar mijn smaak, véél te dicht bij mijn rimpelface. Ik merk dat mijn rimpelface in de blokkeerstand gaat.
Een of andere fotoface heeft als een vraatzuchtig buitenaards wezen mijn eigen gezicht overgenomen. Ik voel mij als een “konijn gevangen in een paar koplampen”.

Om mij wat meer aan te sporen zegt de fotografe: “Je mag best wat meer neutraal glimlachen, hoor!” Da’s makkelijk zeggen, mijn hersens begrijpen de boodschap wel maar de opdracht bereikt mijn gezichtsspieren niet. Wat ik produceer is meer een grimas à la Jack Nicholson.
“Beste Theun, ik wil een echte glimlach, eentje compleet met ogen”, hoor ik haar roepen. Verdomd ja, dat zou ik zelf ook wel graag willen, maar hoe krijg ik de samenwerking tussen mijn lachspieren en lachogen in hemelsnaam synchroon?

Inmiddels is het hard gaan regenen, ja, gelukkig! Voor het eerst prijs ik de weergoden want het oprit-circus wordt afgeblazen. “Zou je nog dat zwarte t-shirt uit kunnen trekken?”, vraagt de vrouwelijke flitspaal ineens. Wat, mijn t-shirtje uittrekken?
Ikke, in mijn blote Bassie? Nou ben ik de beroerdste ook niet, dus ruil ik ter plekke mijn zwarte t-shirt om voor mijn vlotte, fel witte, borstkas. En nu?
Of ik mijn buikje wat lager kan houden? Jawel, maar hoe dan? Mijn gezicht moet wat schuiner, naar links, de rug wat rechter en iets meer naar voren leunen!
Als eindelijk mijn houding eindelijk de pose heeft die zij wenst, zegt ze:
”denk eens aan iets leuks want je ogen sprankelen niet! Kun je niet wat donkere oogschaduw opdoen?” WAT?? Oogschaduw opdoen? Die is gek! Dat doet Theun dus mooi niet. Straks wil ze ook nog dat ik mijn borsthaar ga epileren of een strakke bikinilijn ga scheren.

Na een paar honderd verblindende klikken zegt de fotografe dat ze alles wel heeft en dat er zeker wel een leuke foto tussen zal zitten. Één foto maar? Heb ik daarvoor anderhalf uur braaf alle onmogelijke aanwijzingen opgevolgd en mij in de kreukels gevouwen? Ze zegt het nog net niet hardop, maar volgens mij vindt ze mij een hopeloos ‘foto-geval’.

Theun50.

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik zie de foto of foto's binnenkort wel verschijnen.
; )
Ja, ja.
Hahaha...jaja ik vraag de foto`s wel op hoe was haar naam ook alweer ;-) Die willen wij natuurlijk zien!! maar die gaat deze Theun zelf nooit niet plaatsen natuurlijk...
Ach, wie weet.
Ik wil ze ook zien!!
Wie?
tegen Theun50
1
de foto's slimmerik
Hihihihi. O, die.
En nu die foto's nog. Die plaats je toch wel?:-) :-)
Tuuuurrrrlijk (niet).
Die Teun toch.
Het bovenstaande resultaat is boven verwachting;-)
Eh, eh, Foutje. Bedank.
Oohhh benieuwd
Dat geloof ik graag.