De grote ontdekking van Gildor Inglorious

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 11 September 15:05

Als Gildor zich ergens thuis voelde, dan was dat hier wel, in de donkere bossen van Indonesië. Hij was dan ook volkomen in zijn element die dag in juli, hoewel de hitte hem zowat neersloeg en de lucht vochtig warm was. Samen met zijn metgezel liep hij over een breed overschaduwd pad, op zoek naar een uitdaging, want daar hield hij wel van. Hij hield zijn oren en ogen open, maar alle geluiden klonken hem wat vreemd in de oren en hij moest ook in de gaten houden waar hij liep. Even liet hij zijn ogen naar rechts dwalen, waar hij tot zijn verrassing een smal paadje zag opdoemen, bijna overgroeid door allerlei soorten groen. ‘Psst,’ fluisterde hij naar zijn metgezel – hij kreeg zomaar de neiging om te fluisteren -, ‘kijk daar! Mijn gevoel zegt me dat we dat pad moeten volgen. En deze keer volg ik mijn gevoel.’ Hij zette enkele stappen op het paadje en keek achterom. Zijn metgezel aarzelde, maar volgde. Gildor liep voorop, terwijl de lucht om hem heen leek te zinderen van spanning. Plotseling versperde een grote steen hem de weg. Zou hij er overheen of er langsheen gaan? Het kostte hem niet veel moeite om op de steen te komen, zijn conditie was tenslotte altijd in orde geweest. Op dat moment sloeg hij zijn ogen op. Wat hij toen zag, benam hem de adem. ‘Ongelooflijk!’ riep hij uit, maar er kwam geen reactie. Met moeite rukte hij zijn ogen los van het schouwspel voor hem.  Op de plaats waar zijn metgezel gestaan had, waren nu enkel nog voetafdrukken te onderscheiden.

7053bbad83f0a09bc24ec3feea417720_medium.

Joke was verdwenen, spoorloos, zomaar in het niets. Snel en behendig gleed hij van de rots af richting voetsporen. Op moment dat hij het touwtje raakte opende het valluik onder Gildor zich en gleed ook hij in de duisternis van de ondergrond. Even waande hij zich Alice in wonderland toen hij enkele voorwerpen zag voorbijglijden. Snel knipte hij de zaklamp aan die hij mee ritste van een richeltje. Wonder boven wonder werkte ze nog ook.  Hoelang de tocht naar beneden duurde, geen idee, maar naar zijn gevoel duurde het uren. Op het moment dat hij dacht licht te zien viel hij in een grote hoop stinkende rottende bladeren. “Hey idiot”, klonk het, “ken je niet een beetje uitkijken ? Benna me harses doorboord”. Yep, Joke was overduidelijk blij hem weer te zien. Na even te zijn bekomen van de wilde rit sleurden ze elkaar overeind en bekeken ze de omgeving.  “Pffff” zei Gildor: ”Lijkt me dat we hier nog wel even gaan vastzitten. Hier komen we de eerste dagen niet weg. Laat ons op zoek gaan naar een plekje waar we veilig kunnen overnachten. Laat ons in deze boom kruipen voor het volledig donker is”. “Forget it Gillie, vergeten dat ik hoogtevrees heb ? Hier is een mooi gaatje in deze rots, kunnen we ons wel inwringen, we maken een vuurtje en hopelijk komen er deze nacht niet teveel muizen binnen. Ik haat muizen” antwoorde Joke.

Als de nacht gevallen is, het vuur gedoofd liggen beiden al snel uitgeteld van de zware en vermoeiende dag te ronken  in de kleine grot, geen van hen hoort de schuifelende en snuivende geluiden rondom de grot. Ineens klinkt er een oorverdovend BROOEEHAAAAAA door de grot. Gildor knalt van het schrikken zowaar met zijn kop tegen het rots plafond. “Damn, what the florianders is dat” gilt Joke. Dan horen beiden de snuivende geluiden, verstijft van de angst kruipen ze dieper in de grot. Even zien ze in het licht van de maan een gespleten tong het gat verkennen, zoekend naar voedsel, voedsel dat zo’n halve meter van de tong verwijderd is.  Joke moedig als ze is neemt een zwaar stuk rots, tilt het met alle kracht boven haar hoofd en mept de rots keihard op de tong van het monster. Een ijzingwekkende kreet vult de grot, de tong verdwijnt en ze horen iets weg schuifelen terug richting bossen. Na de huiveringwekkende nacht verlaten ze in de vroege ochtend de kleine grot om een uitweg uit de diepe kloof te zoeken. Er is geen weg terug, er moet een uitweg gevonden worden anders zullen ze zonder twijfel vroeg of laat de maaltijd van een of ander monster worden dat diep in de bossen van de kloof verscholen zit. Na een halve dag ronddwalen ziet Joke in de verte een wand die er redelijk te beklimmen uitziet. “Kom  op Gildor” schreeuwt ze uit, “daar moeten we zijn, dat is het laagste punt van deze kloof en volgens mij kunnen we er daar uitklimmen”.

30d1f9368acefb8840f5505d39042d7d_medium.

En dan staat hij daar, tussen de bomen. Met een grijns op zijn snuit, de gespleten tong vooruitsturend richting voedsel. Door zijn passie voor natuur herkend Gildor meteen het dier dat voor hem, in een gigantisch nest, ligt te slapen. Een komodovaraan, maar dan wel eentje van ruim 30 meter lang. Dan herinnert Gildor zich de legende van de vissers over de nooit ontdekte Varanus komodoensis giganticus. De nooit bewezen voorouder van deze bekende komodovaraan. Van dit creatuur zijn enkel wat omschrijvingen, niets of niemand heeft ooit enig bewijs van deze dieren gevonden. Dit prehistorische monster moet de voorvader zijn van het indrukwekkende roofdier . Als ze dit konden overleven hadden ze de ontdekking van de eeuw op hun naam. Snel neemt Gildor zijn digitale camera om de bewijzen van dit prehistorische monster te vereeuwigen. En dan snel wegwezen voor dit monster hen als smakelijk tussendoortje oppeuzelt. In stilte maar toch razendsnel glijden ze door de bomen en bossen op weg naar de steile wand, de enige uitweg uit deze diepe kloof. En een half uurtje later als ze eindelijk kunnen beginnen aan  de klim naar de vrijheid horen beiden een sissend geluid razendsnel achter zich naderen.  “Klimmen Gildor, klimmen” roept Joke verschrikt uit. Snel vliegen ze de wand op. Maar de Varanus komodoensis giganticus is snel, razendsnel. Zijn gespleten tong slist vliegensvlug in de ruimte, zijn staart zwiept hard tegen de rotsen. Net als Joke haar hand verpakt, breekt de rotspunt af en stort ze tientallen meter naar beneden, recht in de opengesperde muit van het vraatzuchtige roofdier. Als verdoofd klimt Gildor verder tot de top van de kloof en start aan de looptocht tot hij uitgeput neerstuikt.

8224717bb03c84f5897d7e3c992e239a_medium.

 “Asing” hoort hij zacht. Gildor opent langzaam zijn ogen. “U heb lang geslapen sir, meer dan een week” zegt een vrouw zacht.

“Waar ben ik ? vraagt Gildor, “wat is er gebeurt ?”

“Geen idee Sir, vissers hebben je gevonden enkele kilometer buiten het dorp. U bent op Rinca in Indonesia” antwoord de vrouw zacht. “U was gewond, waarschijnlijk bent je verrast geweest door een aanval van eenkomodovaraan”. Dan flitsen er flarden van zijn droom door zijn hoofd. Joke, de gigantische varaan, de tocht door de kloof. Snel grijpt hij naar zijn fototoestel en bekijkt de foto’s.

Schitterende landschappen van Indonesië, dieren in alle pracht maar geen Varanus komodoensis giganticus. Was alles dan een droom geweest ? Vragend kijkt hij in de donkere ogen van de vrouw.

Ze knipoogt en antwoorde: “Anda selamat Pak, Anda selamat” (you survived sir, you survived)

 

© Gymbo 2014
Pictures: Google.com

 

 

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lekker spannend! De lezer blijft zelfs met de vraag achter of het nu werkelijk een droom was of niet :-).
Adu! Terlalu deze! Dacht ik eindelijk van al die avonturen verlost te zijn, zit ik er weer middenin.
En dan zie ik eens een mooi beest, doet die verrekte camera het niet.
**vraagt zich af wie toch die Joke is**

:-D
Waar google translate allemaal goed voor is. Nu beginnen aan Neerpenner zijn avontuur :) En Joke ? Tja, ken ik ook niet, het is jouw droom he, of waarheid :)
Stel je nu voor dat het GEEN droom was geweest... alles kan, toch?

Hmmmm... stof tot nadenken!
Alles kan, wie weet
Gelukkig is het goed afgelopen. Of was het toch echt ...

Enkel Gildor kan het weten
tegen Gymbo
1
Uiteraard, de schrijver heeft er niets mee te maken. :)
Helemaal niets :)
Geniettuhhhh
Genoten, en ik ben benieuwd naar de rest van je verhalen.
Komen er nog aan. Ben volop aan het brainstormen over wat Neerpenner gaat beleven in het vatikaan :)
Geweldig verhaal en wat een beest.
Ik loop een paar weken achter, maar ik ga ze allemaal nog schrijven :)
Owwww heerlijk -)