Een verdoofd leven in verval (2)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 04 September 14:23

Deel 2 van een vervolgverhaal richting een nog onbekend einde. Deel 1 niet gelezen? Dat staat hier.

 

Tweede deel

 

Yihla moja, yihla moja
The man is dead, the man is dead

(Peter Gabriel - Biko)

 

De zon duwt de kille schaduwen weg en laat mijn schuur baden in warm nazomerlicht. Een eenzame vlinder zit pal in de zon met opgeklapte vleugels. Ik bekijk het beestje. Mijn sigaret hou ik zo ver mogelijk van hem vandaan. Het diertje lijkt besluiteloos, verdoofd. Langzaam aan het ontwaken laat het zich passief en zinloos activeren. Over een week of twee zit hij op een dwarsbalk, ergens op een zolder. Onbeweeglijk, tot de lenteschoonmaak, wanneer het leeg, verdord en uitgedroogd gaat vallen en opgezogen wordt tussen de andere rotzooi in een stofzuigerzak. Een van zijn pootjes ontbreekt. Een hoek van een vleugel is in rafels. Een hard leven gehad. Het idee dat het hier ook kan zitten, helemaal gepland en zelf gekozen, omdat het weet dat het die zonnewarmte nodig heeft, ik wil er niet bij stilstaan. Het past niet bij mijn gevoel deze ochtend.

Het voegcement laat los, op een aantal plaatsen. Er groeit mos in, het brokkelt steeds meer af. In de winter vullen de gaten zich met water, het bevriest en verkruimelt de rest nog meer. Ik heb deze week vrij genomen. De sirenes van het luchtalarm loeien hun maandelijkse klaagzang. Heel even zie ik een visioen van vluchtende mensen en bommen die alle muren hier tot puin uiteen laten vallen. Veel efficiënter. Ik weet niet waarom een beeld van een opengereten lichaam waar de darmen uit kronkelen in mijn geest blijft hangen.

Lisa staat achter me. Ik kijk naar mijn blote voeten en voel het al aankomen, haar opmerking dat ik straks allemaal zand het huis in sleep. Het komt niet. Ze slaat van achteren haar armen om mijn borst. Ik heb er geen zin in, maar toch als in een reflex, streel ik haar linkerhand.
"Henk, over morgen. Ik hoef echt niet mee, wat mij betreft." Ik draai me om en schud even snel met mijn hoofd.
"Kijk, ik ken Gert natuurlijk ook van die paar keer, maar ik weet precies hoe dat morgen gaat. Jij gaat je te veel bezighouden met de gedachte of ik me wel op mijn gemak voel. Het zijn toch mensen uit jouw verleden. Voel je niet verplicht en ga gewoon in je eentje. Ik hoor de verhalen wel. Oh, als je maar wel de groeten aan Karin doet." 
"Heb jij morgen de auto niet nodig dan?" 
"Joh, wees dan écht slim en ga met de trein. Beter nog, regel een hotelletje. Je weet toch niet wat er na de crematie allemaal kan gebeuren? Laat je niet vastleggen. Wij vermaken ons echt wel hier, met zijn tweetjes." 
Onwillekeurig voel ik dat er een glimlach op mijn gezicht komt. Ze knipoogt. 
"Ik heb altijd gelijk, dat weet je toch?" Ze draait zich om en loopt neuriënd naar binnen. Ik staar haar na. Ik vraag me af waarom ze die vreselijke joggingbroek draagt en waarom ik daar nooit iets van gezegd heb.

1915363a59fb2082b04c1bafddced4ea_medium.

Het idee van een hotelletje roept een herinnering op. We zitten kleumend in de sneeuw te wachten op de eerste trein die uit Groningen vertrekt. Geen cent te makken. Ineengedoken in onze winterjassen, zitten we tegen een pilaar. Freddy Heineken houdt ons warm.
"Kutje snavel! Wat heb ik het pokkekoud!" 
"Gert, jongen toch, wat is dat nou weer voor een uitdrukking? En hoe ziet zulks er uit?" 
"Och...". Hij haalt zijn schouders op, kijkt me belerend aan en zeg: "Nu we het er toch over hebben, jij en Karin, waarom niet?" 
Ik grinnik wat schaapachtig. "Nee man, dat werkt gewoon niet. Da's helemaal niks. Bovendien heeft ze een nieuwe luvver." Ik spreek het met opzet fout uit. We hebben er allebei zo'n hekel aan. Nu nog steeds trouwens. Fout accent als je beter zou moeten weten, zoals die Matthijs van Nieuwkerk met zijn "kuvveren". De "Ah"-klank is gewoon onderdeel van ons mooie Nederlands, dus die prutser kan het uitspreken. Maar popiejopie willen doen en de indruk willen wekken dat je ook gewoon een gezellige arbeidersjongen bent, die verleiding is vast te groot. Of gewoon mediastrategie, net als zijn veel te krappe jasjes. Maakt een jonge indruk.
"Kon je toch zien?", zeg ik, alsof ik iets aan een kind uitleg.
"Ja, waaraan dan?"
"Die kin van haar. Helemaal rood en geschaafd." Gert schatert het uit en slaat op mijn dij.
"Moet je toch eens even met haar gaan babbelen, Henk! Van jou neemt ze het vast aan. Ze mag best wat extra eisen stellen aan de neukertjes van haar. Geen gevoos zonder je behoorlijk te scheren. Laat ze een voorbeeld aan jou nemen, jij bent altijd zo verrekte lief voor de meiskes!" Ik zeg niks en hij gaat verder. Hij gooit me een nieuw Heinekenblikje toe.
"Henkie, Henkie, jongen toch. Als jij een voetballert zou zijn, zou je voor open doel nog kijken of je hem niet aan een medespeler kan overdragen. Maak eens iets af!"
"Doe ik toch ook? Alleen niet bij Karin."  
"OK, niet bij Karin. Karin is zusjesmateriaal." Ik knik en drink hem toe, als blijk van bijval. Hij staat op en maakt een groots theatraal gebaar.
" Oh Henk, oh Henk, je bent zo ontzettend aardig en zo begrijpend, je zou een BROER van me kunnen zijn! Dat is écht met afstand het ergste wat een vrouw kan zeggen." Ik proest een slok bier uit, dat van mijn jas de sneeuw in druppelt. Ik val hem bij.
"Ik zeg het maar zo, want ik wil je absoluut niet kwetsen. Ik hoop dat je de hint snapt en goed in je oren knoopt dat wij nooit, maar dan ook nóóit samen tussen de klamme lappen eindigen." Hij applaudiseert voor me en maakt een diepe buiging.
"Ik moet pissen als een aap". Hij kijkt om zich heen en zoekt een goede plek. Ik suggereer de vuilnisbak. De gleuf is groot genoeg. Zelfs met zijn dronken harses kan hij dan niet missen. Tijdens het klateren blèrt hij een of ander communistisch strijdlied.
"Alle bommen weg uit Overvecht", roep ik strijdlustig.
"Beter een Russin in je bed dan een SS-20 in je tuin", roept hij als hij klaar is.
"Of in je broek." Ik moet lachen om mijn eigen platvloerse grapje.
"Laten we het daar maar niet over hebben. Ik zit hier nog uren opgescheept met een of andere lelijke vent en vergeet het maar, ik ga echt niet met jou bekken." 
"Mee eens", roep ik. "Liever duizend uur met Karin dan één minuut met jou!" 
"Zie je wel?", zegt hij zo theatraal mogelijk.

 

Het vervolg? Dat vind je hier.

Reacties (49) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het verhaal krijgt in dit deel een vastere vorm.

Die gehavende vlinder vind ik een fantastisch beeld. Zegt ook veel over Henk.
Je beschrijvingen zijn om te smullen, al zijn ze wat rauw.

Dat stukje over de luchtalarmsirene, ik weet nog niet goed wat daarover te zeggen. Het staat een beetje verloren in dit deel, maar wellicht gaat dat later een betekenis krijgen.

Jouw dialogen vind ik samen met de beschrijvingen het sterkste deel. Waar het soms misloopt zijn de ik-gedachten. Want ik heb soms moeite te volgen. Waar slaan bijvoorbeeld die gedachten over de joggingbroek en Matthijs van Nieuwkerk op? Ze lijken me niet relevant.

Je maakt mij nieuwsgierig naar meer. Ik wil meer over Gert weten...
Ik heb de eerste stukken puur intuïtief geschreven. Compleet anders dan normaal. Ik weet dat ik nog een hoop te poetsen en polijsten heb. Toen ik dit schreef zat die vlinder ook echt op mijn muur.

Ik krijg, als de verhaallijnen een stuk verder zijn, ook hulp van een psychotherapeute met trauma's als specialiteit. Want het moet wel geloofwaardig zijn hoe de personen denken en doen.

Van Nieuwkerk is inderdaad minder relevant. Die joggingbroek beslist niet. ;-)
Ha, denk jij net als ik de structuur van een verhaal eerst uit voor je aan de computer zet? Dan begrijp ik dat het nogal wat anders voor jou is.
Nou, het is toegestaan om het leven in fictie te verwerken, ook al is het een vlinder.

Trauma's? Intrigerend, net als je opmerking over die joggingbroek...
De trauma's worden langzamerhand duidelijk. Mijn probleem is dat de hoofdpersoon ze niet onder ogen wil komen, dus moet ik de aanwijzingen doseren. Lastig voor lezers om te volgen, vrees ik wel eens.

Structuur van een verhaal? Ontstaat vaak tijdens het schrijven, maar soms ook niet. Dialogen doe ik vaak hardop, voor de spiegel. :-)
Ah, hoofdpersonages... Het zou zo simpeler zijn als ze zoals de schrijver dachten. ;)
Maar inderdaad, het kan zo lastig worden voor de lezer. Laat ik het zo zeggen, je mag mysterie opwekken, maar je moet dan wel de belofte inlossen.

Ik denk altijd eerst zo duidelijk als ik kan de structuur uit (soms moet ik dus bepaalde stukken verbinden met een stuk dat ik al schrijvende ontdek), om dan vaak tijdens het schrijven te ontdekken dat het verhaal een ander plan heeft met de structuur dan ik. :)

Dat is een mooie tip. Ik zal dat onthouden en het pas doen als er niemand in de buurt is.
Het leest heel vlot en het boeit me
kijken of deel 3 er al is
Dankjewel! Deel 3 en 4 heb ik al online staan. Deel 5 moet ik nog verzinnen. :-)
Niet jouw taalgebruik, wel jouw stijl. Hmm, zag ik een deel 3?
Niet mijn taalgebruik? Niet meer nee. Vroeger best wel, I'm afraid. ;-)
Zus Karin heeft vast geen joggingbroek aan...jakkes...ik heb nu al een hekel aan d'r.
Wahaaaaa.
Karin is juist een schatje! Een combinatie van een stuk of drie vrouwen die ik nog van vroeger kende. Plus een vierde, puur fantasie.
In deel 3 stel ik haar voor. ;-)
Neeeeeee,ik ben tegen.Echt.Weet ik nu al.Lisa loopt in jogging,Karin is vast way too sexy to resist,ik ken haar ook hoor.:-)
Ik lig in een stuip. Als ik daarvan bij kom ga ik maar eens beginnen met schrijven... :P
Stuip en schrijf ze dan maar he?
:-)
Ja, hupsakee... van de vlinder via die vreselijke joggingsbroek meteen rechtdoor naar mannen onder elkaar. Ik mag dat wel. Geeft de lezer iets te doen, puzzelen en het roept zeker emoties op.
Ik laat me nu simpelweg meevoeren op de stroom. Maar ik weet dat het echte werk daarna gaat beginnen. Eerst maar eens een basis leggen.
Ik ga het mezelf niet makkelijk maken en mijn lezers dus ook niet. :P
Volgens mij is dat de juiste aanpak. Laten stromen en later stroomlijnen. Schrappen en sommige dingen nog scherper maken. In een goede saus vindt men vaak zuur, zoet en zout, met een klein bittertje en dat maakt het dan zo heerlijk.
En een krokantje voor het juiste mondgevoel. Shyte, ik kijk te vaak naar die Kraanenborg en Jaspers, val ik even door de mand! :-)
Door die eerste zinnen moest ik opeens aan dat liedje Verdronken Vlinder van Boudewijn de Groot denken.
Ik ben heel benieuwd waar dit verhaal heen gaat.
Leuke namen gebruik je trouwens. We hadden eens een hond met de naar Lisa, zonder joggingbroek natuurlijk al had ze wel een regenponcho en een dekje tegen de kou. Ze was een windhond type.
Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Inderdaad een goeie...
Ik heb juist gekozen voor "veilige" namen, zodat niemand van mijn kennissen zich aangesproken hoeft te voelen.
Dat snap ik. Dat probeer ik ook altijd maar ja het is ook wel eensd gebeurd, dat een van ons een karakter verzint en nlater een van de dieren dezelfde naam krijgt.;-)
Deel 1 heb ik nog niet gelezen, maar ben intussen al benieuwd naar deel 3.
Dat van Gert die plast in de vuilnisbak is zeker autobiografisch? Alleen viel bij jou natuurlijk het klepje heel hard naar beneden... Ach zieltje...

Oké, ik hou op.

Miesje! Bad girl! I can say with the ultmost certainty I never have and I probably never will.

De opmerkingen over de "broer", ja, die zijn autobiografisch. ;-)
Ja, ja... Hmmmm... Plazilla is NIET overtuigt, maar we zullen je met veel tegenzin geloven. Jammer hoor, was wel grappig geweest.

Haha!
Troost je, er komen vast hele maffe stukjes met autobiografische fragmenten. Die zijn wel ietsje netter. Ik ben nooit echt stout geweest. :P