Rondje Amsterdam.

Door Leny gepubliceerd op Wednesday 03 September 11:18

Leuk, de eerste kerstdag gezellig vanaf ons vakantieadres naar mijn nicht in Amsterdam samen de kerst vieren met mijn zieke zusje en nog een vrijgezelle nicht en neef. Dus mijn altijd op zeker spelende vrouw had thuis al 2 routeplanners uitgeprint met de kortste en makkelijkste weg naar het adres in Amsterdam waar wij zijn moesten vanaf ons vakantieadres.

Zekerheid voor alles. Liep bijna op een scheiding uit. Die inmiddels al bewaarheid gaat worden, maar dat even ter zijde. Ik zou rijden en vrouwlief zou mij bijtijds de routes aanroepen: “Links die en die afslag” of “Nou moeten we Amersfoort aanhouden en dan bij.” Alles ging redelijk tot zeer goed, wij zagen de eerste borden al met het magisch woord Amsterdam dus wat was er nou makkelijker dan kerst te vieren, temeer daar wij om 10 uur vertrokken waren.

Vrouwlief brulde met de radio top 2000 mee en ik, ik lette op de borden zover als het kon in de mist. Wat een pokkeweer zeg. Hoor ik ineens naast me:
”Ik zie geen borden meer."
“Nee, Clau die zie ik al heel lang niet meer, wel iets van Bovenkamp of zoiets, maar Amsterdam is zeker verzonken in de grachten” mopperde ik.

04da717026605472461b05cf41f717eeQU1TVEVS

‘Nee Leen, we zitten verkeerd, ik heb een afslag gemist” mompelde een verslagen vrouw naast mij. Zij wist dat ik uit mijn dakkapelletje zou gaan, temeer daar zij altijd de weg goed aangaf en nu juist bij de belangrijkste afslag even niet opgelet hebbende door die elk jaar weer terugkerende top 2000, waar zij niets van wilde missen. Wel een belangrijke afslag, want als we die hadden gehad was het vijf minuten van het huis van mijn nicht.

c9bc734c0663a142b7bec265098f8dbfQU1TVEVS

‘Kun je niet even keren” vroeg vrouwlief hoopvol doch tegelijk dom kijkend om zich heen omdat dit nogal het een en ander aan blik en dodelijke schade met zich mee zou brengen als ik zou doen wat zij voorstelde.
“Ja, ik ga effe keren hierom, midden op de weg. Kijk dat zit daar met twee printjes en kan niet lezen”, onredelijkheid van mijn kant ten top. Maar ik was al gespannen door het slechte weer en het idee dat ik heel Amsterdam door moest kruisen om nog enigszins op tijd bij het diner aan te komen zag ik zwaar in.
“Zal ik even bellen dat we er aan komen” probeerde Claudy de boel nog te redden.

Ik reed maar gewoon rechtdoor totdat ik een ANWB bord zag, en riep naar mijn liefste: ”Wat wil je dan zeggen, dat we nog op de snelweg bij Verweggistan zitten of zo?” Het weer werd steeds slechter en mijn bui was de kerstgedachte al ver vooruit. Ik zat al in het nieuwe jaar met mijn gedachten. Geboren en getogen in Amsterdam, een klutafslag missen en je zit gelijk waar je net niet wil zitten. Dat is het huidige Amsterdam, dus ik heb echt geen heimwee meer.

7fcc48d22804dbbe9b66b607d51389d4Z3JvZW5l

Mijn mobiel ging af en ik hoorde vrouwlief tegen mijn zus zeggen: “Ja dat komt omdat ik de verkeerde afslag opgenoemd had, ik geloof dat we nu richting Volendam gaan!” Het harde gelach van zusje Wilma klonk als een donderslag in mijn oren door dat blikken lulijzer.
‘Ja, ga jij ook nog effe lachen muts vraag liever hoe we bij jullie komen, ik weet nou helemaal niet meer waar we zitten!”
‘In de auto!´ schreeuwde zusje Wilma door het lulijzer.

Vrouwlief vond het maar wijzer om op te hangen en wij zouden wel de weg vragen wanneer we een taxichauffeur tegen zouden komen. Maar inderdaad als je er eentje nodig hebt, net als de politie, dan zie je ze niet.

Ineens zie ik iets bekends voor mij. Prompt stond ik boven op mijn rem en gelukkig zat vrouwlief in de beugels anders konden wij die beroemde autoglasservice bellen voor een nieuwe voorruit.
“Ik zie het al, we zitten aan de andere kan, kijk ze staan allemaal voor het raam naar ons te zwaaien!”

Even werd het rood voor mijn ogen, had ik meer dan een half uur in de rondte gereden op dezelfde weg die leidde naar het woonhuis van nichtlief. Ik kon op dat moment vrouwlief wel kelen, gelukkig niet gedaan anders was ik nu weduwe geweest.
Uiteindelijk kon ik de auto voor de deur parkeren na eerst nog enige rondjes gereden te hebben doordat we aan de verkeerde kant van de weg stonden. Maar ach, een kniesoor die daar op lette. Ik stierf ondertussen van de honger, had al een hele zak met pepermunt opgegeten dus maagpijn zou ik zeker niet krijgen.

Het was een fijne en gezellige en ontzettend leuke late kersmiddag en late avond, want wij durfden niet bijtijds weg te gaan, omdat wij al zo laat aankwamen. Ja, het is niet te doen hoor om 10 uur in de ochtend te vertrekken en dan om 2 uur in de middag aan te komen. Ach ja, gegoede gasten komen laat.
Ik heb in ieder geval na de kerstdagen gelijk een tomtom aangeschaft, geen print meer voor mij. Nu laat ik die doos de weg maar brullen door de auto, ik rijd niet meer en gelukkig waren we op de terugweg binnen 2 uur weer thuis.
Vreemd dat de terugweg altijd sneller gaat wanneer je ergens heen moet. Hebben jullie dat nou ook?

b5a568bf143bb0d356faadd0b7b592b3MTguanBn

©

leny kruis

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Karazmin, stuur je even een pbtje....
Ik kon niet echt genieten van je verhaal omdat dat ene zinnetje maar door mijn hoofd bleef spoken: die bijna bewaarheid gaat worden...