Help, ik ben een Hoarder!

Door Arinka gepubliceerd op Saturday 30 August 16:44

baa5f22aa172deba54783a8bef3ec8da_medium.

Kijken jullie wel eens naar 'Mijn leven in puin' of dat soort programma’s? Waarin je mensen ziet die bedolven worden onder hun eigen troep omdat ze niks weg kunnen gooien. Omdat ALLES belangrijk is. Vies hè zijn ze, en zielig ook. En het ergste is, ik ben zelf net zo! Als ik mijn man niet had, dan had ik mijn huis al tot boven aan toe volgepropt met ‘kostbare’ spullen.

Nestjes... zucht!

Oké, ik weet best wel dat er meer mensen zijn die niet erg netjes zijn. Bij bijna iedereen ziet het huis er ooit wel eens uit alsof er net een bom ontploft is. Soms heb je het gewoon te druk of is er veel volk over de vloer geweest. Maar even opruimen en alles is weer aan kant. Hier is echter geen beginnen aan opruimen. Het huis ziet er namelijk altijd uit alsof er 10 bommen tegelijkertijd zijn afgegaan.

Wanneer ik mensen vertel dat ik door mijn Tourette ook smetvrees heb, dan kunnen ze me met grote ontsteltenis aankijken. JIJ??? En dan zie ik iemand afkeurend om zich heen kijken naar de bergen troep en dan hoor je: Nou, daar lijkt het anders niet op. Hahaha.

En toch is het zo. Dat zit nogal vreemd in elkaar. Wanneer ik schoonmaak, dan maak ik ook álles schoon. Van onder tot boven, van binnen tot buiten. Het gevolg is dat ik dan soms 3 dagen èn nachten aan het poetsen ben. Ik kan gewoon niet meer gaan zitten omdat ik dan steeds nóg iets zie wat nog vies is. En daarna nog iets en nog iets. Begrijpelijkerwijs is dat nogal slopend. Dus kies ik voor het andere uiterste: Alles laten liggen.

Niet in de laatste plaats omdat ik, wanneer alles schoon is, volledig hysterisch kan raken als 1 van de kinderen iets morst. Op een vuile vloer valt dat een stuk minder op! Met kinderen is het huishouden een nog moedelozere taak dan zonder. Je kunt alles net aan kant hebben en terwijl je aan het stofzuigen bent loopt achter je iemand alweer een Liga te verkruimelen...

De troep komt voortdurend op je af. Zo hadden we eens 3 maanden lang een opgebroken wijk. Alle straten werden opnieuw bestraat. Erg mooi, maar wel met 3 maanden zand voor je deur. Overal zand. Ja, dan denk je toch niet dat je nog ziet dat je net gestofzuigd hebt? Ik krijg dan zo'n jankerig hopeloos gevoel van binnen dat ik gewoonweg niet meer weet waar ik moet beginnen.

Dat is op schoonmaakgebied toch al een probleem, als ik beneden alles aan kant heb, dan moet dat van mij boven ook, anders heeft het beneden geen zin, dan blijft het vies voelen, omdat er letterlijk nog troep boven mijn hoofd hangt. Schoonmaken is door mijn behoefte aan routine en een bepaald iets-moet-kloppen-in-symmetrie-en-volledigheid een overweldigend uitputtend gebeuren.

En dat is dan nog zachtjes uitgedrukt. Ik weet heus wel hoe het allemaal moet, ik zie de schoonmaakdames en organize your life programma's ook op tv, maar het lukt me gewoon niet! Zelfs met schema's en pictogrammen loopt het nog in de soep. Hoe leg je dat nou eens uit aan mensen. Niet dus. En daarom loop ik me altijd te verontschuldigen voor iets waar ik weer eens niks aan kan doen (Let maar niet op de troep...).

Zelfs al zou iemand hier alles opruimen, een week later zou het weer net zo'n chaotische bende zijn.

Alleen al door het mijn continue veroorzaken van door mij zo genoemde 'nestjes'. Overal, maar dan ook echt overal, waar ik iets neer kan leggen, leg ik ook iets. Zet een schaal neer en nog geen uur later ligt mijn mobiel er in. Zet een kast neer en een uur later liggen er allerlei spullen bovenop, zoals sleutels, een sjaal, een telefoon, een elastiekje, een breiwerkje en ga zo maar door.

Op alle plekken in dit huis verzamelen zich spullen alsof ze magnetisch door elkaar worden aangetrokken en ik zie het gebeuren, maar pas als er bijvoorbeeld weer een hele berg bovenop mijn scanner ligt, die ik dan stante pede nodig heb (waar ik dan weer razendagressief van word), realiseer ik me dat ik 'weer eens bezig ben geweest'.

Zo kan zich op mijn bureau ook een complete verzameling mokken nestelen. Pas als we beneden in de keuken nergens meer een mok kunnen vinden bedenk ik me dat ze wel eens allemaal boven zouden kunnen staan. En omdat ik ook nog eens voor elke kop koffie of glas limonade een nieuw schoon glas op mokje móet pakken, breidt mijn verzameling zich in razend tempo uit.

Af en toe ga ik hier ten onder aan stapels tijdschriften, bekers met zaadjes die ik verzameld heb, takken die te mooi waren om te laten liggen, troep uit de kringloopwinkel die te goedkoop was om te weerstaan, spullen van het grof vuil die te nuttig waren om te laten ophalen door de vuilniswagen. Mijn man wordt er soms gek van!

Ik verzamel werkelijk alles. Als mijn man me af en toe geen halt zou toeroepen, zou ik nu zitten typen tussen de dozen en zakken in plaats van in een aangename mooi ingerichte werkkamer (waar eigenlijk ook al teveel troep staat als ik eerlijk ben). Want ondanks dat ik alles mee sleep om weer handel mee te voeren kan ik niks wegdoen en is er zeker geen handel, maar slechts opsparen en uitstallen.

Het eigenaardige hierin is dat dit nou precies is waar ik zelf helemaal niet tegen kan. Het liefst zou ik wonen in een leeg wit huis met alleen de hoognodige meubels. Maar ik kan ook niet zonder spullen, ik ben zeer hebberig. Ik vind alles mooi en ik zie bijna overal het nut van in. Daarbij vind ik het gewoon zielig voor die fiets, als hij nog rijdt, dat hij 'gedumpt' wordt.

Spullen worden door mij gekoppeld aan emotionele gebeurtenissen. Nee, die kleertjes kunnen echt niet weg, die waren van haar eerste jaar. Ja maar we kunnen toch 1 pakje bewaren. 1 Maar????? Nee dus. Nee, die oude dekentjes (spuugdoekjes, flesjes, spenen, e.d.) kunnen echt niet weg, en die kruiken ook niet. En dat shirt droeg ik de eerste keer dat we elkaar ontmoetten, en dat de tweede keer (en 3e en 4e en 5e enzovoort).

Ach, wat zou het leven eenvoudig zijn als ik die gevoelens niet had. Ik zou met plezier mijn oude kleren weggooien als ik nieuwe had gekocht. Ik zou niet langer lopen op tot de draad versleten laarzen, mijn broeken zouden al weggegooid worden voor ze uit elkaar vielen. Ik zou, als ik nieuwe bekers kocht, de oude wegdoen. Vervangen in plaats van uitbreiden. Het is mijn grootste euvel in het huishouden; niks kunnen weggooien.

Ik doe het wel. Omdat het moet. Eén keer in de zoveel tijd gaat de bezem flink door de kasten en gaan er zakken vol kleding weg. Maar ik moet zeggen dat ik nu nog dat outfitje mis wat ik in 1998 naar de kringloop heb gebracht en ik heb nooit meer zo'n lekker kussen gevonden als dat kussentje uit 2003! Gelukkig weet ik zelf dat dit niet normaal is en dat spullen niks voorstellen. De herinnering zit in je hoofd, niet in de spullen.

Maar ja, zo voelt het natuurlijk niet… Dus als jullie nog eens zien staan in de krant Vrouw bedolven onder puin, denk dan eens aan mij.

 

Even voor de duidelijkheid; Ik ben wel zo, maar ik LEEF niet zo!!!

Maar zo!

788800573c2564905bda85a8a9ef932bMzAxODM3

f364a1d9e81d39cf8b39ef670d193e86MTQ5MzYx

eca6867eea731a335fef132030630ffeNTQyNDE1

fff5db2f2c2f19886ae838466d364923NTY0ODA5

411207bccba1bb033c0ec1c3dd0103b7SU1HXzM2

a5b127d7cb97c392c0be42c5df4c9f33SU1HXzM2

e90ed195de1491364dc5ba944ece8e0dSU1HXzQ0

a059e46e1e105830cffe25f37e5ff2b2SU1HXzQ0

9c089da83871142980b116e6dd220099aW1nNTEwb9cd2d69699d01a0a161aafc505883ecaW1nNTEw

 

Mijn uitspattingen zitten in kleine dingen... en gelukkig altijd tijdelijk.

 

8e69a171e23f49ca690eb0b027c9b040aW1nODc0

1be663448369a59fbe217dc98018b510aW1nMTE4

20c1cb9c240220aa14815c8b5e2b4affaW1nMTQ1

cb73468138e83a96b1b5075da71cdf2aaW1nMTQ1

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb juist de neiging om dingen veel te snel weg te gooien. Maar een goed huisvrouw wordt ik nooit. Ik zie dingen gewoon echt niet. Na de afwas een doekje over de kraan, komt niet bij me op. Gelukkig ben ik met veel geduld wel te programmeren en dus die kraan zit in het systeem en wordt schoon gemaakt. Kun je je voorstellen hoe mijn zus zich soms moet voelen.
pff wat een energie moet dat kosten zeg..

ik snap dat je er last van hebt, maar ook plezier
mooi artikel, nee zo netjes ziet het bij mij al lang niet meer uit hoe ouder ik wordt hoe onbelangrijker ik bijv. poetsen vind, de poetstic heb ik gelukkig niet meer, voel me veel vrijer nu. Je hebt een mooie woning.
Die vensterbank met dingetjes vind ik geweldig.
En vind het mooi ingericht, zeker het toilet.
Oei, ik word al moe als ik het lees! Toch is het wel herkenbaar, al neemt het bij mij (en bij de meeste mensen die ik ken) niet zulke dramatische vormen aan. In elk geval heeft het een mooi artikel opgeleverd. Sterkte met dit eeuwige dilemma.