Ik was drie jaar oud en schreeuwde het uit van de pijn

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 28 August 15:36

Geinspireerd door een mededeling en een artikel van Karina. En bovendien beloofd. Een "traumatisch" ongelukje onder de gordel? Of toch gewoon de humor van je eigen ellende inzien?

 

Big Balls

Het schijnt dat ik de hele camping bij elkaar geschreeuwd heb. Of in ieder geval het huisje waarin wij verbleven. Ik moest naar bed en mijn vader tilde mij op, met zijn hand tussen mijn benen, zodat ik op een van zijn grote kolenschoppen kon zitten. Hij was sterk genoeg om mij op één hand te dragen. Schijnt hij wel vaker te hebben gedaan, maar dit keer was het foute boel. 

Nu had ik als klein kind de kunst van het theatrale overdrijven al aardig onder de knie en ik oefende ook regelmatig vol vuur, maar deze avond was toch anders. Mijn ouders hoorden meteen dat er iets ernstigs aan de hand was. De pijn kan ik me niet herinneren, het schreeuwen ook niet en de blikken van mijn ouders, toen ze zagen wat ik mankeerde, ook die zijn opgelost in de mist. De oorzaak niet, die zie ik nog voor me.

Het was zomer, ik was drie jaar jong en we stonden op een camping in mijn geboorteland Limbabwe. Posterholt was de plaats waar de camping stond; dat is me bijgebleven. Ook zie ik een hoge glijbaan voor me. Hoog voor een driejarige, dat dan weer wel. En zoals veel driejarigen - en als ik om me heen kijk geldt dit ook voor veel volwassenen - was mijn empatisch vermogen nog sterk in ontwikkeling. Ik had geen geduld met kleine meisjes die wel heel graag van de glijbaan af wilden roetsjen, maar als ze eenmaal boven stonden ineens niet meer durfden en een potje begonnen te grienen. Dat houdt de rij alleen maar op. Ik had geen zin om weer achteraan te sluiten en veel te lang te wachten. Het meiske in kwestie vriendelijk en meelevend naar beneden coachen zat niet in mijn rolopvatting. Dus klom ik brutaal omhoog langs de zijkant van de glijbaan. Een paar ogenblikken later lag ik op mijn rug in het gras, na een smak van grote (?) hoogte. Die herinnering heb ik nog.

De volgende scène die ik me kan herinneren laat mij liggend zien op een onderzoektafel in een ziekenhuis ergens in Limburg. Ook hier is alle herinnering aan pijn verdwenen, maar ik weet wel dat ik piepende geluidjes maakte. Ik lig in mijn poedelnaakte niksie en zie dat mijn driejarig balzakje toch echt het formaat "volwassen vent" heeft, of in elk geval formaatje "snotpuber in de groei". Het feit dat het zo strak staat als een ballon en vooral die knalrode kleur, ook ik snap wel dat dit niet echt de bedoeling is. Later vertelde mijn moeder dat ik een zakwaterbreuk had, dat er inwendig blijkbaar iets was gescheurd en dat er nu een hoop vocht in was gekomen. Dat zorgde voor de druk en de pijn. Het moest eruit en dat kon alleen maar met een operatie.

Een week of twee in het ziekenhuis. Welk ziekenhuis precies, geen flauw idee, het zal wel in mijn toenmalige woonplaats Heerlen zijn geweest. Dicht bij huis. Van de operatie herinner ik me uiteraard niks, ook de verdoving is uit mijn geheugen gewist. De ziekenzaal kan ik nog vaag voor me zien. Een fysiek litteken is nu nog zichtbaar, een mentaal litteken heb ik gelukkig kunnen voorkomen.

Ik was een rotjong. Grote bek en een vervelend eigen meninkje. Elke dag kreeg ik een injectie in mijn bilspier. Dat werd steevast verwelkomd met een hard "Au!" en vervolgens met een lading vloeken die de gemiddelde zeeman doet blozen en de gegoede burgerij in katzwijm laat vallen. Vloeken vanuit mijn teennagels is een van mijn kerncompetenties. Ik probeer te minderen en het af te leren, het lukt aardig, maar ik verval helaas nog wel eens in reflexmatig fout gedrag. Ooit gaat het me lukken. Maar wat er toen uit mijn bekkie kwam, dat was voor elke driejarige hoogst ongepast. De zusters wilden het wel weten, wie me dat zo geleerd had. "Mijn papa!", antwoordde ik naar volle waarheid.

Ik was boos en jaloers. Een kind naast me kreeg van die piramidevormige pakjes met een sinaasappeldrankje. Ik zou echt niet meer weten hoe dat spul heette, maar ik wilde het ook. Helaas bleef ik met lege handen en een leeg en droog strotje achter. Dat dit kan leiden tot een levenslang trauma, dat moge duidelijk zijn. Het bleef daar niet bij, het werd veel erger. 
Twee weken lang werd ik blootgesteld aan inferieur en vooral smakeloos voedsel. Tot mijn grote frustratie merkte ik dat de zusters mijn oprecht goedbedoelde adviezen niet opvolgden. "Mijn mama bakt altijd een uitje en wat tomaatjes voor over de boontjes", blijkbaar snapten ze niet dat ik het beste voorhad met de kwaliteit van hun ziekenhuiskeuken. Geef dat lastige kind maar gewoon wat appelmoes. Vond ik in het begin niet erg, maar na twee weken komt het je ook vierkant de neus uit.
Zoals ik al zei, dit soort vreselijke trauma's, ze kunnen tot in lengte van dagen gevolgen hebben. Funeste gevolgen. Toen ik zes jaar later een zomer noodgedwongen in een kindertehuis moest doorbrengen, werd ik ook al blootgesteld aan slecht bereide tuinbonen en waarschijnlijk bedorven bloemkool met een "papje". Het is heel uitzonderlijk dat ik in het tijdsbestek van één zomer driemaal gierend over het nekje ga. Met tuinbonen is het later weer goed gekomen, toen iemand die wel kan koken me een bijzonder smakelijke versie voorzette. Halfrauw haalt het toch echt niet bij correct gekookt. Maar bloemkool met zo'n laf, smakeloos, geschift en brokkelig papje, wat je een heel weeïg "mondgevoel" geeft (met dank aan de heren Kraanenborg en Jaspers), ik gruwel er nog steeds van. Gelukkig had ik veel later een keer een date met een dame die bij Lucas Rive van de Bokkendoorns in de keuken heeft gewerkt. Zij leerde me een bereiding van bloemkool waar ik mijn vingers bij aflik. Weer een trauma weggewerkt...

Terug naar mijn driejarige ik. Het eten was niet te beren, ik kreeg geen pakjes sinas, maar wel elke dag een pijnlijke injectie en ik had heimwee. Ik was niet de enige. Ook een stoer jongetje van zeven had er figuurlijk tabak van. Samen begrepen we dat voor onze lichamelijke en mentale gezondheid het van levensbelang was om traumapreventie heel serieus te nemen: wij gingen ontsnappen!
Zo gezegd, zo gedaan. Onze voorbereidingshandelingen kan ik me niet meer herinneren, maar dat we weg wilden uit dit moderne Colditz, dat stond als een paal boven water. We zijn twee liften ver gekomen, totdat de bloedhonden in witte jassen en kokette rokjes ons spoor hadden gevonden en ons in onze lurfjes grepen. Twee jongetjes in pyjama, op weg naar de uitgang, misschien hadden we onze ontsnappingspoging toch iets beter doordacht moeten plannen. 

Uiteindelijk is alles goed gekomen en werd ik na twee weken vrijgelaten. In mijn studentenjaren heb ik het verhaal wel eens verteld aan mannelijke medestudenten. Onmiddellijk ontkrachtten zij de irritante fictie dat mannen over te weinig empatisch vermogen beschikken. Binnen een minuut sloegen de heeren dubbel, met de handen beschermend over de edele delen ten zuiden van de gordel. De kreten die ze toen slaakten waren op een bizarre wijze tegelijkertijd dierlijk én diep menselijk inlevend. Ook mijn negenjarig zoontje vertoont hetzelfde gedrag. Allemaal hebben we wel eens een confrontatie met een voetbal, hockeybal of ander hard voorwerp op die typisch mannelijke zwakke plek overleefd. Allemaal hebben we trauma's overwonnen en zijn we gespitst op de preventie van mogelijke toekomstige trauma's. Het heeft ons bewust gemaakt en ons empatisch vermogen doen groeien. All it takes are Big Balls. But not too big, please!

 

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb wel gelachen en zag het beeld zó voor me .. twee jongetjes in pyama op weg naar de uitgang :-)

Maar uit de manier waarop je het schrijft, blijkt wel hoeveel impact dit allemaal op ja had.
En ach ... wat een trauma als niemand je gelooft .
Wat de pijn betreft: ik denk 'AU', maar tja ik ben geen jongetje hé :-)
Het is allemaal echt gebeurd, lang geleden. Ik had de slappe lach tijdens het schrijven. :-)
Die lift zie ik nu nog voor me. ;-)
O zielig, maar bij een rotjong vind ik het al een stuk minder zielig. leuk geschreven./
Ik had deze "straf" echt wel verdiend! ;-)
Dat zal me leren, voor willen kruipen op de glijbaan!
Ik vond je verhaal grappig en tegelijk ontroerend. Klasse!
Arm zielig jongetje was je toch. En dan luisterde ook nog een niemand naar je. Het leven is niet eerlijk, als je drie bent.
Ja, het was niet eerlijk. Mijn culinaire adviezen, ze wilden er niet eens naar luisteren. Zo traumatisch als je niet serieus genomen wordt. ;-)
Allemaal heel gemeen. Al vind ik het natuurlijk wel sneu dat je als driejarige in het ziekenhuis hebt gelegen
Ach, in mijn eerste levensjaar heb ik ook maanden in het ziekenhuis gelegen. Toen ik vijf was, mocht ik weer. Amandeltjes knippen. En 's ochtends wakker worden met een brandend strotje en een kussen vol bloed.
Dat was gelijk ook de laatste keer, daarna alleen maar EHBO en poliklinische behandelingen. Nooit meer overnachten, nooit meer "genieten" van hun culinaire hoogstandjes.
auwwwwie (en ik ben niet eens jongetje)
Gewoon een meisje met inlevingsvermogen. ;-)
yep, thats me :)
Prachtig verteld. Waarom zijn het altijd de pijnlijke dingen die we vanuit onze vroege jeugd onthouden? ;)
Omdat we daar iets van moeten leren? Mijn eerste herinnering (ik zal net 2 zijn geweest) was van een papegaai die in mijn vinger beet.
Die van mij toen ik met een jaar of vier/vijf blootsvoets door de keuken rennend tegen een glasplaat opliep.
Ouch! Bleef die glasplaat heel, oftewel, had je alleen blauwe plekken of ook gemene wonden van glasscherven?
Een hoop bloed, een flauwvallende buurvrouw en een aantal weken met mijn als mummie ingewikkelde voet omhoog was het gevolg. Dat was de eerste van een hele rits littekens die ik in mijn vroege jeugd verzamelde.
Ook een mooie: steppen zonder handen leidde tot een van de nu twee littekens op mijn kin.
ik vraag me af hoe je dan was gevallen... lijkt me sterk op je rug... XD
Geen idee. Ik weet nog wel dat ik op mijn rug lag, maar hoe ik daarvoor omlaag stuiterde, ik ben het helemaal kwijt.