Magere Hein mag nog even wachten

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 14 August 20:30

Wat wil ik nog doen of zien voordat ik het tijdelijke voor het eeuwige verruil? Meer dan genoeg. Sommige dingen zijn compleet irreëel, andere liggen bijna binnen handbereik. Een impressie van beide categoriën. 

 

And when he gets to Heaven, to Saint Peter he will tell...

 

5f8595b3477628c05df12992f56b255e_1408044

One more Marine reporting, sir! I’ve done my time in Hell

Nee, dit slaat niet op mijn eigen leven. Ik ben nooit marinier geweest en mijn leven tot nu toe omschrijven als een hel, dat is een idiote overdrijving. Zoals iedereen heb ik rottige en goede momenten gekend, maar de balans is nog steeds aardig positief. 
De dichtregel is afkomstig uit een mariniersgedicht uit de Tweede Wereldoorlog, geschreven op het eiland Guadalcanal, waar Amerikanen maandenlang hebben geknokt om de Japanners te verdrijven. Het eerste stuk land dat terugveroverd werd op het Rijk van de Rijzende Zon. De mariniers die goed getraind en goed doorvoed aan de operatie begonnen waren bij hun aflossing nauwelijks meer in staat om een touwladder te beklimmen. Om maar even aan te tonen hoe relatief een leven kan zijn en hoe ingrijpend sommige gebeurtenissen. Ook zij hadden dromen en wensen en hadden zich hun leven heel anders voorgesteld.

b3cd04c0e8e96ca33afe461b0931a444_1408044

 

Een jochie en een puber met maffe dromen

Ik was best wel een maf kind vroeger. Ik verzon verhalen bij de vleet en mocht ze ook vaak voor de klas vertellen. In een aantal verhalen zaten droomwensen verwerkt. Sommige heb ik achter me gelaten, een aantal andere werkt nog door. 
Nee, ik hoef niet meer zo nodig de wereld te redden. Leek me als kind écht geweldig. Ik zou het wel eventjes doen, een oplossing vinden voor alle vormen van milieuverontreiniging. Maar naarmate ik ouder werd en meer kennis opdeed, kwam ik er achter dat het een behoorlijk ingewikkelde problematiek is waarvoor geen simpele totaaloplossing bestaat. Bovendien hoef ik niet meer de absolute held te zijn. Een iets meer mondaine rol past me toch beter.
Ik ga ook niet meer dé oplossing voor kanker uitvinden. Kanker kan zo ontzettend veel oorzaken hebben, een mens kan hoogstens een bijdrage leveren in samenwerking met duizenden redelijk anonieme anderen. Wetenschap werkt nou eenmaal zo. Kennis groeit door experimenteren en interactie. De geïsoleerde geniale zonderling die het even intuïtief in zijn eentje uitvindt, is een product van romantische fictie. Ook Leonardo da Vinci had een heel leger van deskundigen en vaklui waar hij terecht kon voor advies.
Een aantal droomwensen uit die tijd koester ik nog, hoewel ik weet dat ze volkomen irreëel zijn. Even lachen om mijn kinderlijke ik?

 

77ca97adbea33286f48581dfdb7bac62_1408044

1.     World Peace

Waarom niet? Alle deelnemers aan Miss-verkiezingen wensen hetzelfde. Dan kan ik toch niet anders dan me bij hen aansluiten? Ook al ben ik zelf totaal ongeschikt voor een Miss-verkiezing, of voor de mannelijke variant daarop. Ik vind het gewoon een lief, maar ook grenzeloos naïef idee. En toch, naïef als het mag zijn, als we ophouden met streven dan is het einde zoek. In dit geval vind ik het streven op zich al de moeite waard, zelfs als ik weet dat ik het nooit ga meemaken.
Of je nou van mening bent dat we het nooit zullen bereiken omdat “ze” (wie dat dan ook mogen zijn) ons tegenwerken, omdat onze onvolkomenheid of onze erfzonde ons in de weg zit, of, zoals ik, van mening bent dat “het aapachtige wezen” in ons nog veel te levend is, we kunnen toch wel pogingen doen?
Als we het met elkaar eens kunnen worden dat denken in termen als “wij en zij”, “ons soort mensen en die anderen”, contraproductief is, liggen er dan geen mogelijkheden open? Rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen, proberen anderen te begrijpen, met kennis en inlevingsvermogen, zo moeilijk kan het eigenlijk toch niet zijn? Blijkbaar wel. We zien het helaas elke dag. Kijk, als ik in staat ben om Jehovah’s Getuigen te begrijpen én te waarderen, dan kan de rest van de wereld zoiets toch ook? Zo apart ben ik niet.

 

68fc67ea30c5c1c53f3d5fac3b54c368_1408044e03d85e8cb4d00c1aebce42899f3ac29_1408044

2.     First Contact met buitenaardse wezens

Als er iets een droomwens van me was en stiekem eigenlijk nog steeds, is het dit wel. Het lijkt me geweldig om contact te maken met intelligente wezens van een compleet andere wereld. In mijn vroege jeugd had ik een hele familie imaginaire vrienden van een andere planeet. Ze zagen er uit zoals wij en alle problemen die wij kennen, daar hadden zij al lang een oplossing voor gevonden. Later keek ik veel naar series als Star Trek, waar me begon op te vallen dat alle buitenaardse wezens er menselijk uitzagen. Ik kwam er later achter dat de schepper van die serie, Gene Roddenberry, er heilig van overtuigd was dat alle intelligente wezens mensachtig moesten zijn. Voor de acteurs was dat ook praktisch natuurlijk. En een leuke bijkomstigheid, ook al zagen alle vrouwelijke aliens er apart en soms bizar uit, ze waren zodanig geschminkt en bemaskerd dat het toch mogelijk bleef voor mannelijke tieners met razende hormonen om de actrices te blijven zien als “lekker ding”.
Zelf geloof ik er niet in. Ik ben er vrijwel 100 % zeker van dat wij niet alleen zijn in het heelal, maar aan de menselijkheid van aliens twijfel ik. Ik hou alle opties open. Waarom zou een alien twee handen met opponeerbare duim moeten hebben? Waarom geen tentakels? Waarom zouden ze net als wij een taal hebben op basis van klanken? Waarom niet, zoals inktvissen, een taal gebaseerd op kleuren? Wij zijn opgebouwd uit ingewikkelde moleculen met koolstof als de belangrijkste basis. Vetten, eiwitten, suikers en een drager voor erfelijk materiaal, in de vorm van RNA of DNA. Wie zegt me dat dit universeel zou moeten zijn? Koolstof is een atoom dat met vier andere atomen verbindingen kan aangaan. Handig als je ingewikkelde moleculen wilt maken. Maar Silicium en Selenium kunnen dat ook. Ik kan me wel herinneren dat veel ingewikkelde moleculen met silicium als basis niet kunnen bestaan bij kamertemperatuur, maar wel als het heel wat kouder is. Stel je voor, misschien is er toch leven op Pluto. Maar dan totaal verschillend van het onze. Ach, ik heb er al eens over lopen filosoferen en verzinnen, zelfs hier op Plazilla. In een verhaal en in een populairwetenschappelijk stuk.

 

1cf4b375dbc830cff5201b95636e1676_1408044

3.     Tijdreizen

Geschiedenis, of het nou menselijke geschiedenis of geschiedenis van onze Aarde is, heeft me altijd gefascineerd. Het zou toch wat zijn om terug te kunnen reizen om een kijkje te nemen? Mijn kind heeft daar net zoals ik vroeger, zijn eigen ideëen over
In mijn jeugd was het mijn grootste droomwens. Ik wilde de Romeinen met eigen ogen zien. Ik wilde Amerika zien voor de komst van Columbus. Maar bovenal wilde ik een kijkje nemen in de tijd van de Dinosauriërs. Die droom ebde langzaam weg, maar kwam weer tot leven toen ik eind jaren tachtig het boek “The Dinosaur Heresies” van Robert Bakker las. Zijn argumenten, dat wij van die wonderbaarlijke dieren decennia lang een totaal verkeerd beeld hadden, spraken me enorm aan. Steven Spielberg leende een aantal van die ideëen en verwerkte het in Jurassic Park. De daaropvolgende ontdekkingen in Mongolië, China en Argentinië bevestigden Bakker’s ideëen en we kunnen rustig stellen dat we de laatste vijfentwintig jaar meer over deze dieren te weten zijn gekomen dan in alle jaren daarvoor. In plaats van slome en domme creaturen die wel een keer móesten uitsterven lijken het zeer actieve en bijzonder succesvolle levensvormen te zijn geweest. Van een deel van de soorten is aangetoond dat ze veren hadden en in sommige fossielen is zelfs pigment van die veren teruggevonden.
Dát zou ik dus dolgraag met eigen ogen willen zien. Vandaag nog, als het zou kunnen.

 

43e973edb5eda3bed44ded2381836407_1408044

4.     Een puberale droom over de perfecte huwelijksnacht

Deze droom had ik in mijn puberjaren. Dé perfecte huwelijksnacht met alles wat daarbij komt kijken. Boven op een van de piramides van Gizeh. Die stenen zijn breed genoeg voor een tweepersoons bed tenslotte. Of anders voor een twijfelaar. Een Celebration of Life op een Monument to Death. Vond ik symbolisch wel erg aantrekkelijk. ’s Ochtends een heerlijk ontbijt terwijl Amon-Ra opkomt en de Nijl in zijn zonlicht laat schitteren. Zoiets.
Helaas is dit streng verboden en ik snap ook wel waarom. Toch lijkt het me nog wel wat. Mijn “stoute” ik geniet met volle teugen van het idee. Wie weet trouw ik ooit weer eens. Of ik dan het risico ga nemen om een tijdje in een Egyptiche gevangenis door te brengen, ik denk het niet, maar in principe ben ik er gek genoeg voor.

 

Zullen we het dan maar reëel houden?

Ja, dromen is leuk, hoe maffer hoe liever, maar iets verwezenlijken is toch veel beter. Sommige van mijn levensdoelen hou ik voor me. Komt ooit wel, als de eindstreep in zicht is. Drie prima te realiseren wensen geef ik hieronder weer.

 

c7256f5eee769d54703fe64f9425421c_1408044

5.     Welcome to the Jungle

Een van de mooiste ervaringen uit mijn leven is het rondwandelen in het tropisch regenwoud van Sumatra. Wie ooit een letterlijke Celebration of Life wil ervaren, dit is de plek. Vijftig tot honderdvijftig tinten groen, onbeschrijfelijke geuren en kleuren en dierengeluiden van extreem hoog tot laag, van zacht gefluister tot kneiterhard. En dat allemaal tegelijk. Ik wil die ervaring heel graag delen met mijn zoontje, maar hij is nu nog te jong. We zijn wel een aantal keer in Burger’s Bush geweest en ik merk bij hem hetzelfde enthousiasme. Telkens wil hij weten of het daar “een beetje echt” is. Het lijkt er op. De luchtvochtigheid en de temperatuur komen in de buurt, de lichte rottingsgeur van plantaardig materiaal komt me bekend voor maar is echt niet te vergelijken. De kleuren- en bloemenpracht is vergelijkbaar, maar wel erg “design”. 
Over een aantal jaren, als hij oud genoeg is om het vol te houden én te waarderen, dan gaat het er van komen. Waarschijnlijk Indonesië, maar ook de jungles van Queensland en vooral die van het Amazonegebied staan hoog op mijn verlanglijst. Die van de Congo ook, maar ik vermoed dat het de komende jaren daar nog levensgevaarlijk is. 
Ik gun hem dezelfde ervaring die ik ooit had, oog in oog staan met een wilde orang-oetan, die dan heel voorzichtig zijn hand aanraakt.

 

9e47f4004ad53f024ade51edf6a6f45c_1408044

6.     Bush tucker in the Outback

Ik voel de onbedwingbare behoefte om in elk geval één keer in mijn leven een lange trektocht te maken door compleet onherbergzaam gebied en volledig op mezelf aangewezen te zijn. Uiteraard zorg ik dat ik tegen die tijd goed getraind ben en goed op de hoogte van survivaltips en -trucs, mijn mogelijkheden en vooral mijn onmogelijkheden. Drie kandidaat-gebieden heb ik op het oog. Ik denk aan Alaska, maar dan wel in de zomer. Of de Rub’-al-Khali op het Arabisch schiereiland, dat niet voor niets het Lege Kwartier heet. Een immens grote zandwoestijn waar niets, maar dan ook niets leeft. Maar waarschijnlijk wordt het toch de Australische Outback. Zelf voor mijn water en mijn voedsel zorgen. Mezelf ongelooflijk tegenkomen. Ik denk niet dat ik er mijn kind aan ga blootstellen, maar ik ga het zelf echt een keer doen.

 

34a9f00ae40b8686fcd5eb1bedbb5641_1408044

7.     Pure schoonheid

Er zijn zoveel plekken van pure schoonheid op deze wereld waar ik absoluut nog eens naar toe wil. De watervallen van Iguaçu bijvoorbeeld, Ayers Rock in Australië. Duiken bij the Great Barrier Reef. Natuurlijke schoonheid en schoonheid door mensenhanden geschapen. Ik wil de Taj Mahal zien, de piramides van Gizeh, Ankor Vat in Cambodja, Machu Picchu in Peru. Maar bovenaan mijn lijst staat een gebouw dat nog niet voltooid is. Een gebouw dat ik werkelijk een van de mooiste menselijke creaties vind, zelfs nu er nog zoveel onaf is. La Sagrada Familia van Antonio Gaudi, in Barcelona doet meer met me dan enig ander gebouw. Ik wil het zeker meemaken, het moment dat het eindelijk voltooid is. En dan een eredienst bijwonen. Voor mij is La Sagrada Familia hét voorbeeld waartoe de mens met al zijn creativiteit in staat is. Ook een soort Celebration of Life. En als ik daar zit, doe ik wel even alsof ik nog katholiek ben.

24233d6ae5efc9b859cd59935343cabc_1408044

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat zijn behoorlijke dromen, maar eigenlijk sta ik van geen enkele gek te kijken. ;) Voor punt 7 teken ik ook, plaatsen van pure schoonheid. Maar dat zijn er zoveel, dat dat bij mij weer een heel lange lijst is.
Had ik van jou ook niet verwacht. ;-)
Punt 7 is inderdaad een artikel op zich waard. Of een hele serie. :-)
Ik voel alleen maar WOW! na het lezen van dit..omdat je precies dat beschrijft zoals ik het ook ervaar of ervaren heb. Het enkel verschil is dat jij niet als ''dromer'' zal worden neergezet (en ik wel) omdat jij bepaalde dromen betiteld met reëel en niet reëel :) Heb dus iets van je geleerd :)

Je hebt het echt meer dan geweldig beschreven!
Ik niet als dromer neergezet? Uhhhh, echt wel, misschien niet hier, toevallig... ;-)

Ja, ik kan me herinneren dat jij al aardig wat van de wereld hebt gezien en heel wat kilometers hebt afgelopen. En dan werk je ook nog 40+ uur per week. Niet echt iets voor een dromer, meer iets voor iemand die de handen uit de mouwen steekt. ;-)
Maak dat de kat maar wijs :)
Ze loopt over mijn laptop en klaagt "Miauw". Ik weet mijn plek, ze wil voer en wel nu. :-)
Ik hoef niet overal aanwezig te zijn en ben al blij als ik in vrede mag leven, ondertussen geniet ik van wat anderen met me delen.
Hun reportages bekijk ik en geniet ik van vanuit mijn luie stoel. en dingen die in mijn bereik liggen zoals windsurfen, powerkiten, motor rijden, muziek maken e.a geven inhoud en plezier aan mijn leven.

Die magere hannes zit ik ook niet op te wachten.
Niks mis mee om je doelen deels te realiseren vanuit je luie stoel. Wel zo comfortabel. :-)
Een van mijn andere levensdoelen is het genieten van mooie literatuur. Ga ik echt niet doen midden in de woestijn of in de binnenlanden van Borneo,
veel waardering voor je bespiegelingen
Gracias señor. :-)
Dat tijdreizen spreekt mij nog het meest aan: ik zou graag een kijkje willen nemen op bepaalde plaatsen in verschillende tijden, b.v. mijn huidige woonplaats eerst 100, dan 200, dan 300 etc. jaren geleden - tot aan het Stenen tijdperk toe. Vanuit een rustig hoekje, alleen om te observeren. En dan natuurlijk de andere kant op: over 100, 200 en 300 jaar vanaf nu. Desnoods als spookdier in een boom.
Geweldige lijst trouwens... daar is jaren over nagedacht.
De Jungle geloof ik wel. Dat ken ik: Je wordt er opgevreten door de insecten, vliegende en kruipende. Dan liever de top van een pyramide - dat hoeft niet per se een huwelijksnacht te zijn. Met een lekker koel glas wijn, een mooi rustig muziekje en een verrekijker ben ik ook tevreden. ;-)
Wat tijdreizen betreft, ik heb toch de voorkeur voor een "Best of Mankind", of voor etappes van miljoenen jaren. Zal mijn biologische achtergrond wel zijn...

Tell me all about it! Ik kwam terug met meer dan 100 muggenbulten en een aantal zuigzoentjes van bloedzuigers. Omdat ik er van uitging dat 10% van de muggenbulten afkomstig waren van "foute" soorten, heb ik netjes mijn Lariam geslikt volgens de voorschriften. :-)

Mooie lijst Gildor.Dat tijdreizen deed mij denken aan wat ik jaren gewenst heb:Dat er uitgevonden werd hoe iemand de pijn van een ander kon overnemen.

Ik ga even naar je artikel over de orang oetan :-)
Dat heb ik ook wel eens gewenst. Toen mijn kind met zijn hoofd tegen de bedrand stuiterde. Toen was hij echt zielig, ik had het graag van hem overgenomen. :-)
Als je richting Congo gaat, geef je dan een seintje?
Kan nog lang duren, vrees ik. Eerst moeten die oorlogen daar stoppen en ik vrees ook dat ebola nog lang niet "klaar" is. Maar inderdaad, die bosolifanten, die wil ik ook zien. :-)
Moeten de Dood en Binkie (geen idee hoe die in het Engels heet) maar geduldig zijn.
Ik krijg net een bericht door van een bijzonder mager persoon. "IK WACHT NOG EVEN. TIJD ZAT, MAAR DAARNA BEN JE VAN MIJ." ;)