Autisme en Relaties. Relatiegeluk Of Relatieravage?

Door Arinka gepubliceerd op Monday 11 August 20:05

Relaties en Autisme, ik weet niet of het wel eens direct een succes is. Zelf heb ik toch het gevoel dat ik eerst flink móest aanmodderen voor het ooit kon lukken. Om te ondervinden wat ik in elk geval niet wilde. Ja, andersom gedacht, maar zo redeneer ik wel vaker.

Ik heb als 16/17-jarige wel jongens gedumpt met de zin Het ligt niet aan jou, ik kan het gewoon niet. Ik wil geen verkering hebben met iemand. Nou snap ik dat het voor velen als een smoesje klinkt, maar ik meende dat echt. Om dan kort daarop met iemand anders verder te gaan.

Dat was geen kwade opzet. Ik kon niet met iemand zijn en dat gebeurde zodra het wat serieuzer werd. Als het allemaal in de beginfase was vond ik het wel leuk. Hand in hand lopen, beetje praten.

Maar als het dan wat intiemer moest worden, zowel lichamelijk als wat betreft de manier waarop je je naar de buitenwereld presenteert en de omgang met elkaar, liep ik helemaal vast. Ik wilde er dan alleen maar uit! Ik was niet toe aan sommige serieuze dingen en kon dat helemaal niet goed verwoorden.

Dan maakte ik eerst een poosje ruzie met mijn vriendje. Hoopte dat hij het zelf zou uitmaken, want ik wilde dat niet zelf doen (iemand niet willen kwetsen). Uiteindelijk deed zo'n jongen dat nooit, dat begreep ik niet. Dus dan, na een hele tijd wachten, zette ik er zelf een punt achter. Maar dat was niet met in het achterhoofd Dan kan ik met iemand anders verder. Nee, ik wilde er gewoon uit.

Dan kon ik na een week al weer een ander vriendje hebben. Vaak was ik niet eens verliefd, maar ik wilde niet de enige zonder vriendje zijn. Ik kon echter ook niet samen zijn, iemand werkte me al snel op de zenuwen met dat geflikflooi. Dus liep die verkering weer net zo dramatisch af.

Ik heb daarna ook een tijd gehad dat ik juist helemaal aan iemand hing. Heel krampachtig de relatie willen behouden, terwijl er geen toekomst in zat, juist omdat die jongen nog meer emotioneel onbereikbaar was dan ik.

Ik heb de meest vreemde relaties gehad en in mijn liefde soms de gekste dingen gedaan. Zo kroop ik eens in mijn ondergoed op straat achter een man aan, die nota bene op weg was naar zijn ex. Huilend Blijf alsjeblieft blijf. Ja, nu zou ik zoiets nooit meer doen, maar toen was ik echt leip. Nooit zal ik me nog eens zo vernederen.

Ik kan soms ook niet geloven dat ik dat was, als ik op sommige dingen terugkijk. Ik ben zelfs echt een tijdje een ware slettebak geweest, toen ik eenmaal ontdekt had dat ik met mijn uiterlijk best makkelijk een man kreeg. Maar ook dat gaat vervelen en blijft maar een eenzaam gebeuren.

Ik wilde contact en kreeg oppervlakkige sex. Helemaal niks voor mij en gevoelsmatig tegen mijn zin, maar toch maar dom doorgaan met belabberde relaties en saaie nietszeggende one night stands, omdat je gewoon niet weet hoe het anders kan.

Een verslaafde, een womanizer, een enorme klootzak. En dan werd het pas echt interessant. Het voorbeeld wat ik van thuis had meegekregen kon ik hierin helemaal toepassen. Ik was mijn moeder geworden! En zo heb ik ook heel wat vriendjes gehad die mij als voetveeg behandelden en wat ik gewoon maar toe liet. En ineens had ik er genoeg van.

Ik besloot uiteindelijk alleen te blijven. Ik gaf me zelf altijd helemaal weg, hoe dan ook. Uiteindelijk bleef er na elke relatie een hoopje over van een verfrommelde ik. Niks meer waard en keer op keer gekwetst of mezelf verloochend, want daar was ik ook goed in. Te lang met hopeloze dingen doorgaan. Ik wilde dat niet meer, dus alleen blijven was de best optie.

Dus met mijn man ging het anders. Toen was ik al 3 jaar alleen. Ik wilde eigenlijk helemaal geen partner meer. Ik had het uitstekend naar mijn zin in mijn eentje. Ik had een huisje en een baan en ik had een mooie pc gekocht. Meer had ik niet nodig.

Mijn huis was mijn huis en ik kon alles doen wat ik wilde. Niemand die zich er aan kon storen dat ik 3 weken lang alleen maar Ben & Jerry's kon eten. Of dat ik de hele dag stoned was. Of dat ik tot 12 uur wilde slapen, of tot 2 uur 's nachts wakker blijven.

Mijn rommel was mijn rommel. Ik had zo lang voor anderen gezorgd (mijn ouders, mijn zus, mijn broer, vriendjes) dat ik nu eens goed voor mezelf wilde gaan zorgen. Ik spaarde voor de mooie dingen die ik altijd had willen hebben en pakte wat hobby's weer op en ging me meer en meer weer mezelf voelen.

Ik was niet echt eenzaam, maar ik durfde het ook niet meer aan om het nog eens te proberen. Ik vond mezelf te veel beschadigd op dat gebied, omdat ik gewoon niet een normale relatie kon hebben. Alles wat te dichtbij mijn gevoel kwam en mij van mezelf afhield zag ik als vijandig. Dat realiseerde ik me pas op mijn 30e.

Mijn man voelde dat wel aan en heeft dat vanaf het begin geaccepteerd. Ik denk dat hij daarom nog steeds bij mij is en ik bij hem en dat al 14 jaar! Al zal dat nooit acceptatie in de zin worden van dat hij het volledig begrijpt of volledig goedkeurt, het is ónze manier van leven en die bevalt ons beiden.

Het gaat wel eens moeizaam, want hij mist soms wel dingen, maar het gaat wel steeds beter. Bij hem kan ik mezelf zijn en toch met iemand samen leven. Hij zit niet voortdurend om aandacht of gezelschap te zeuren.

Op ieder potje past een dekseltje. Ik kon mensen wel vermoorden als ze dat tegen me zeiden. Toch zie ik nu wel in dat het wel waar is. Er is gewoon geen enkele man die beter bij me past dan mijn eigen man. En dat is toch wel een fijn gevoel.

En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat hij een enorme spetter is, me prachtige kinderen heeft gegeven, ontzettend lief is, elke dag zonder mopperen naar zijn werk gaat, intelligent is, een enorme rust uitstraalt en ook nog eens ontzettend grappig kan zijn.

Vaak heb ik tijden gehad dat ik dacht dat liefde niet voor mij weggelegd was, dat ik altijd alleen zou blijven. Een gevoel wat veel Autisten met mij gedeeld hebben of nu nog zo voelen. En toch is het niet onwaarschijnlijk dat je uiteindelijk heel gelukkig wordt. 

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik lees weinig artikels op plazilla, omdat het te lang is en ik dan mijn interesse er niet bij kan houden, maar jou is het gelukt om mij te boeien. Ik vond het erg interessant en goed geschreven. Een dikke pluim. Ten slotte, zeer vervelend dat relaties zo moeilijk voor je zijn/geweest.
Door mijn werk als leerkracht, ben ik erachter gekomen dat mijn eigen man ook een vorm van autisme heeft. Je partner, maar ook jijzelf kunnen het er erg moeilijk mee hebben. Een relatie is niet onmogelijk, maar vereist wel het nodige geduld, inlevingsvermogen en goede wil. Mijn man wilde geen hulp in welke vorm dan ook en dacht het allemaal zelf te kunnen oplossen. Achttien jaar zoveel problemen, verdriet en uitputtingsverschijnselen gehad. Ik hou van mijn man en ik weet dat hij het zelf ook heel moeilijk heeft. Daarnaast is mijn man vanuit zijn karakter ook nog eens heel koppig en claimt altijd te krijgen wat hij 'wil'. Lastig in een gezin met drie kinderen, die er af en toe helemaal klaar mee zijn en niet weten wanneer het nu autisme is dat spreekt of hun vader/echtgenoot die er gewoon geen zin in heeft. Eenzaamheid bij mijn man en ik spelen soms zo'n grote rol. Alles aangeven inclusief dat je wel eens behoefte hebt aan een aanraking of een spontaan gebaar van liefde. Tja, je houdt van iemand of niet...
mooi geschreven! :)
krijg er honger van
Wat goed en met veel waarde geschreven, petje af
Uiteindelijk toch nog geluk gehad, na al het gemodder. Ik gun het je helemaal!
Herken best veel. Kan me absoluut niet binden en heb me ook wel eens vernederd voor een man. Mooi zoals jullie samen gelukkig zijn geworden.