Scherpe veroordelingen maken botte messen

Door Victor Brenntice gepubliceerd op Friday 08 August 18:43

Sla een krant open of surf naar de website van een medium, en geheid dat je ergens de woorden ‘heeft (bla bla bla) scherp veroordeeld’ tegenkomt. Meestal staan deze woorden in de context van een individu of organisatie die iets heeft gezegd naar aanleiding van de actie(s) van een andere organisatie of individu. Echter, wat brengen die scherpe veroordelingen nou eigenlijk concreet teweeg?

De grootmachten der scherpe veroordelingen
Er zijn twee organisaties die meteen in me opkomen als ik denk aan scherpe veroordelingen. De eerste daarvan is de Europese Unie, die er steevast als de kippen bij is om met het vingertje te gaan wijzen zodra er iets gebeurt in de wereld dat in hun ogen fout is. Of het nu gaat om een ontvoering, een aanslag, een militaire manoeuvre of simpelweg bepaalde woorden die zijn gevallen en niet in het politiek correcte EU-straatje passen – het vingertje van de EU staat altijd gereed om er flink op los te wijzen. Een vingertje maakt echter nog geen vuist die op tafel slaat. In mijn ogen is het een teken van machteloosheid, die de EU inmiddels al geruime tijd teistert. Machteloos omdat de eigen machtswellustigheid te groot is en daarom op weerstand stuit, machteloos omdat haar beleid de doelen voorbijstreeft die ze zou moeten nastreven en machteloos als het gaat om internationale aangelegenheden. Nee, de EU houdt het beduidend liever bij woorden dan daden en de grote hoeveelheid even scherpe als holle veroordelingen is daar hét bewijs van.

De andere grootmacht der scherpe veroordelingen is de Verenigde Naties en dan vooral bij monde van Ban Ki-moon. Google voor de grap maar eens op de trefwoorden ‘Ban Ki-moon scherp veroordeeld’ en je zult vanzelf de conclusie trekken dat het aantal zaken dat de beste man ondertussen heeft veroordeeld niet te tellen is. Ongelooflijk, dat de VN-chef jaarlijks zo’n 170.000 euro verdient om vooral zoveel mogelijk wanordelijkheden die op onze planeet plaatsvinden van een scherpe veroordeling te voorzien. Net als in het geval van de EU is dit een kwestie van pure machteloosheid. Noord-Korea trekt zich van niets en niemand iets aan en gaat stug door met het uitvoeren van kernproeven wanneer Pyongyang daar zin in heeft, in Syrië wordt bij het uitvechten van de burgeroorlog aldaar nog steeds naar hartelust gifgas gebruikt, IS (voorheen ISIS) is een heel eind op weg om heel Irak te veroveren, de onenigheid tussen Israël en Palestina is eens te meer geëscaleerd en de spanning tussen Oekraïne en Rusland is intussen om te snijden.

Geen woorden, maar daden
Woorden worden er door organisaties als de EU en VN met gulle hand gegeven, maar als het op daden aankomt, dan houdt men de hand aanmerkelijk strakker op de knip. Ik vraag me af waar dat aan ligt. Gebrek aan geld? Inwendige desinteresse? Luiheid, dan wel een lakse attitude? Angst dat de boel helemaal uit de hand loopt? Of misschien een combinatie van alle hiervoor genoemde oorzaken? Wat de oorzaken ook mogen zijn, feit is en blijft dat er op de huidige manier van doen bitter weinig wordt bereikt. Sterker nog, we liggen op ramkoers, want momenteel wordt er niets gedaan en dat geldt in deze als het equivalent van toekijken hoe de wereld die wij als mensheid door de eeuwen heen vorm hebben gegeven langzaam maar zeker ten onder gaat.


Zou het wat minder woorden en wijzende vingertjes en wat meer daden mogen zijn, meneer Ki-moon?

Voorzichtigheid is goed – maar alleen tot op zekere hoogte
Natuurlijk moet je als een van de hoofdrolspelers op het internationale politieke toneel in veel gevallen voorzichtig zijn. Althans, tot op zekere hoogte. Wie té voorzichtig is, zal dankzij zijn eigen overdreven voorzichtigheid uiteindelijk alsnog het onderspit delven. Er zou altijd een moment moeten zijn waarop je zegt: tot hier en geen stap verder. Geen millimeter. Ergens moet een duidelijke grens worden getrokken en – in woord én daad! – een duidelijk signaal worden afgeven dat er bijzonder vervelende consequenties verbonden zijn aan het overschrijden van die grens. Ben je niet in staat of bereid om invulling te geven aan je woorden? Zeg dan liever helemaal niets. Dat is nog altijd beter dan dat je het bij loze woorden of dreigementen laat, die er alleen maar voor zullen zorgen dat je aan geloofwaardigheid inboet.

Westen in toenemende mate zwakker
Met argusogen moet ik toezien hoe het westen telkens meer invloed in de wereld verliest. Europa raakt dankzij het huidige EU-beleid hoe langer hoe meer verdeeld, de VS heeft het te druk met interne aangelegenheden (vooral de kwakkelende economie) om serieus deel te kunnen nemen aan het oplossen van internationale conflicten, Canada heeft slechts beperkte interesse in een rol op het internationale podium en idem dito voor Australië. Rusland had een fantastische bondgenoot kunnen zijn in de bestrijding van het moslimterrorisme, doch de dames en heren politici hebben er – ondanks hun eigen ontkenningen – in beide kampen voor gekozen om de Koude Oorlog een tweede bestaan te gunnen en middels economische sancties hun economieën (verder) het graf in te duwen. Schurkenorganisaties als IS en Boko Haram ruiken ondertussen hun kans en slaan keihard toe in de respectievelijke landen waar ze actief zijn. De EU en VN staan erbij en kijken ernaar.

Tot slot
Er moet op zo kort mogelijke termijn een radicale koerswijziging plaatsvinden in het beleid van westerse organisaties, die van de EU en VN in het bijzonder. Geen loze, scherpe veroordelingen meer en/of dreigementen die toch nooit worden uitgevoerd, maar uitsluitend nog weloverwogen woorden die door weloverwogen daden gevolgd worden. Scherpe veroordelingen maken botte messen en dat is iets dat westerse beleidsmakers zich moeten gaan realiseren. En snel ook, want de wereld wacht terwijl wereldconflicten dat niet doen...

Bronnen
http://www.cnn.com/2014/04/12/world/meast/syria-civil-war/
http://www.paywizard.org/main/salary/vip-check/politiciansalaries
(Afbeeldingen van) Google

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De machteloosheid slaat me zo nu en dan om de oren bij dit geweldig geschreven artikel. Zeer interessant en met graagte gelezen.
Ik vind dit een prima verslag waar ik geheel achter sta.
Scherpe veroordelingen zijn inderdaad vaak uit machteloosheid geboren, maar die vuist op tafel en daden tonen vind ik ook wel eng..de consequenties zijn groot, zowel met alleen woorden als met daden.
Ik predik liever liefde..maar men wil macht..doodeng deze wereld.
Volledig mee eens.