Man, ik werd niet goed van die oude wezens.

Door Theun50 gepubliceerd op Thursday 07 August 22:13

9a882447241b09da88ed28c3c761d49b_1407445

Wat is de wereld toch vergeven van vreemde wezens. Soms denk ik werkelijk dat ik op mars ben beland! Daar wil ik het verder maar niet over hebben.
Hebben jullie wel eens gezien hoe al die vreemde wezens, die jullie mensen noemen, boven je wieg zien hangen als je er net bent uitgefloept?
Nog helemaal in shocktoestand van die vreemde ervaring die geboorte heet?

En dan moest ik ook nog eens van die vreemde gerimpelde gezichten boven mij aanzien. Erger nog, zelfs aanhoren. Waar ik het over heb?
Over die oudjes die vooroverhangend en overtuigend “doe-doe”, “da-da”, “toetie-toetie”, “poppie-poepie” tegen mij stonden te brabbelen. Vreemde “wezens-taal” waar ik geen snars van begreep en waar ik ook geen touw aan vast kon knopen. Kijk, die vernachelde taal daar kwam ik nog wel overheen, maar het allerergste vond ik toch wel; ze stonken zo uit hun bek!
D’r was er zelfs één die tijdens zijn (of haar) gebrabbel zijn gebit in mijn babyface liet vallen. Ik zette het natuurlijk op een scheldend geschreeuw:
“Ik ben nog vegetariër en krijg natuurlijke borstvoeding via een prachtige roze tepel, dus stop die valse tanden asjeblieft weer in je eigen smoelwerk!”

Een of ander oudje meende dat hij mij zo nodig even moest oppakken terwijl ik nog druk bezig was met het vertalen van wat ze probeerden te zeggen.
Man, ik werd er niet goed van van die ouderen die zich zo uitsloofden.
Jemig, alsof ik het zoveelste wereldwonder was! Ik baalde van al dat intimiderende gefriemel en ongevraagde aandacht. En na die marsmarteling van een half uur zette ik het weer op een schreeuwen want het ‘eten’ was weer eens te laat.
Die etters lieten mij doodleuk uit volle borst mijn gang gaan, want dat moest, dat was goed voor mijn longen!
Mijn maag werd gemakshalve maar even vergeten!

Nee, vanaf mijn eerste geboortedag heb ik nooit begrepen wat die oudjes toen allemaal van me wilden. En nu begin ik nota bene zelf oud te worden.
Als ik al op kraamvisite ga dan ben ik glad geschoren, heb ik mijn tandjes gepoetst, blijf op respectabele afstand zonder “doe-doe”, of “da-da” gedoe.
Nee, ik kijk de kleine purk aan en zeg: “En waar is ’ie dan?”
Dan krijg ik steevast een “big smile” terug!

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met eerbied voor de jongsten!
Geweldig :-)
Thanks.
mooi geschreven
Dank je, Yneke.
;-)) O wat hou ik hier toch van, weer geweldig geschreven. ;-))
Ja, ik ben weer lekker op dreef.
Hij is weer geweldig. -)
Dank.