Puin ruimen

Door Tascha gepubliceerd op Thursday 07 August 14:39

Het laatste zware stuk


De tranen blijven me maar achterna komen. Ik ben niet gewend om te huilen en ik ben ook niet gewend om zoveel te voelen. Ik heb geleerd om dat niet te doen. Want het leven moet je leven en niet willen repareren. Zo is mij geleerd. Praten over dingen die zijn gebeurd heeft geen zin.  Je verpest het moment van nu en we leven niet in het verleden. Wat gisteren gebeurt is dat kun je niet meer terug draaien en dus ga je door. Met al die bagage die je ondertussen hebt opgedaan. Maar je gaat hoe dan ook gewoon door. 
Het heeft me versteend van binnen en van buiten met de jaren. Het pijnigde en het kwelde me jaren lang zonder dat ik dat zelf in de gaten had. Ik raakte gewend aan die pijn en droeg het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Totdat die muren me verpleterde en ik het zo benauwd kreeg dat ik wanhopig in het rond begon te slaan. De paniek maakte plaats voor kracht. Pure wilskracht om dit te overleven. Ik kon niets anders, of ik zou dood zijn gegaan. 


Het heeft me opnieuw alles doen laten beleven. Alles wat ik ooit had verstopt kwam nu terug naar boven. Ik moest het opnieuw beleven en voelen. Dat is de enige manier om weer te kunnen ademen en het licht binnen te laten zodat ik weer kon gaan zien. En dat gebeurde beetje bij beetje. Ik begon te zien dat ik niet zo hard was als dat ik me voordeed. Ik was geen bitch die het lak had aan alles en iedereen. Ik was niet iemand die de hele wereld aan kon. Ik was ook niet iemand die andere mensen graag zag lijden. Integendeel zelfs... Ik herinnerde me weer wie ik was toen ik nog klein was. En ik begon te zien dat iemand anders mij had gemanipuleerd. En van mij iets creeerde wie ik helemaal niet was. 


Ik begon me te herinneren hoe ik nadacht over het leven toen ik nog heel jong was. Ik wist ineens weer hoe ik naar het leven keek en hoe ik naar de mensen keek. Ik wist ook weer hoe ik mezelf zag in die tijd.

 

Ik sprak vaak met iets of iemand die ik helemaal niet kon zien. Het was een gevoel dat ik had en ik zag in mijn geest vaak een man tegen wie ik sprak. Hij vertelde me dan dingen die ik later zou gaan meemaken en waarom ik was wie ik was. Waarom ik voelde wat ik voelde. Deze gedachtes kreeg ik toen allemaal al binnen en alles is uitgekomen. Dit leven  is mijn lot. Dit alles gebeurd met een reden. Niets is toevallig, het meeste is voorbestemd geweest. 

Heel lang ben ik die iets of iemand vergeten geweest, want ik had mezelf voorgenomn dat het onzin was wat ik hoorde en wat ik allemaal dacht. Maar later bleek alles zo te kloppen dat ik me die man weer begon te herinneren. Iets of iemand, ofwel die man is nooit van mijn zijde geweken. Die is altijd bij me en zal altijd bij me blijven.

 


Ik weet dat ik als kind zijnde niet tegen geschreeuw en ruzie kon. Maar dat was de manier van communiceren voor iedereen bij mij in de familie. Dus ik nam dat over en werd er zowat meester in. Maar dat heeft nooit goed gevoeld. Ik schreeuwde om gezien en gehoord te worden. En het heeft nooit gewerkt. Het heeft me enigzins agressief gemaakt. Terwijl ik heel goed wist wat echte liefde was. Maar liefde werd niet getoond in dit leven. En ook dat ben ik dus afgeleerd. Ik wilde alle ruzies tussen mijn familie keer op keer goed krijgen. Want we moeten lief zijn voor elkaarkaar vergeven. Dat is wie ik in werkelijheid was en nu Godzijdank weer ben. 


Er ligt nu nog een laatste stuk steen. De grootste en de zwaarste. De steen waar alles is begonnen. En het valt me ontzettend zwaar om die steen op te ruimen. Deze steen heeft van mij iets gemaakt wat ik helemaal niet ben. Deze steen is het begin geweest van al mijn narigheden. Zodra ik deze steen echt heb opgeruimd dan hoor ik er officieel niet meer bij. Dan ben ik bevrijdt en hoor ik niet meer bij het geheel. Maar ik heb voor deze pad gekozen. Ik heb voor mezelf gekozen en nu zal ik er ook echt voor moeten gaan. Er staat mij een nieuw leven te wachten. Een prachtig leven dat ik altijd heb gewild. Ik weet dat het goed voor mij zal zijn en dat ik het aan zal kunnen. Maar het is zwaar, echt ontzettend zwaar om dat laatste stuk alleen te moeten tillen en zal moeten gaan verwerken. Ik heb het gevoel dat morgen de dag is dat ik het echt zal moeten gaan doen. En ik kijk er als een berg tegenop. 


Ik wil vluchten maar dat heeft geen enkele zin. De gevoelens zitten echt in mezelf en ze zijn nu duidelijk voelbaar aanwezig. Zo ook de pijn, de boosheid en het verdriet. Ik kan er nu niet meer van weglopen. Ik kan het niet zoals ik altijd heb gdaan in steen veranderen en dat als muur gaan gebruiken. Hoe hard ik ook zal gaan rennen, het zal met me meegaan tot ik het ben aangegaan. 


Mijn wilskracht is nog steeds in volle kracht in mij aanwezig. Ik wil zijn wie ik echt ben. Ik wil echte liefde ervaren in het leven. Ik wil geen toneelstukjes meer, ik wil het echte leven beleven. Ik wil vrij zijn in wie ik ben en waar ik voor sta. want ik weet dat ik verlicht wordt als ik doorga waar ik mee bezig ben. Ik wil gezien en gehoord worden. Ik wil met mensen omgaan die het gevoelsleven begrijpen. Die weten wat licht en liefde inhoudt. Ik wil leven in alle eerlijkheid en met de juiste intenties. En ik zal nooit of te nimmer nog een steen van iemand aannemen. Geen muur meer voor deze ziel.


Met pijn en moeite ga ik loslaten wat niet goed voor me is, wetend dat ik straks kan gaan vliegen. 


Op weg naar vrijheid

 

©Tascha-2014

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat intens beschreven, voel het door je woorden heen, sterkte
Heel veel krcht toe gewenst. Ik ben er geweest ken je strijd. Beetje bij beetje ben ik eindelijk mezelf geworden.

XX
Wat heb je dat ontzettend mooi beschreven. En zo herkenbaar! Ik wil ook weer leren om meer naar mijn gevoel te luisteren. Ik weet hoe moeilijk het is om die stenen in je leven op te ruimen, onder ogen te zien. Maar je hebt helemaal gelijk, het is de enige manier om je weer wat lichter te voelen en anders naar de dingen te kijken! Ik ga het ook aan, ik laat me niet meer tegenhouden. Maar het vraagt wel veel moed, en toch weet ik dat dat wel in me zit :-)
Dan wens ik ook jou sterkte
En de moed om door te zetten. Het leven weegt er veel lichter van als je alle troep hebt opgeruimd en meer jezelf bent, dan wat het verleden van je heeft gemaakt
Je gaat het doen en het gaat je lukken ook! ;-)
Zo, dat zijn giga stappen....
ga door en je word steeds meer jezelf
zoals je bent bedoeld