Zoektocht naar twee vermiste kinderen. (Waargebeurd)

Door Chantalle-Chantal gepubliceerd op Tuesday 05 August 17:18

Ik kijk op mijn telefoon.. ‘zucht’, nog zes minuten. Op de achtergrond hoor ik de klok tikken. Het lijkt alsof hij steeds sneller gaat. Mijn hart bonkt gespannen in mijn keel. Vandaag is het zover. Vol zenuwen en spanning draai ik me op me zij. Een angstig gevoel overheerst me,  voor me ogen verschijnen, net als op een autoceu, diverse vragen. Vragen waar ik nu en misschien wel nooit een antwoord op zal weten.  Enge scenario’s overweldigen mijn angstige gevoelens. ‘Shit, waar ben ik aan begonnen’ , zeg ik hardop tegen mezelf. Ik draai me weer terug op mijn rug en staar levenloos naar het plafond. Mijn fotografisch geheugen speelt als een filmpje, de op facebook voorbij gekomen gedichten, foto’s en teksten met rappe snelheid af.  Plots kijken twee glinsterende oogjes mij aan. Ik volg de contouren van zijn gezichtje en mijn oog valt op zijn lach. Een stralende en onschuldige kinderlach. Mijn gedachten worden abrupt verstoord door een monotoon herhaaldelijke piep.. 

In de verte staan twee politieagenten het verkeer te regelen.  Ik matig mijn snelheid en druk voorzichtig op het knopje onder mijn raam. Een jonge agent, prototype uiterlijk van een gamer, komt met grote passen op mijn auto afgelopen. Op de maat zwiept zijn haar, gedragen in een staart, van links naar rechts. Zijn riem vol met bewapening en bescherming kraakt ritmisch mee.  Assertief en vol zelfvertrouwen bukt de agent en begint met een zware stem te praten; ‘’u komt voor…’’ De agent kijkt mij vragen aan. ‘..eh de zoektocht.. zeg ik aarzelend’.  U kunt doorrijden en aansluitend parkeren vervolgd de agent al wijzend naar een lange rij geparkeerde auto’s.  Stuntelig bedank ik de agent vriendelijk en rijd rustig naar de aangewezen plek. Ik kijk mijn ogen uit naar de grote diversiteit van mensen. Ouders die niets vermoedend een wandeling maken met hun kinderen maar ook hardlopers, wielrenners en nordic walkers in overvloed overheersen het smalle ‘tijdelijke’ parkeerterrein.

Een man van middelbare leeftijd met een oranje fluoriserend hesje aan stapt demonstratief in het midden van de groep mensen en begint luid en duidelijk te praten; ‘’Dames en Heren, mag ik even jullie aandacht, voordat ik met mijn briefing begin wil ik jullie allen alvast hartelijk danken voor jullie komst. ’’ Hij pakt zijn speech over naar zijn andere hand en begint al wijzend met zijn vinger de mensen om mij heen te tellen.  ‘’Ik tel zo’n 70 vrijwilligers een mooie opkomst voor deze eerste pinksterdag.’’ Zijn gesprek word verstoord door de luide stemmen uit de portofoons. Niets vermoedend gaat de man verder. ‘’Vandaag zullen wij de groep opsplitsen in drie groepen van ieder zo’n 20 a 25 personen.  Elke groep krijgt twee coördinaten mee en over  de gehele groep zal één politie agent de leiding nemen’’ De man kijkt vragend, over zijn bril heen kijkend,  de groep in. Geen respons. Hij slaat zijn bladzijde om en vervolgd zijn verhaal. ‘We gaan het als volgt doen; we maken een grote linie van mensen met allen een afstand van zo’n drie meter van elkaar af. Op verzoek van de coördinaten zal er gelopen worden. Het verzoek zal klinken al Voorwaarts . Eerder mag er niet gelopen worden. Kijk goed om je heen, in de bomen, in de bosjes maar vooral naar verdachte situaties. Is de bodem omgewoed of liggen er vreemde voorwerpen. Mocht dit het geval zijn roep je zo hard als je kan Stop, niets anders alleen Stop. Het is van groot belang dat iedereen op dat moment stopt met zoeken en blijft staan op zijn of haar plek. Je raakt niets aan om eventuele sporen te wissen. De coördinaten van jou groep zullen naar de plek toe lopen, analyseren of het enige waarde heeft en indien nodig zal de agent ter plaatse onderzoek verrichten. Is dit duidelijk?’’ Eindigt de man op militaire toon. Iedereen knikt respectvol met een ‘ja-begrepen-knikje’ naar de man,  al kijkend naar de gezette cameraman en de kleine amateuristische camera van RTV Utrecht knik ik gedachteloos mee.

 

Na een stevige wandeling van enkele minuten zijn we aangekomen op de plaats van bestemming. Na de instructies van de coördinator staan alle 70 vrijwilligers netjes op een rij voor het bos met iedereen zo’n drie meter afstand van elkaar. Luid en duidelijk schreeuwt de coördinator ‘Voorwaarts!’ Het leger gevoel komt helemaal naar boven en zoals afgesproken lopen alle 70 vrijwilligers muisstil op commando het bos in. Stuntelig klim ik over boomstronken,  gehurkt en gebukt wurm ik me onder de takken door. Struikelend over boomwortels baan ik me een zo recht mogelijke lijn door het bos. Ik kijk links en rechts en ver voor me uit. De eerste 100 meter gaan als een waas voorbij. Ik ben opzoek, ik ben écht opzoek. Ik ben vaak opzoek naar dingen, standaard dingen zoals sleutels, papiertjes of dat ene dingentje wat je net nodig hebt.  Als chaoot raak ik vaak dingen kwijt maar vandaag ben ik niet zomaar opzoek, ik zoek het meest ondenkbare wat jij je maar kan bedenken.  Ik word uit mijn treurige gedachten gehaald door een luide vrouwen stem vlak naast mij. ‘Stop!’ Ik kijk naar rechts en zie 2 vrouwen naast mijn buurvrouw gehurkt staan in een kuil. De coördinator komt aan gehold en inspecteert de plek. Verdooft kijk ik naar de kuil, het lijkt alsof er gegraven is en wit zand bedekt een kleine bult in de kuil. Mijn hartslag gaan sneller heen er weer. Mijn ademhaling slokt en even heb ik het idee dat ik in paniek begin te raken maar nog steeds als verdooft staar ik na de kuil en de coördinator.  De coördinator begint geconcentreerd te kijken naar de plek, hij praat wat met de vrouwen maar om onverklaarbare reden krijg ik niets mee van hun gesprek. Binnen enkele minuten komt de, via de portofoon omgeroepen, agent aangehold. Met zijn prik stok duwt hij diep in de kuil op diverse plekken en kijkt gehurkt na de plek. De agent en de coördinator overleggen wat en hangen ondertussen een rood politie lint aan een dichtbij zijnde tak. De agent mompelt wat in zijn portofoon en geeft de locatie door.  De coördinator draait zich om, geeft een korte toelichting dat de plek doorzocht zal worden en wij onze route kunnen vervolgen. Luid en duidelijk schreeuwt de coördinator mijn kant uit; Voorwaarts! Een echo van de andere coördinatoren elders in het bos vloeien in de stilte. Iedereen vervolgd zijn weg.

Hakkelig en stuntelig klim ik over omgevallen bomen,  blijft mijn broekspijp haken aan de kleefplanten, schuur ik met mijn benen lang de brandnetels en grijp ik door de drassige zachte bodem diverse malen de doornstruiken vast. Al plukkend in mijn hand, arm en broek naar de achter gebleven dorens volg ik instructie gewijs de opgedragen taken van de coördinatoren op. Meerdere malen schrikt de groep op van wegrennende konijnen, herten of andere bosbewoners.  Na diverse stop momenten, updates van de politie en veranderingen van locatie zijn we inmiddels bijna vier uur verder. De tijd is voorbij gevlogen. Zacht pratend lopen we met z’n alle terug naar de verzamelplek. Grote complimenten mogen wij in ontvangst nemen voor de onvoorstelbare lange zoektocht. Iedereen betreurd het dat er niets bruikbaars gevonden is en tegelijk zijn we allen ook erg opgelucht.

 Ik zelf, leunend op mijn zelfgemaakte wandelstok voel ik me licht uitgeput van de gebeurtenissen, de moeilijke begaande routes, het turen naar de bladeren en in de bosjes, de spannende stop-momenten, de adrenaline van de nieuwe politieberichten, de pijnlijke steken van de achter gebleven doornen maar in het bijzonder de grote impact van de saamhorigheid van de groep.  De sfeer was op onverklaarbare wijze zeer prettig. Geen spanningen of irritaties onderling. Iedereen was er voor elkaar en iedereen had het zelfde doel.. 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Woon ook in de buurt, sterker nog fietste wel eens langs die duikers.
Stuur wel een vriendschapsverzoek en welkom.
Hartelijk dank voor je reactie! Taalfouten is helaas een groot struikelblok voor mij. Volgend tekst een extra check-up voor taalfouten. ;)
Dank voor je tips en reactie. Heb je gelijk een vriendschapsverzoek verstuurd. Haha!
Handig is misschien als je reageert op een reactie, zoals ik nu bij jou doe. Op die manier krijg ik daar melding van. Nu keerde ik toevallig terug naar jouw artikel.

Ik heb je verzoekje geaccepteerd :)) Gewoon lekker zo vrij zijn om iedereen een verzoekje te sturen en bij anderen te reageren. Des te sneller val jij op en zullen ze bij jou reageren.
En nogmaals bedankt voor een handige tip. Hahaha. Ik heb inmiddels nog een verhaal gepubliceerd en diverse onwillekeurige vriendschapsverzoeken uitgedeeld. Nog even en ik ben volledig ingeburgerd op Plazilla. :)
Hahaha, ik geloof niet dat er een inburgeringsdiploma aan vast zit, maar je zult snel de voordelen daarvan merken :))))

En ik moest die diploma wel halen -)
Nogmaals welkom op Plazilla.
Ik zie dat je dit verhaal 3 uur geleden geplaatst hebt. Misschien doe je er verstandig aan om wat vriendschapsverzoeken te sturen naar mensen. Op die manier krijg jij wat meer artikelen in je 'tijdlijn' en anderen merken jou op. Plazilla heeft namelijk best wel veel leden.

Bovenstaande herinner ik me nog wel. Wie niet, zou je bijna zeggen. Hoewel ik er erg dichtbij woon, heb ik niet geholpen met zoeken. Dat was een bewuste keuze. Ik heb wel bewondering voor hen die wel zijn gaan zoeken.

Verder, daar vroeg je immers om, zie ik wel wat taalfouten, maar je schrijft beeldend en je wilt, als lezer toch verder lezen.