Het echte Grote Plan van Karazmin

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Sunday 03 August 22:09

 

 

Mosterd na de maaltijd? Misschien, maar het is nog steeds zondag. En ik heb het beloofd. Karazmin in een Fantasy-avontuur. Als heldin, nota bene!

 

The Chosen One

 

5340b7cb56c67970d0840dd9e4e84280_1407099

(de schuingedrukte tekst is van Wasbeer; de rest komt uit mijn dikke duim. Maar misschien is het me ook ingestraald, wie zal het zeggen?)

Er klonken vrolijke kinderstemmen over de oude heide van Dartmoor, lachend maar ook kibbelend op een speelse manier. Karazmin moest onwillekeurig glimlachen. Er is immers niets zo geruststellend als het horen van dat geluid. Het geeft de zekerheid dat alles in orde is zodra kinderen echt zorgeloos vrolijk kunnen zijn. 'Oude heide'. Die woorden bleven in haar gedachten hangen. Wat zijn mensen toch arrogant. De reden om het land oud te noemen was vooral gelegen in het feit dat volgens onderzoek dit gebied ook al 12.000 jaar geleden door mensen was gebruikt. Dat is maar een vluchtig moment in vergelijking met de echte ouderdom van dit gebied, maar naar menselijk begrippen leek het een eeuwigheid. Ook toen hadden er hier waarschijnlijk kinderen gespeeld, net zoals nu. Zouden die ook zo speels over de heide hebben gedwaald en hun ouders hebben doen glimlachen? 'Wat waren hun dromen en verwachtingen geweest?'. Het was stil nu en Karazmin dacht dat ze zich even verbonden voelde met al die oude geesten die hier waren blijven hangen. Vrolijkheid, ook toen en ze moest weer glimlachen. Maar het gevoel veranderde en ze voelde een koude rilling over haar rug lopen, een indrukl van naakte angst die met haar werd gedeeld. Ze schudde haar hoofd over dergelijke nonsens gedachten, dat paste absoluut niet bij haar nuchtere houding. 'Dat komt er van als je gaat lopen nadenken. Kom op meid , het is tijd om foto's te maken'

78044d6cd52b9c14fe6c330fa07a8932_1407099

Maar haar gedachten gingen toch weer terug in het verleden. Nu slechts naar gisteravond. In het hotel had ze in de eetzaal een bordje zien hangen. Een soort oude wijsheid had ze gedacht en ze deed moeite om de tekst te ontcijferen. “Wo betide the unwary traveller who are abroad in the late hours of the night because there are unspeakable horrors lurking on the wastes and in the lanes“ . De oude hoteleigenaar zag haar kijken en mompelde iets van “Niet alleen in de late uurtjes, meisje” Dat 'meisje' had hem een knipoog opgeleverd, maar daar reageerde hij niet op. Blijkbaar hoorde het bij de folklore dat bezoekers hier werden ontvangen met een zekere verbazing. Net alsof de plaatselijke bewoners niet goed konden begrijpen, waarom iemand vrijwillig naar dit gebied zou komen. Alles om de toeristen tevreden te stellen. Blijkbaar hoorde daar ook het beeld bij van een norse bediening in het hotel en een zekere mysterieuze zwijgzaamheid. 'Misschien kan ik zo'n bordje meenemen als souvenir'. Veel verdere gedachten had ze er niet aan gewijd op dat moment, maar in de nacht waren er dromen geweest en ze was angstig wakker geworden, niet meer wetend wat haar zo bang had gemaakt.
Weer schudde Karazmin haar hoofd, op deze manier zouden die foto's er nooit komen. Haastig zocht ze iets om een begin te maken en ze zag een prachtige formatie struiken. Er ging iets bijzonders van uit dat ze niet kon verklaren. Ze hoopte maar dat dit ook op de foto zou blijken. Om het beeld goed te krijgen deed ze een stap achteruit en struikelde even. Daardoor drukte ze per abuis op het knopje en maakte een foto. Geërgerd keek ze naar het wazige beeld dat daardoor was vastgelegd en wou dat eigenlijk meteen verwijderen, maar haar blik werd getroffen door een ongebruikelijke vorm ergens in het midden van de foto en ze zocht de opties om dat stukje even te vergroten. Op het moment dat ze zag wat ze per ongeluk in beeld had gekregen, stokte haar adem en raakte ze in paniek.

3af17a08de800ebb0b079c5bc09c8cf0_1407099

Haar ogen bleven gefixeerd op het scherm van haar nieuwste camera, met nog meer geavanceerde macro-opties. Ze had een mooi overzichtsshot willen maken, om daarna een extreme close-up van de flinterdunne nerfstructuur vast te leggen. Nou wist Karazmin heel goed wat pareidolie was en ze moest altijd lachen om de typetjes die dolgraag het gezicht van Jezus in een stuk pizza wilden zien, het gezicht van Zijn moeder in een stuk boomschors of een wereldwijd complot in condenssporen van vliegtuigen. Maar ze moest toegeven dat ze nu zelf in die valkuil trapte. Het was toch écht een vurig oog dat haar aanstaarde vanuit de bladeren.
“Nice try, Sauron!”, schamperde ze en keek naar de struik om toch zeker te zijn dat het een illusie was. En dat was het dus niet...

Een groot oog, omringd door vlammen, knipoogde haar toe. “Pssst, meisje! Ga je mee?”, hoorde ze een zware stem fluisteren. Karazmin kon nog net een zenuwachtig lachje onderdrukken. Het was normaal niet echt een kreet waar ze positief op reageerde, maar dan was er ook geen sprake van een interessant en mysterieus vlammend oog. Het oog verdween langzaam richting het diepst van het bos. Ze volgde maar, meegaand als ze was. Tijdens het lopen nam ze nog drie mooie shots.

446139549fda4ca146af04c4c0d6d032_1407099

Het oog zweefde voor haar uit en na een barre tocht door dichtbegroeid kreupelhout kwam ze aan bij een idyllische en dus fotogenieke open plek waar een zilverwit glanzend meertje de middagzon weerspiegelde. Geen zuchtje wind en het wateroppervlak was rimpelloos. Wat onmogelijk waar kon zijn; Karazmin zag toch echt hoe een bootje haar kant op kwam. Een onherkenbare figuur, gehuld in een grote zwarte mantel, roeide op haar toe. Een stokoude, knokige hand gebaarde haar aan boord te stappen. Het oog was nergens meer te bekennen. De stokoude figuur zei niets, maar zijn hand maakte het internationale gebaar voor “mag ik even vangen?” Gelukkig voor Karazmin was het net een kinderhand en dus snel gevuld met het beetje kleingeld dat ze bijeen kon sprokkelen. Krakend zette de boot zich in beweging. Karazmin stak haar hand in het water. Het voelde koud aan, maar niet nat, haar hand veroorzaakte geen golfjes. Ze kon hier geen verklaring voor vinden. Het leek nog het meest op een “transporter accident” uit Star Trek, waarbij zij “uit fase” was geraakt met de wereld rondom haar.

De veerman stuurde de boot richting het midden van het meertje, waar Karazmin tot haar grote schrik een woeste draaikolk zag. Maar wel eentje zonder geluid. Nog voordat ze de veerman kon waarschuwen, slokte de draaikolk het bootje op. Alles draaide, ze zag sterretjes, spiegelingen in alle kleuren van de regenboog en ze kon zich niet oriënteren. Zoals in elk slap verhaal hoor je dan je bewustzijn te verliezen, in de hoop bij te komen in een vreemde wereld. Karazmin vond dat eigenlijk wel een aardig idee en voegde de daad bij het woord.

55a8ce442e12264562cb281fda963e36_1407099

Ze werd wakker, gehuld in een witte robe, afgezet met satijn en flonkerende parels. Witte kanten handschoentjes met bijzonder ingewikkeld borduursel completeerden het beeld. Ze lag op een hemelbed, met blauwe zijden lakens. 
“Krijg nou wat!”, dacht ze. “Dit is verdorie toch geen trouwjurk? En zo ja, waar is dan het toefje voor mijn kop en het struikje voor in mijn hand? En bovenal, aan wie ben ik nu weer gekoppeld? Ik hoop toch dat ik daar ook een mening over mag hebben!”
Tot haar schrik zag ze dat het bed omringd was. Een menigte menselijke wezens, gehuld in lange witte gewaden keek op haar neer. Hun puntoren en de gele irissen van hun ogen vielen onmiddellijk op. Gelukkig zagen ze er wel vriendelijk uit.
“Wie is u, waar ben ik en wat moeten jullie van me?”, vroeg ze.Een jongeman met golvend zilveren haar hurkte en nam haar handen in de zijne. Lief glimlachend zei hij:”je bent in Faerie, het Rijk van de Fantasie. Wij zijn de Tuatha de Donann, en dit is het magische Lyonesse. We zijn zo ontzettend opgewonden dat je eindelijk gekomen bent! Jij bent onze Uitverkorene!”
“Uitverkoren tot wat?” wilde ze, nuchter als ze was, weten.
“Jij bent onze Eeuwige Kampioen, onze Grootste Strijdster, die onze wereld gaat redden. En daarmee ook de Uwe.”
“Gekleed in een trouwjurk?” vroeg ze niet begrijpend.
De jongeman keek geschokt. “Vind je het niet mooi dan? Onze laatste mode. Elegant, stijlvol en zeg nou zelf! Dit voelt toch zoveel beter dan dertig kilo harnas? Het is gemaakt van spinnenzijde en is vele malen sterker dan het kevlar uit Uw wereld.” Daar had ze natuurlijk niet van terug. 
“Wat willen jullie eigenlijk dat ik hier ga doen?” zei ze weifelend.
“Onze wereld was vroeger met de Uwe verbonden. Alles wat jullie mensen verzinnen, elke creatie, komt hier tot leven. Maar het gaat niet goed. Midden in ons Rijk is een zwarte woestenij ontstaan dat alle leven opslokt en tot as uiteen laat vallen. Jullie mensen zijn jullie ware creatieve aard vergeten. Onze wereld sterft hierdoor. En stukje bij beetje zult U merken dat ook Uw wereld zal aanvoelen als verminderd, als dag na dag een stukje grijzer, grauwer en fantasielozer. Wij smeken U, bestrijdt het Grauwe dat in de Mens huist en nu onze wereld vernietigt. U bent onze Laatste Hoop!”

46dfb36490bb6afd146754ba9f961d61_1407099

Karazmin dacht diep na. Een wereld zonder fantasie, dat was niks. Hoewel ze zich niet echt zag als heldin, had ze er best zin in, even een wereldje of twee redden. 
“Hebben jullie dan ook nog een mooi en magisch zwaard voor me? Dat hoort er toch bij, vind je niet?”
Met een plechtig gebaar overhandigde de jongeman haar een Japans zwaard.
“Dit is het beste Zwaard van Faerie, de Moeder aller katana’s. Er is niets wat dit Zwaard niet aan stukken kan snijden.”
“Mooi, daar kan ik dus wel wat mee. En hoe kom ik in de Zwarte Woestenij van jullie?”
“U hoeft alleen maar een Ultieme Test af te leggen. Ja, sorry, het staat nu eenmaal vermeld in een of andere Vage Profetie, zoals je die in elke Fantasyroman tegenkomt. Ook niet onze keus, eigenlijk, maar wel noodzakelijk. Zie hier, een Geheime en Mythische Deur. Uiteraard met Magische Spreuk. Als U die Speuk weet te ontcijferen, komt U meteen op de plek waar u wezen wilt. Onthoudt echter één belangrijk feit. In deze wereld is alles mogelijk met Fantasie. Moest ik U ook even vertellen, staat op de voorlaatste regel van de Profetie.”
Karazmin keek naar de Mythische Deur. Boven de deur dansten zilverkleurige letters met de tekst “Spreek Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllanty-siliogogoggoch2 en treed binnen”. 

ff8536713d952c7488349931c54ecd8b_1407100

“Weer die stomme plaatsnaam uit Wales”, dacht Karazmin. Die plaatsnaam moet ik dus gewoon uitspreken, dat is de hele clou, maar wat moet die 2 erachter? Laat ik het maar eerst als twee uitspreken.” Dat deed ze en er gebeurde helemaal niets. 
“Hmm, het staat ook ietsje hoger, het lijkt wel een kwadraatteken. Wiskunde in Faerie? Geen wonder dat ze dat Mythisch vinden.”
“Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogoggoch in het kwadraat!”, probeerde ze. Weer bleef de deur hermetisch gesloten. Maar Karazmin was niet voor één gat te vangen. Ze realiseerde zich dat ze Nederlands had gesproken. Zou Engels werken?
“Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogoggoch squared!”, riep ze vol overtuiging. De deuren openden zich en Karazmin complimenteerde zichzelf dat ze vroeger op school zo’n voorbeeldig meisje was en zo goed haar best had gedaan. Als ze dit verhaal aan Roze Ietsje zou vertellen was ze gelijk goed opvoedkundig bezig. Daar ben je tante voor, tenslotte.

0fdc7ff71057907f06d3a2a1f70557d4_1407100

Het was inderdaad een vreselijke woestenij waarin ze terechtkwam. Alles was zwart, donker en stoffig en het rook er vreselijk muf. Door de stofwolken heen kon ze een donkere gestalte zien, uit wiens handen golven van zwart niets droop. Ze hoorde zijn lach, dat wat hysterische boventoontjes liet horen. Karazmin kuchte en de gestalte liet zijn blik op haar vallen. Het was een volgevreten vadsige vent, met naast de vergezochte alliteratie ook een driedelig pak en een kromzwaard. 
“Ach, kijk nou toch eens. De Uitverkorene en nog een meiske ook. En jij denkt mij te kunnen stoppen? Met zo’n speelgoedzwaardje?” Voor wie het nog niet door heeft, hij zei dit heel spottend. Karazmin haalde haar schouders op.
“Ja, dat is wel de bedoeling, schijnt het. En hoe mag ik u noemen?”
Vol trots en met een theatrale stem riep de gestalte: “Ik ben de Moordenaar van de Verbeelding. Het is mijn wens om alle fantasie, al dat zinloze tijdverdrijf, uit te roeien. Verhaaltjes, fotootjes, tekeningetjes, rijmelarij, wat koop je daar nou voor? Het draait om de economie, om de utiliteit. Ik zie het voor me, mijn Paradijs van waardecreatie voor aandeelhouders, polissen met exoneratieclausules, pagina’s dik. Vermogensaanwasdeling, dertiende maanden, woekerpolissen, verborgen kosten, concurrentiebedingen, korte gedingen en wisselkoersen. Oh, de schoonheid van de Kondratieff-cyclus! U wenst te fantaseren? In uw vrije tijd, als u beschikt over de juiste vergunning en daarvoor voldoende leges betaalt. En alleen als uw auto gewassen is en uw stoepje netjes geveegd. Gedichtjes schrijven? Alleen in die woorden waarop Sony, Apple, Samsung en andere grote amusementscorporaties geen patent hebben, anders sturen we een advocaat op je dak. En jij denkt dit alles te kunnen stoppen?”

a5daef99f5eaba54268eee202ffe8997_1407100

Karazmin vond dat aanval de beste verdediging was. Met ontbloot zwaard stortte ze zich als een ware heldin, als een echte Uitverkorene, op haar opponent. Flikkerend staal, woeste kreten, gegrom, getier en gevloek, een dodelijke dans ontvouwde zich voor de ogen van diegenen die door de duisternis heen konden kijken. Ze waren aan elkaar gewaagd, dat had ze al snel door. En nu, vier uur later, was ze toch aardig moe aan het worden. Zonder het uit te spreken hadden ze een pauze ingelast. Beiden zaten hijgend op de grond.
“Had ik maar wat te drinken”, dacht ze. Ineens zag ze een grote koffer op kleine pootjes aankomen. Die opende zich en een flesje Spa vloog in haar hand. “The Luggage! Wat doet die nou hier, zo ver van Schijfwereld?”, dacht ze, terwijl ze haar dorst leste. Het schoot haar te binnen. “Met fantasie is hier alles mogelijk”. “Komt dat even mooi uit, ik ben toch niet voor niets een paardenmeisje!”

De Moordenaar van de Verbeelding zag haar niet aankomen, boven zijn hoofd, op het gevleugelde paard Pegasus. Eén zwaardslag was voldoende en hij was ontwapend. Ze sprong lenig van het paard en zette haar zwaard op zijn keel. “Geef je over!”, riep ze triomfantelijk. Haar tegenstander begon te lachen. “Tot nu toe heb ik met je gespeeld. Ervaar nu de kracht van mijn Ware Aard!”
Uit zijn handen kwam een sloopkogel van pure duisternis. Met een enorme klap beukte het op Karazmin in. Ze vloog meters door de lucht, kwam bepaald niet florissant neer en bloedde uit vele wonden. Hysterisch lachend torende hij boven haar uit. In zijn handen ontstond een nog grotere kogel.
“Zeg maar vaarwel tegen de wereld. Mijn Duisternis zal je omhullen en ik maak een feestmaal van je ziel!”
En wat deed Karazmin? Geloof het of niet, maar ze begon te grinniken, pakte haar camera en drukte op de invulflits. “Er zij Licht!”, riep ze theatraal en o zo passend in dit verhaal. 
Haar flitslicht verpulverde de duisternis van de kogel. Schreeuwend van frustratie viel haar opponent op zijn knieën. Karazmin greep haar zwaard, sloeg en een flink topje van zijn schedel vloog met een driedubbele salto en anderhalve schroef van zijn hoofd. 
Verbaasd keek hij naar haar zwaard. Met zijn laatste krachten wees hij ernaar. 
“Hattori Hanzo?”
“Dachthetwel”, zei Karazmin emotieloos. De Moordenaar stortte neer en de duisternis maakte plaats voor licht.

5f8595b3477628c05df12992f56b255e_1407100

“GOED GEDAAN, MEISJE!”, hoorde ze een grafstem achter haar zeggen. Ze keek om en zag een gestalte in monnikshabijt. Holle oogkassen in een grijnzende schedel lachen haar vriendelijk toe.
“En wie is u nu weer?”, verzuchtte ze.
“WAT DENK JE ZELF? WIE PRAAT ER ALTIJD IN HOOFDLETTERS?”
“De dood, ik had het kunnen weten. Ik ben dus ook de Sjaak?”
“DAT VALT NOG TE BEZIEN. UITEINDELIJK WEL, MAAR ALS JE HET CONTRACT WILT TEKENEN DAT DE LUGGAGE JE NU OVERHANDIGT, DAN BEN JE NOG TE REDDEN. JE HOEFT ALLEEN MAAR HET GEWONDE DEEL VAN JE IN DEZE WERELD ACHTER TE LATEN. DE REST MAG WEER NAAR HUIS.”
“Het gewonde deel. Waarom denk ik nou dat er een addertje onder het gras zit?”
“U BENT NIET VAN DE DOMME, DAT GEEF IK TOE. U GAAT TERUG NAAR UW WERELD. HET GEWONDE DEEL VAN U BLIJFT HIER ACHTER, IN DE GEDAANTE VAN EEN MUIS. ALS MUIS MAG U HIER EEN NIEUWE WERELD OPBOUWEN. EEN DORP LIJKT ME GENOEG. DAT ZAL U VOLLEDIG GENEZEN.
“Lekker eenzaam dan, voor mijn muizen-ik”
“MET FANTASIE IS ALLES MOGELIJK. U HOEFT ALLEEN MAAR GELIJKGEZINDE  SCHRIJVERS TE INSPIREREN EN UW MUIS KRIJGT ONMIDDELLIJK GEZELSCHAP VAN HUN MUIZENIDENTITEIT. UW WERELD WORDT DAN EEN BEETJE MOOIER EN DE ONZE OOK. LEUK TOCH, EEN WIN-WINSITUATIE?”

f4f2402adcf9429d19832bd02d9b6407_1407100


Karazmin was weer terug op haar hotelkamer. Ze logde in op Plazilla. Met een restant van haar magische krachten zette ze de systeemdatum een jaar terug. 
“Wat die Yomanda kan, dat kan ik ook. Gewoon iemand instralen. Wie zal ik eens uitverkiezen? Dat grietje dat ooit uit Australië naar Nederland kwam. Miesje11 heet ze geloof ik. Ik laat gewoon een ideetje in dat koppie ontstaan. En zij maar denken dat het haar idee is. Ze moest eens weten. IK ben de Godin van het Muizendorp. Ik ben de Stille Kracht achter de schermen. Dit is mijn Grote Plan. Ik zal alles rechtbreien als het uit de klauwen loopt, het is wel MIJN wereld. Ik druk nu op de knop van mijn camera die PANG zegt en alles is zoals het moet zijn. IK zie dat het goed is. En nu maar genieten van alles wat er komen gaat.”

5178b0aecc3aba8cea6ab80e4acfe06f_1407100

Reacties (50) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik begreep al niet wat het muizendorp ermee te maken had. Tot het einde uiteraard. ;) Best wel Karazmin dit, heb om sommige dingen best moeten glimlachen. En voor je vraagt welke dan, het Roze Ietsje was er één van.
Alleen maar glimlachen? Ik heb echt zitten **proesten** toen ik het schreef.
Ja, je hebt gelijk, het is wel typisch Karazmin, dit verhaal.

Ben benieuwd wanneer jij een keer aan de beurt bent! :-)
Leuk! Is dit het begin van het muizendorp? Beheert Karazmin die zilla? Tot op de dag van vandaag heeft nog niemand die vraag beantwoord. Volgens mij heb ik het nu al 3 keer gevraagd :-). Mooi geschreven! Heel fantasierijk :-).
Miesje11 is officieel The Creator van het muizendorp en de eigenaresse van de zilla.

Ik had even zin in een stukje geschiedsvervalsing waar de Sovjets nog wat van konden leren. ;-)

Wasbeer maakte dit ook mogelijk omdat hij in zijn muizenverhalen Karazmin koppelde aan "Stille Kracht" en "Grote Plan". Die voorzet kop ik graag in.

Leuk dat je weer terug bent, Wolfie!
Ja, ik ben aan een inhaalmaneuver bezig. Ik ben dezig aan de laatste opdracht te lezen. Nog 5 verhalen te gaan :-). Wasbeer gaf me een 'standje' dat ik nog veel leeswerk had lol :-). Ik zal dan eens bij Meisje11 een uitnodiging moeten gaan vragen voor die zilla. Ik heb het niet van in het begin gevolgd dus ik denk niet dat ik het zou kunnen aanvullen. Maar nu weet ik eindelijk van wie de zilla is. Merci!
Wat een fantasie, waar haal je het vandaan.
Mijn innerlijke mafkees op speelkwartier sturen. Dan gaat het echt vanzelf.
Aan fantasie een gebrek, een topbijdrage!
Dankjewel! Bedoel je nou 'een gebrek' of 'geen gebrek'?
Ik ga proberen deze week ook wat over jou te melden, de opdracht is inspirerend genoeg!
Ik ben benieuwd.
Meesterlijke versie. Al mijn favoriete films kwamen langs. Bij het epische zwaardgevecht hoorde ik de zoete klanken van Meiko Kaji weer. Pure verleiding. De muisjes maken het af. Echt heel goed!
Bedankt! Ook voor het noemen van Meiko Kaji (de naam kende ik niet).
Die scene is inderdaad episch. Die hele film trouwens. Ik ben wel een verstokte Tarantino-fan.
Zijn muziekkeuze voor zijn films is ook altijd perfect.
Over Meiko heb ik trouwens ooit een ode geschreven. Het zou nog ergens op plazilla moeten staan.
Fantasia, maar met de onmiskenbare stempel van Gildor. Vooralsnog eindigend in Plazillamuizendorp.
Heel goed gevonden, uitgesponnen en spannend verteld! Dat kun je als maar weinigen. Leuk, zo vlak voor het slapengaan.
Dankjewel! Goed geslapen?
Het is zo leuk om te doen, even alle teugels laten vieren en vrij associëren.
Plazilla is my playground...
Dank u voor de eer maar de schuingedrukte tekst was van Wasbeer's hand :)

Maar je hebt het weer op alle vlakken gepresteerd!
Heerlijk om te lezen! Het plezier spat ervan af
Oeps! Foutje, inmiddels hersteld.
Thank you, ik had er inderdaad weer even zin in. :-)