Broodje, brood, nog eens brood (en spelen)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 02 August 11:01

748ff2aa0c37f11664922f6cb665234e_1406973Blijf ik de minkuuksel die hulpeloos kliedert en van een onhanteerbare natte meelklodder een ingekakt klef broodje kneed? In het verleden bleven altijd wilde tentakels van de meelprut aan mijn vingers haken... ondanks het veelvuldig bestuiven van het werkvlak en handen, mijn hoofd en grote delen van mijn lijf. Nooit, nee nooit, werd het een mooie elastische bol, waar je bijvoorbeeld Kaiser Brötchen of een vlechtbrood van kon maken. De keuken was daarna altijd wel een ravage maar het brood kwam als een gek op en zakte net zo hard weer in, was bovenop te hard of vanbinnen maar half gaar. Zal het echter met de nieuwe MUM lukken? Ben ik straks misschien toch op weg het oermens te worden dat kan toveren met meel en water? Zal de nieuwe keukenmachine mij helpen een inmiddels bejaarde, maar natuurlijke warme bakster te worden?

Ik heb de schort voor... ( alsof dat helpen zal?) Het meel ligt uitgezeefd in Mums roestvrijstalen mengkom als ik in een klein schaaltje met lauw water zeven (7) gram verse gist verkruimel en er een theelepel palmsuiker doorheen roer. Het voelt in ieder geval al wel deskundig... nu begint het gespannen wachten. Na een minuut of vijf begint de gist zowaar te werken. Mum gaat op stand één. A-symetrisch draait de deeghaak door de mengkom met meel. Wrongawrang, wrangewrong, knort ze zelfverzekerd en langzaam giet ik het beige, licht schuimende, gistende goedje bij de Patentbloem. Intussen warmt de oven op naar veertig graden als ik olijfolie verdeel over de hele binnenkant van de plastik mengbeker. Als laatste gaat een snufje zout door het lustig draaiende deeg dat na enkele minuten een bolletje wordt en ik houd alvast een oude theedoek onder de warme kraan. Het deeg laat zich met lichte aandrang van de deeghaak in de rode melamine mengkom duwen. Het eerste probeersel gaat in de oven om te rijzen, afgedekt met de warme vochtige theedoek. Nu gaat het er om spannen en om de tijd te doden gaan Missy en ik een eindje door het bos banjeren.

Er moet een reep bakpapier in het kleine koekblikje worden gelegd dat over de zijkanten hangt (dan kun je het broodje, als het gelukt is, makkelijk uit de vorm tillen) Doch... zal het ooit wel zover komen?

Dan mag ik eindelijk in de oven kijken. Tot mijn grote opluchting is de deegbol twee keer zo groot geworden en ik vet mijn handen met wat olie in waarmee ik ook de aanrecht inwrijf. Plofsssj. Daar ligt het deeg. Verdomd als het niet waar is. Het eerste luchtig zuchtende bolletje dat er na al die mislukkingen uitziet zoals het hoort: als een aanstaand broodje. Eindelijk mag ik het rustgevende genot smaken waar anderen over hebben gepreekt met verliefde natte ogen. Oef...ik mag het gerezen deeg uit elkaar trekken, dubbelklappen, plat drukken en omkeren. Geluk zit soms in een piepklein hoekje. Oh wat een genot. Mijn ingevette handen blijven schoon en het deeg laat alles met zich doen. Ik mag net zo lang kneden tot het geslonken is tot het oude volume. Om stil van te worden en het ziet er naar uit dat dit brood, na dertig jaar proberen, eindelijk wil lukken…

Fase twee. Daarna moet het deeg voor een tweede keer in de oven om zich te verdubbelen, maar deze keer moet dat in EmjE's piepkleine poppen bakblikje. Na een half uur staat de (met bloem bestoven) theedoek alweer ver boven de vorm uit en nadat het deeg is terug gedrukt snijd ik met een scherp mes een ruitjespatroontje op de bovenkant. Hij mag terug in de voorverwarmde oven die op 165 graden is afgesteld. Dat is tegen de strikte voorschriften. Het zou 200 graden moeten zijn, maar het is een heel klein bakblikje en mijn buuf vertelde dat de heteluchtoven altijd heter wordt dan je denkt.

Na een half uur durf ik te kijken en zie tot mijn onuitsprekelijke vreugde een heel aardig, zo niet perfect, broodje boven het blik uitsteken. De satéprikker die ik er insteek komt er schoon weer uit en men zegt dat je baksel dan ook gaar is. Heel voorzichtig, met erg veel bedenkingen, kiert een klein beetje hoop uit de spelonken der minderwaardige ervaringen. Zou het dan toch nog goed komen met mijn broodbak-onzekerheid?

453678b4c0290958944e16ebea39a9f1_1406973Op het oog lijkt het broodje prima en als ik met mijn knokkels op de achterkant klop, zoals experts me hebben verteld, klinkt hij mooi dof. Dit eerste succes geeft zeker de moed om het broodmes door de korst te jagen. Niet met geweld. Niet te hard drukken, want het broodje is nog warm. Enkel de tanden van het mes hun werk laten doen en geduldig zagen. Dan komt het moment supreme….zie ik weer het bekende natte stuk? Oh nee! Hij is gaar! Ik spring een gat in de lucht en bel meteen Emje…

Zo jammer dat ik niet alle handelingen voor het nageslacht heb vastgelegd...maar dit eerste fatsoenlijke broodje, geeft zeker reden om door te gaan met experimenteren en als EmjE en ik hem samen proeven blijkt hij precies te smaken zoals het hoort... Driewerf Hoera...

VOOR Mum, de keukenmachine van Bosch en Mij (plus die doortastende stimulans van EmjE natuurlijk)

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weer een mijlpaal: zelf een brood gebakken! Geniet ervan.
Zeg, kookprinses :)
https://sites.google.com/site/artikeladvies/kookboek-schrijven
Iets voor jou? Bij Alicia.
Ja, ik maak gewoon effe reclame.
Jouw kookkunsten kom ik graag een keer recenseren :) als we een bakkie gaan doen bij Ingrid.
Een makkie dus ;-)
Zei het toch!
Ja, jij voorspelde het, maar na zoveel vruchteloze pogingen had ik er weinig fiducie meer in. Onterecht zoals nu blijkt.
Hoera!Applaus voor jezelf :-)
Ja, wat een feest. Heb inmiddels alweer aardig wat uitgeprobeerd en inderdaad, mijn donkere brood van een pond is ook gelukt. Uit een pak van de Lidle, weliswaar, maar toch....
Woehoeeeeeeeeeeeee tralala :-)
Zie je wel.:-)
Ja, ongelooflijk... na al die jaren knoeien en stoeien, me ongelukkig voelen. Nu ben ik bijna dood en lukt het alsnog... hahaha